عکاس ماهور آمریکایی با اتکا به محاسبات دقیق مداری و تجهیزات تخصصی، توانست پدیدهای نادر را در آسمان روشن به ثبت برساند: عبور ایستگاه فضایی بینالمللی دقیقاً در کنار سیاره زهره. این تصویر که حاصل تلاشهای مستمر یک عکاس علاقهمند است، مرزهای عکاسی نجومی در شرایط نوری دشوار را جابجا کرده است.
ثبت نخستین برخورد فضایی در نور خورشید
ایجی اسمادی، عکاس و طراح مداری، در تاریخ 18 ژوئیه در پارکی نزدیک سیاتل ایالت واشینگتن ایستگاه خود را مستقر کرد. برای شکار این لحظه، او از تلسکوپ سلسترون شمیتکاسگرین 9.25 اینچی (23.5 سانتیمتر) به همراه دوربین زو ASI662MC استفاده کرد. وجود فیلترهای فرابنفش و فروسرخ در زنجیره دوربین، نقشی حیاتی در حذف آلودگیهای نوری و جداکردن سیارات از پسزمینه آسمان دارد.
اسمادی در مصاحبهای با Space.com تأکید کرد که انگیزه اصلی او، خراب کردن رکورد بینظری تاریخی است. او پیش از این تجربه در آوریل 2025 موفق شده بود تصویری خلق کند که توسط آژانس فضایی ناسا به عنوان عکس نجومی برگزیده ماه انتخاب شود. این بار، عکاس با دقت بیشتر و برنامهریزی فشردهتر، قصد داشت بهترین نسخه از آن همنمایی را به ثبت برساند.
محاسبات مداری و سرعت غیرقابل باور
کار اسمادی به سادگی تنظیم لنز روی یک شیء ثابت نبود. ایستگاه فضایی بینالمللی با سرعت شگفتانگیز 7.5 کیلومتر بر ثانیه در مدار زمین میچرخد و در لحظه ثبت، 135 میلیون کیلومتر با زهره فاصله داشته است. همنمایی این دو جسم، نتیجه محاسبات پیچیده مداری و پیشبینی دقیق موقعیت زمین و سیاره همسایه در یک خط دید است.
عکاسی از اجرام آسمانی در روشنایی طبیعی آسمان، یکی از دشوارترین چالشهای نجومی محسوب میشود. پراکندگی نور خورشید در جو زمین و افزایش نور پسزمینه، اغلب سیارات و ماهوارهها را در تصویر محو میکند. برای غلبه بر این مانع، عکاسان باید از ترکیب خاصی از ویدیو و تکنیکهای فیلتراسیون نوری استفاده کنند. اسمادی پیش از این با ثبت عبور ایستگاه از مقابل قرص خورشید، نشان داده است که محدودیتهای نور روز، راه را بر خلاقیت نجومی نمیبندد.
اگرچه این پروژه به تازگی در مجامع نجومی بازتاب گستردهای پیدا کرده، اما نشان میدهد که مرزهای مشاهده زمین از فضا و عکاسی شهری، همچنان جای خالی اکتشافات تازه را حس میکند. با افزایش تراکم ماهوارههای کممدار و بهبود رزولوشن تلسکوپهای خانگی، آینده عکاسی آسمان روز احتمالاً شاهد ثبت لحظات پیچیدهتری از ملاقات اجرام خواهد بود. دنبال کردن عملکرد پروژههای جدید فضایی میتواند چشمانداز جدیدی از همزیستی فناوریهای انسانی و پدیدههای کیهانی به نمایش بگذارد.
