یک گوی آتشین در روز 16 ژوئیه 2024 آسمان شمال شرقی ایالات متحده را شکافت و شهابسنگی از سقف خانهای در هیلزبورو، نیوجرسی عبور کرد. واکنش سریع صاحبخانه باعث شد تا این قطعات فضایی پیش از آلودگی زمینی حفظ شوند و اکنون، دانشمندان را به شواهد تازهای از اقیانوسهای نمکی در سیارکهای باستانی و مواد تشکیلدهنده «سوپ بنیادین» زمین رساندهاند.
شعله نهایی این رویداد، شهابسنگهای متعددی تولید کرد که رادار آبوهوای دوپلر فرودگاه نیوآرک آنها را شناسایی کرد، اما تنها یک قطعه از میان آنها پیدا شد. جالب اینجاست که سال گذشته نیز شهابسنگ دیگری از سقف خانهای در نیوجرسی عبور کرده بود؛ گویی کمربند سیارکها وسط خاصی با این ایالت دارد!
واکنش سریع و حفظ قطعات فضایی
صاحبخانه حدود ساعت 15:20 UTC صدای برخورد مهیبی را شنید. او سوراخی را در سقف اتاق خواب اصلی مشاهده کرد که ماده سیاهی تخت، فرش و اطراف را پوشانده بود. شهابسنگ به قطعات ریز و گرد و غباری خرد شده بود و بوی قوی گوگردی در هوا پیچیده بود. وی بلافاصله با استفاده از دستکشهای یکبار مصرف و ورق آلومینیومی، صحنه را مستندسازی کرد و قطعات را در ظروف شیشهای قرار داد. جرم کل بازیافتی حدود 1.35 کیلوگرم بود.
این واکنش سریع، شهابسنگ را از آلودگیهای زمینی فراتر از آنچه در هنگام ورود به جو و برخورد با سقف و فرش متحمل شده بود، مصون نگه داشت. تحلیل قطعات بهشدت چالشبرانگیز بود؛ زیرا ساختار این شهابسنگ آنقدر ظریف بود که نمیشد از روشهای خنکشونده با مایع برای برش یا صیقل دادن آن استفاده کرد.
کندریت کربنی CM1 و اقیانوسهای باستانی
بررسیها نشان داد که این شهابسنگ یک کندریت کربنی CM1 است. کندریتهای CM پیشتر بهعنوان شهابسنگهای غنی از آب شناخته میشدند، اما تمام نمونههای CM1 کشفشده پیش از این، مدتها پس از سقوط پیدا شده بودند و احتمالاً در اثر قرار گرفتن در شرایط مرطوب یا خیس دستخوش تغییر شده بودند.
به لطف حفظ سریع شهابسنگ هیلزبورو، هیچ شکی وجود ندارد که مواد معدنی حاوی آب آن در کمربند سیارکها منشأ گرفتهاند و نه از طریق دگرگونی ناشی از آب در زمین. این موضوع، اعتبار علمی یافتهها را بهطور چشمگیری افزایش میدهد.
مواد معدنی نمکی و مولکولهای آلی پیچیده
در میان دانههای این شهابسنگ، تبخیریها یافت شدند؛ موادی که از آب شور هنگام تبخیر یا یخزدن متبلور شدهاند. تیم پژوهشی همچنین سرپنتین کشف کرد؛ ماده معدنیای که از واکنش بین مواد معدنی آتشفشانی و آب تولید میشود. این یافتهها نشان میدهند که شهابسنگ زمانی بخشی از یک جهان سنگی غنی از آب بوده است؛ جایی که آب زیرسطحی دانههای معدنی را حل میکرد و به واکنشهای شیمیایی کمک میکرد.
مواد معدنی نمکی در این شهابسنگ چیز دیگری را نیز در بلورهای خود جای دادهاند: مولکولهای آلی غنی از کربن. برخی از این مولکولها بسیار بزرگ هستند و زنجیرههایی تا 11 اتم کربن دارند. آبهای شور میتوانند واکنشهای شیمیایی را تسهیل کنند که زنجیرههای بزرگتر کربنی را از زنجیرههای کوچکتر میسازند.
سایر شهابسنگهای CM1 نیز مقادیر مشابهی مواد آلی تولید کردهاند، اما مولکولهای آلی آنها بهطور کلی بسیار کوچکتر هستند و زنجیرههایی با پنج اتم کربن یا کمتر دارند. نگهداری سریع این قطعه، فراوانی مولکولهای آلی بزرگتر را حفظ کرد و نشان داد که این شهابسنگ با آب شور نمکی در جسم مادری باستانی خود در تماس بوده است.
سرنخهایی برای بذرافشانی حیات
این کشف که در مقالهای به قلم پیتر جنیسکنس از مؤسسه SETI و همکارانش در مجله Science Advances منتشر شده است، نشان میدهد که سقوطهایی از این دست، بلوکهای سازنده آلی متنوعی را به اقیانوسهای بنیادین زمین تحویل میدادند. این شهابسنگ شاهد جدیدی بر این است که چه نوع مولکولهایی — که در کمربند سیارکها متولد شده و روی زمین فرود آمدهاند — برای بذرافشانی حیات در دسترس بودهاند.
با ادامه بررسی نمونههای حفظشده از سقوطهای تازه، دانشمندان امیدوارند درک دقیقتری از فرآیندهای شیمیایی که در دل سیارکهای باستانی رخ داده و نهایتاً به پیدایش حیات روی زمین منجر شده، به دست آورند.
