ممکن است در حال تجربه یک بارش دنبالهداری باشیم که میلیونها سال پیش، بر اثر برخورد نزدیک یک ستاره با ابر اورت شکل گرفته است. این نظریه جدید نشان میدهد که یک ستاره عبوری، ابر اورت (مخزن بزرگ یخی در لبه منظومه شمسی) را تکان داده و تعداد زیادی دنبالهدار را به سمت منظومه شمسی درونی پرتاب کرده است.
کشف ردپای یک مهمان ستارهای
ناتان کایب از مؤسسه علوم سیارهای و شان ریموند از آزمایشگاه اخترفیزیک بوردو، با بررسی ناهنجاری در مدار دنبالهدارهای دورهبلند متوجه این پدیده شدند. آنها دریافتند که دنبالهدارهای جدیدتر (اوربیت بیش از ۱ میلیون سال) از جهتگیریهای متفاوتی نسبت به آنچه کهکشان راه شیری اعمال میکند، میآیند. این نشان میدهد که یک رویداد خارجی (یعنی نزدیک شدن یک ستاره) مسیر آنها را تغییر داده است.
ستاره HD 7977: عامل اصلی احتمالی
بر اساس دادههای مأموریت گایا آژانس فضایی اروپا، ستاره HD 7977 که ۲۵۰ سال نوری از ما فاصله دارد، حدود ۲٫۵ میلیون سال پیش از فاصله ۶۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ واحد نجومی (حدود ۰٫۱ تا ۰٫۱۵ سال نوری) عبور کرده است. این عبور نزدیک میتوانسته تعداد دنبالهدارهای ورودی به منظومه شمسی را تا ۱۰ برابر افزایش دهد.
شواهد و تردیدها
کایب و ریموند برای تأیید نظریه خود، شبیهسازیهای کامپیوتری انجام دادند و آن را با مشاهدات بیش از ۲۰۰ دنبالهدار دورهبلند از سال ۱۹۹۰ مقایسه کردند. نتایج نشان میدهد که مدل عبور ستارهای بهترین تطابق را دارد. با این حال، سایمون پرتخیس زوارت از رصدخانه لیدن معتقد است برای نتیجهگیری قطعی، شبیهسازیهای بیشتری نیاز است.
پیامدها برای آینده
اگر این فرضیه درست باشد، ما در اواخر یک بارش دنبالهداری عظیم زندگی میکنیم و این بدان معناست که تعداد دنبالهدارهای ابر اورت توسط دانشمندان بیش از حد برآورد شده است. کایب میگوید: «برای بازگشت منظومه شمسی به حالت عادی، ۵ تا ۱۰ میلیون سال زمان نیاز است.»
این تحقیق قرار است در مجله علوم سیارهای (The Planetary Science Journal) منتشر شود.
