توسعهدهندگان اتریوم پیشنویس بازطراحی کامل قرارداد واریز را منتشر کردند تا لایه استیکینگ شبکه—با بیش از 100 میلیارد دلار ارزش—را برای استانداردهای رمزنگاری پساکوانتومی آماده کنند. در این پیشنهاد، قرارداد پذیرش کلیدها و متادیتای اعتبارنامه را تا حداکثر 8192 بایت امکانپذیر میسازد و مکانیزمی برای بازنشستگی برگشتناپذیر طرح BLS اضافه میکند. این تغییر مسیر مهاجرت به طرحهای پساکوانتومی را هموارتر میکند.
چه چیزی در قرارداد واریز اتریوم تغییر میکند؟
قرارداد فعلی ابعاد طرح BLS12-381 را بهصورت سختکد فرض میکند و طول کلیدهای عمومی را 48 بایت و متادیتای امضا را 96 بایت فیکس میکند. چنین محدودیتی اجازه نمیدهد طرحهای پساکوانتومی که معمولاً به فضای بسیار بیشتری نیاز دارند، در فرایند واریز شرکت کنند. پیشنویس جدید این محدودیت را حذف میکند و از هر واریز میخواهد «طرح اعتبارنامه» خود را اعلام کند؛ طرح شماره صفر نمایانگر BLS خواهد بود و طرحهای پساکوانتومی از طریق EIPهای مکمل تعریف میشوند.
حالتهای عملیاتی قرارداد
- غیرفعال — قرارداد پذیرش واریز را متوقف میکند و واریزهای جدید پذیرفته نمیشوند.
- فعال برای BLS — وضعیت فعلی که پذیرش کلیدهای مبتنی بر BLS را امکانپذیر میسازد.
- بازنشستگی BLS (غیرقابلبازگشت) — پس از فعالشدن، پذیرش واریزهای جدید مبتنی بر BLS بهطور دائم متوقف میشود.
نویسندگان پیشنویس تأکید کردهاند که پس از فراخوانی وضعیت بازنشستگی، هیچ فراخوان سیستمی متقابلی وجود نخواهد داشت که پذیرش BLS را بازگرداند.
چرا محدودیت 8192 بایت انتخاب شده است؟
بسیاری از سازوکارهای پساکوانتومی، بهویژه امضاهای مبتنی بر هش که توسط نهادهایی مانند NIST بررسی شدهاند، نیاز به طول ذخیرهسازی و متادیتای بیشتری دارند. توماس کوراتگر، یکی از نویسندگان پیشنویس، با اشاره به جمعبندی سخنرانی رمزنگار استنفورد، Dan Boneh، اشاره کرده است که نسخههای بدونحالت استانداردشده معمولاً در حدود 8 کیلوبایت (8192 بایت) حجم دارند؛ بنابراین این سقف عملی برای پشتیبانی از گزینههای بدونحالت و برخی گزینههای حالتدار در نظر گرفته شده است.
پیچیدگیهای فنی و نیاز به هماهنگی شبکه
پیشنویس دادههای واریز را تا لایه اجماع منتقل میکند اما مشخصات دقیق رمزنگاری را به EIPهای بعدی واگذار مینماید. عملیاتیسازی این تغییر مستلزم یک فورک هماهنگ در هر دو لایه اجرا (execution) و اجماع (consensus) است: قرارداد جدید باید مستقر شود و همزمان شبکه باید بتواند ورودیهای اعتبارسنجان با قالب جدید را پردازش کند.
انتخاب روش پساکوانتومی پیچیدگیهای خاص خود را دارد؛ نسخههای فشردهتر اغلب به شمارندههای حالتمحور متکیاند و هر دوبارهاستفاده از کلید خصوصی میتواند امنیت را تضعیف کند، در حالی که نسخههای بدونحالت فضای ذخیرهسازی بیشتری میطلبند. این ملاحظات پیادهسازی، امتیازدهی و راهنماییهای عملیاتی را پیچیده میکنند.
زمانبندی، ریسک و فشار مهاجرت
بنیاد اتریوم تیمی برای برنامهریزی گذار به رمزنگاری پساکوانتومی تشکیل داد. شرکت امنیت کوانتومی Project Eleven در گزارشی احتمال ساخت ماشینی که قادر به شکستن امضاهای منحنی بیضوی باشد را تا سال 2033 بیش از 50٪ و امکان رخداد تا سال 2030 اعلام کرده است. تحلیلها نشان میدهد بیش از 65٪ از کل اترها در آدرسهایی نگهداری میشوند که کلیدهای عمومیشان قبلاً در زنجیره افشا شده است؛ این واقعیت فشار زمانی بر جامعه توسعهدهندگان و اپراتورها را افزایش میدهد.
مهمترین گامهای پیشرو برای جامعه اتریوم
- مرور و ویرایش پیشنویس توسط ویراستاران EIP و تعیین دقیق آدرس قرارداد و زمانبندی فعالسازی.
- تعریف رسمی طرحهای پساکوانتومی در EIPهای مکمل که قالب کلید و متادیتا را مشخص کنند.
- برنامهریزی و اجرای فورک هماهنگ بین لایه اجرا و لایه اجماع برای پذیرش قالبهای جدید.
- آموزش و اطلاعرسانی به دارندگان ETH و اپراتورهای اعتبارسنج برای مهاجرت امن به اعتبارنامههای جدید و اصلاح شیوه تولید و نگهداری کلیدها.
پیام به اپراتورها و فعالان شبکه
این پیشنهاد گامی عملی و ساختاری برای آمادهسازی استیکینگ اتریوم در برابر تهدیدات کوانتومی است، اما مسیر فنی و اجتماعی آن طولانی و پرچالش خواهد بود. اپراتورها باید از هماکنون برنامهریزی کنند: بازبینی روش تولید کلید، آزمایش قالبهای جدید و هماهنگی زودهنگام میتواند هزینهها و ریسکهای مهاجرت را بهطور قابلتوجهی کاهش دهد.
برای مطالعه بیشتر درباره رمزنگاری پساکوانتومی به صفحه Post-quantum cryptography مراجعه کنید و برای دنبال کردن پیشنویسهای رسمی اتریوم از مخزن EIP دیدن نمایید. همچنین گزارشها و منابع مرتبط را مرور کنید تا آمادگی فنی و عملیاتی را ارتقا دهید.
منابع مرتبط و تحلیلهای تکمیلی را در مطلب مرتبط ما دنبال کنید: رمزنگاری پساکوانتومی و چالشهای بلاکچین.
