یک دوج رم 1995 که هنوز فعال است، نشان میدهد چرا سیاست خودروهای برقی آمریکا گاهی در کاهش انتشار ناشی از حملونقل ناکارآمد عمل میکند: مسیر ناوگان را تصمیمهای میلیونها مالک تعیین میکند، نه تنها خریدهای جدید از سوی خریداران مرفه.
اهمیت یک وانت قدیمی
مالک این رم میگوید وانت "پرداختشده" است، او از آن مراقبت میکند و ترجیح میدهد چندصد تا چند هزار دلار برای تعمیر هزینه کند تا برای وانت برقی نو بین 50,000 تا 80,000 دلار بپردازد. از منظر خانوار این منطقی است، اما از منظر اقلیمی چنین خودرویی منبع بزرگی از انتشار است و خروج آن از جاده میتواند تأثیر قابلتوجهی داشته باشد.
اعداد و حسابها
- مصرف یک Ram 1500 مدل 1995 بسته به موتور و سیستم انتقال حدود 12 تا 16 مایل در هر گالن است.
- با الگوی رانندگی معمول در آمریکا، احتراق بنزین میتواند سالانه حدود 7 تا 9 تن دیاکسیدکربن تولید کند؛ در مقایسه یک وانت برقی کارآمد در شبکهٔ برق متوسط آمریکا نزدیک به 2 تن در سال انتشار دارد.
- اختلاف انتشار به اندازهای است که حتی پس از لحاظ کردن انتشار تولید خودرو، بازنشست کردن یک وانت فرسوده معمولاً از منظر چرخهٔ عمر توجیهپذیر است.
با ارزانتر شدن وانتهای برقی، معادلهٔ مالی خانوار تغییر میکند. محصولاتی با هدف قیمتی حدود 24,950 دلار (منبع: Slate) یا طرحهایی مانند سکوی Universal EV که فورد دربارهٔ آن صحبت کرده، با قیمت نزدیک به 30,000 دلار میتوانند جایگزینی مقرونبهصرفه ایجاد کنند. وقتی جایگزین برقی 25,000 تا 30,000 دلار شود، هزینههای عملیاتی پایینتر معنیدار میشود: برای یک رم با مصرف حدود 14 مایل در هر گالن، صرفهجویی عملیاتی محافظهکارانه حدود 220 دلار در ماه یا تقریباً 2,600 دلار در سال است.
مشکل سیاست فعلی
تغییر ناوگان از طریق میلیونها انتخاب فردی رخ میدهد، نه با یک برنامهٔ متمرکز. پرسش سیاستی این است که آیا خودروهای پُرمصرف سالها بیشتر در جاده میمانند چون جایگزینی برای مالک فعلی سرمایهگذاری اقتصادی بهنظر نمیرسد، یا اینکه این خودروها به بازار دستدوم منتقل شده و انتشار صرفاً جابهجا میشود.
چه سیاستهایی میتواند تفاوت ایجاد کند
بهجای یارانهٔ یکسان برای هر خرید، منطقیتر است مشوقها را براساس کاهش واقعی انتشار طراحی کرد: اولویت برای خودروهایی که اکنون بالاترین انتشار را دارند و احتمالاً سالها در جاده میمانند.
چارچوب پیشنهادی
- پشتیبانی افزایشی بر اساس مصرف سوخت، مسافت طیشدهٔ اخیر و عمر باقیماندهٔ انتظاری خودرو؛
- امتیاز و کمک مالی ویژه برای خانوارهای کمدرآمد تا جایگزینی برای آنها اقتصادی شود؛
- شمول کامل خودروهای برقی دستدوم در مشوقها تا بازار دستدوم پاکتر شود؛
- مجموعهٔ مشوق در نقطهٔ فروش همراه با پرداختهای اسقاط هدفمند در بازهٔ 10,000 تا 15,000 دلار برای مواردی که بازنشستگی خودرو به معنای اجتناب از انتشار سالهاست—نه صرفاً یارانهٔ خرید یک خودروی نو.
اقتصاد و اقلیم در یک سیاست هدفمند
اگر یک مالک قرار است از وانت 14 mpg استفادهشده عبور کند و جای آن یک وانت برقی 25,000 تا 30,000 دلاری بخرد، ترکیب مشوق پایه و پرداخت اسقاط میتواند بازده اقلیمی و اقتصادی را همراستا کند. پرداخت اسقاط عملاً «سالهای انتشار کربن را که از وقوع جلوگیری میشود» میخرد و با یارانهٔ برابر برای هر خرید خودرو تفاوت دارد.
جمعبندی و چشمانداز
تلاش سیاستگذاری باید فراهمکردن شرایطی باشد که در نقطهٔ جایگزینی، انتخاب پاکتر برای تعداد بیشتری از تصمیمهای فردی منطقی و مقرونبهصرفه شود: خودروهای پُرمصرف واقعاً اسقاط شده و انتشار آنها از ناوگان حذف گردد، نه اینکه صرفاً به مالک دیگری منتقل شود.
برای آشنایی کلی با تاریخچهٔ این مدلها به صفحهٔ دوج رم در ویکیپدیا و برای مطالعات مقایسهای دربارهٔ طرحهای اسقاط به صفحهٔ Vehicle scrappage scheme مراجعه کنید.
