سالهاست که قفلِ «Screen Time» آیفونم را روی ۳۰ دقیقهٔ استفاده از شبکههای اجتماعی تنظیم کردهام؛ اما چند بار با نادیدهگرفتنِ هشدارها به تماشای ویدئوها بیهدف ادامه دادهام؟ بهتر است ندانم! معلوم شد برای حلِ این مشکل فقط به یک تکهٔ پلاستیکِ خاکستریِ ۵۹دلاری نیاز داشتم؛ چون گجتِ «بریک» کاری را انجام داد که هیچ اپلیکیشنی نتوانستهبود. این دستگاهِ کوچک واقعاً باعث شد کمتر به گوشیام دست بزنم و کیفیتِ خوابم بهتر شود.
چگونه بریک اعتیاد به گوشیهوشمند را درمان میکند؟
بریک با اپلیکیشنهای معمول کنترلِ زمان تفاوتِ اساسی دارد؛ این دستگاه راهکارِ خود را واردِ دنیایِ فیزیکی میکند. این گجتِ مغناطیسی به اندازهٔ یک جعبهٔ کبریت است و به فناوریِ NFC مجهز شده است. اپلیکیشنِ بریک، شبکههای اجتماعی را روی گوشیِ شما مسدود میکند و تنها راهِ بازکردنِ قفلِ آنها، لمسِ فیزیکیِ گوشی به این گجت است؛ درست مثل زمانی که میخواهید با کارتِ بانکی خرید کنید. وقتی مجبور شوم از رختخواب بلند شوم و برای بازکردنِ اینستاگرام گوشی را به بریک بزنم، ترجیح میدهم اصلاً واردِ اینستاگرام نشوم.
زک ناسگویتز (Zach Nasgowitz)، یکی از بنیانگذارانِ این محصول، در گفتگو با تککرانچ میگوید:
«بریک از یک نیازِ شخصی متولد شد؛ گوشیهای هوشمند مانعِ زندگیِ ما شده بودند. ما برای حلِ این مشکل در زندگیِ خودمان به دنبالِ راهحلهای مختلف گشتیم، اما هیچکدام مناسب نبودند. به همین دلیل تصمیم گرفتیم دستگاهی بسازیم که این مشکل را از بین ببرد.»
بهبودِ بهداشتِ خواب با ایجادِ اصطکاکِ فیزیکی
مثل بسیاری از افرادی که شغلشان کاملاً به اینترنت وابسته است، من هم عادتِ بدی داشتم؛ شبها در رختخواب بیهدف اسکرول میکردم و صبحها با خستگی و بیحوصلگی بیدار میشدم. اما با استفاده از بریک، توانستم بهداشتِ خوابم را بهطورِ قابلِ توجهی بهبود بدهم.
در اپلیکیشنِ بریک یک حالتِ «خواب» تعریف کردم که هر شب ساعتِ ۲۲:۳۰ بهصورتِ خودکار فعال میشود. در این بازهٔ زمانی، تمامِ برنامهها مسدود میشوند؛ بهجز پیامرسانها و برنامههای پادکست. وقتی صبح بیدار میشوم، هیچ راهی برای تلفکردنِ زمان روی گوشی وجود ندارد؛ مگر اینکه از رختخواب برخیزم، خود را تا طبقهٔ پایین برسانم و گوشی را به دستگاهِ بریک بزنم.
تیجی درایور (TJ Driver)، دیگر بنیانگذارِ بریک، دلیلِ موفقیتِ این گجت را در ایجادِ «اصطکاک» میداند:
«راهحلهایِ صرفاً نرمافزاری مثل قفلِ صفحهنمایش بهراحتی دور زده میشوند. چیزی که واقعاً کار میکند، افزودنِ اصطکاک است. این فناوریِ فیزیکی یک جداییِ واقعی ایجاد میکند که هیچ اعلانِ نرمافزاریای قادر به تکرارِ آن نیست. وقتی برای اتصالِ دوباره به اینترنت مجبور باشید فیزیکاً به دستگاه برگردید، این کار به یک تصمیمِ آگاهانه تبدیل میشود، نه یک واکنشِ ناخودآگاه.»
آیا برای مدیریتِ زمان به یک گجتِ ۵۹دلاری نیاز داریم؟
اعتراف به اینکه برای تغییرِ این سبکِ زندگی به یک تکهٔ پلاستیک نیاز داشتم، کمی دشوار است. اما واقعیت این است که راهحلهای ساده مانند تکیه بر نیرویِ اراده ذهن را خسته میکنند و بهراحتی قابلِ تضعیفاند. بهجای تکیه بر اراده، باید محیطِ اطرافمان را طوری طراحی کنیم که کمتر در معرضِ وسوسهها قرار بگیریم.
برای مواقعِ اضطراری (مثل زمانی که بیرون هستید و ناگهان به اپلیکیشنهایی مثل اوبر یا نقشهٔ گوگل نیاز پیدا میکنید)، اپلیکیشنِ بریک تعدادِ بسیارِ محدودی «بازکردنِ قفلِ اضطراری» (Emergency Unbricks) در نظر گرفته است. البته برای جلوگیری از استفادهٔ بیمورد از این قابلیت، میتوان اپلیکیشنهای ضروری را مستثنا کرد.
توسعهٔ این نوعِ گجتها نشان میدهد که انسانها به دنبالِ ایجادِ مرزهایِ فیزیکی بین خود و دنیایِ دیجیتال هستند. آیا در آینده شاهدِ ابزارهایِ بیشتری خواهیم بود که ما را مجبور به قطعِ ارتباطِ موقت با تکنولوژی کنند؟ قطعاً این روند تازه آغاز شده است و سلامتِ روانِ کاربران، دستمایهٔ ساختِ چنینِ محصولاتِ بدیع و کاربردی قرار خواهد گرفت.
