سامسونگ با معرفی سری جدید دستگاههای تاشو خود، فصل تازهای در طراحی سختافاری گوشیهای هوشمندش آغاز کرد و برای نخستینبار به سراغ باتریهای سیلیکون-کربن رفت. مدل Z Fold8 Ultra به لطف بهرهگیری از سلولهایی با چگالی انرژی بالاتر، توانست افزایش قابلتوجهی معادل 600 میلیآمپر ساعت نسبت به نسل قبلی را تجربه کند. با این حال، این پیشرفت فناوری با یک نقطه ضعف پنهان همراه است.
طبق اسناد رتبهبندی EPREL در اتحادیه اروپا، باتریهای بهکار رفته در تاشوهای جدید سامسونگ همگی توانایی تحمل 1,200 چرخه شارژ را دارند. این یعنی پس از سپری شدن این تعداد چرخه، ظرفیت باتری گوشیها به 80 درصد ظرفیت اولیه خود کاهش مییابد. برای درک بهتر، باید بدانیم که این رقم برای نسلهای پیشین مانند Z Fold7 و Z Flip7 برابر با 2,000 چرخه شارژ بود.
این کاهش عمر مفید، به ماهیت باتریهای سیلیکون-کربن برمیگردد. این سلولهای جدید بهمراتب سریعتر از باتریهای سنتی یون-لیتیم با آند گرافیتی دچار افت کیفیت و فرسودگی میشوند. اگر کاربری هر روز گوشی خود را یکبار شارژ کند، حدود 3.3 سال طول میکشد تا باتری به 1,200 چرخه شارژ برسد و از این پس، افت ظرفیت آن مشهودتر خواهد شد. البته این موضوع یک محدودیت ذاتی و شناختهشده در فناوری باتریهای سیلیکون-کربن به شمار میرود و چندان دور از انتظار بود.
علاوه بر تاشوها، سامسونگ برای سری پرچمدار آینده خود یعنی Galaxy S26 نیز دقیقاً همین رتبه 1,200 چرخهای را در نظر گرفته است. برای مقایسه با سایر بازیگران بازار، باید اشاره کرد که جدیدترین گوشیهای آیفون اپل و پیکسلهای گوگل نیز دارای رتبه 1,000 چرخه شارژ هستند.
شرکتهای سازنده گوشیهای هوشمند همواره در پیوند زدن دو عامل ظرفیت بالای باتری و طول عمر مفید آن با چالشهای مهندسی مواجهاند. روی آوردن سامسونگ به باتریهای سیلیکون-کربن نشان میدهد که این شرکت ترجیح میدهد حجم بیشتری از انرژی را در فضای محدود دستگاههای تاشو جا دهد، حتی اگر به قیمت کاهش طول عمر باتری در طولانیمدت تمام شود. آیا رقبای این شرکت کرهای راه حلی برای عبور از این محدودیت بنیادین خواهند یافت یا باید منتظر توسعه نسلهای بعدی این باتریها باشیم.
