«Adults» در فصل 2 ریتم واقعی خود را یافته و به‌جای تلاش برای نشان‌دادن صرفِ «به‌روز بودن»، روی روابط میان شخصیت‌ها و طنز موقعیت تمرکز کرده است.

چرا فصل 2 عملکرد بهتری دارد

فصل اول بازی با تصویرِ مرتبط‌نمایی مداوم با فرهنگ معاصر را تجربه می‌کرد؛ فصل دوم اما اجازه می‌دهد شخصیت‌ها زمان پیدا کنند تا با هم جفت و جور شوند. بن کروننگولد و ربکا شا، که پیشینه‌شان در The Tonight Show دیده می‌شود، این بار کمتر به شوخی‌های لحظه‌ای وابسته‌اند و بیشتر به توسعهٔ تدریجی روابط و موقعیت‌ها توجه نشان داده‌اند. حاصل کار اثری است که بیشتر به مشاهدهٔ روزمره‌نگر به سبک Seinfeld می‌ماند تا مجموعه‌ای که هدفش فقط تولید لحظات ویروسی است.

بازی‌ها: از برجسته تا قابل‌اعتماد

پل بیکر (Jack Innanen) این فصل به‌عنوان شخصیتی قابل‌توجه و گاه غافل‌گیرکننده ظاهر می‌شود. خط فرعی دربارهٔ «دوستان شرمسار» او زمانی جواب می‌دهد که تماشاگر قبلاً با او آشنا شده باشد؛ نشانه‌ای از این که نویسندگان به‌تدریج روی عمق‌بخشی به شخصیت‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌اند. اعتماد به بازیگر باعث شده حضور او اکنون قوام بیشتری داشته باشد.

ایسا (Amita Rao) همچنان با کلیشه‌هایی روبه‌روست که نمونه‌هایی از آن در مجموعه‌هایی مثل Broad City دیده شده، اما رائو با تعهد بازیگری‌اش کلیشه را به لحن خاص خود تبدیل می‌کند. سکانس‌هایی مثل منجمد کردن تخمک‌ها و تزریق‌ها که در قالب تعقیب و گریزهای فیزیکی روایت می‌شوند، هم کمدی فیزیکی دارند و هم بینشی ملموس دربارهٔ فشارهای تصمیم‌گیری در دههٔ بیست.

طنز موقعیت و مرز خیال و واقعیت

سریال در لوکیشن‌های محدودی در تورنتو فیلم‌برداری شده و به‌اصطلاح از واقع‌نمایی شهری فاصله می‌گیرد؛ اما این محدودیت با بازی مهمان‌ها و لحظات خیال‌پردازانه جبران می‌شود. مثلاً تبدیلِ اتاق نشیمن به «اتاق جنگ انتخاباتی» برای کمپین ریاست انجمن مالکان (HOA) نشان می‌دهد سریال در برخی لحظات می‌تواند به فانتزی و نمایش‌پردازی متمایل شود و از همین موقعیت‌ها کمدی مؤثری بیرون بکشد.

صحنه‌ای از سریال Adults فصل 2؛ گروهی در اتاق نشیمن

استفاده از موضوعات روزمره به‌عنوان پس‌زمینه

مسائل مرتبط با شبکه‌های اجتماعی، ویدیوهای تیک‌تاک و بازخوانی واژه‌ها هنوز در روایت حضور دارند، اما دیگر محور اصلی نیستند؛ آن‌ها اکنون بستری برای شوخی‌های دقیق‌تر و انسانی‌تر فراهم می‌کنند. حتی خط داستانی مرتبط با خودارضایی یادآور اپیزود کلاسیک «The Contest» از Seinfeld است؛ نشانه‌ای از این که نویسندگان از قالب‌های شناخته‌شده بهره می‌برند اما با رویکردی معاصرتر.

نقاط قوت و مسیر توسعه

  • نقاط قوت: ترکیب بازیگران که اکنون انسجام یافته؛ تاکید روی شخصیت‌پردازی؛ و لحظات کمدی فیزیکی که موثر هستند.
  • جای رشد: تنوع لوکیشن محدود است و سریال همچنان گاهی برای ایجاد حس تازگی به حضور مهمان‌ستاره‌ها تکیه می‌کند.

یک قدم به سمت پختگی

فصل 2 نشان می‌دهد برای کمدی بلندمدت لازم است به بازیگران زمان داده شود، به آن‌ها اعتماد شود و تمرکز روی روابط انسانی حفظ شود تا شعارزدگی فرهنگی جای خود را به روایت واقعی بدهد. اگر فصل‌های بعدی همین مسیر را ادامه دهند، «Adults» شانس تبدیل شدن به اثری سازگار و ماندگار را خواهد داشت.

برای آشنایی بیشتر با شبکهٔ تولیدکننده می‌توانید به صفحهٔ FX مراجعه کنید.