در عصر استریمینگ که سریالها یا قربانی آمار بازدید میشوند یا در ابدیت تعلیق میمانند، کولین فروم اکانتس (Colin from Accounts) انتخاب کمیاب و جراتمندی کرد: پایان یافتن در اوج بلوغ. پاتریک برامل و هاریت دایر، زوج واقعی و خالقان سریال، از روز اول تصمیم گرفتند داستان گوردون و اشلی را تا آنجا ادامه دهند که نفسِ قصه در آن باشد ــ و نه یک لحظه بیشتر.
پرش زمانی سهساله: زندگی پس از پیشنهاد ردشده
فصل سوم دقیقاً از جایی آغاز نمیشود که انتظار دارید. سه سال از آن عروسیِ مخملپوش میگان (اِما هاروی) و رومی (ویرجینیا گِی) گذشته است؛ جایی که گوردون در لحظهای ناآگاهانه به اشلی پیشنهاد داد و پاسخش سکوتِ سنگینِ انکار بود. حالا همه در فاز متفاوتی از عمرند:
- اشلی پزشک کلینیک عمومی شده، با میگان، رومی و نوزادشان «ژانر» همخانه است، اما میگان با فشارهای مادری مدرن و اینفلوئنسرهای تیکتاک میجنگد.
- گوردون پس از مرگ پدر و فروختن کارخانه جوش آب اکوپارک (Echo Park Brewery) به جارد (برودن کِلی) ــ خودنشان «بابا» ــ کار میکند، در کنار کیارا (ژنووِه وهنی) که تازه مبتلا به ADHD دیاگنوس شده و برت (مایکل لوگو) که در دام دوستی اینترنتی مشکوک گیر کرده.
هر دو نیز روابط جدیدی شکل دادهاند: اشلی با هِنری (تاماس کوکِرِل)، ورزشکار نیکخواه اما بیدقتی که در پنهان حلقه خریداری کرده؛ گوردون با چلسی (نیکی شیلز)، مدیر اجرایی نوعِ آ (Type-A) که برای یخمککردن تخمکها و تکمیل خانواده قدم برداشته. اما سرنوشتِ یک تصادف ماشین در پشتزمینه اقتباسِ ظریف از صحنهی اول سریال ایشان را در اتاق معاینه اشلی دوباره روبرو میکند.
اپیزود «مونسترا»: کلاسِ ادبیات در کمدی
اگر فصل سوم یک خودنگاهنامه باشد، اپیزود «مونسترا» (Monstera) ــ نوشته هاریت دایر و کارگردانی مادلین دایر، خواهرش ــ بیتردید شاهکار آن است. گوردون و اشلی در رستورانی روبرو میشوند، بدون شریکها، برای «دوستانه» صحبت کردن. آنچه از گفتگوی ظاهریِ لجستیک آغاز میشود، لایهلایه به تهِ زخمهای باز میرسد: چرا اولین بار ناکام ماندند؟ چه چیزی گم شده بود؟ دوربین بر برامل و دایر قفل میشود، بدون برش، و مخاطب شاهد تبادل نگاههایی است که هیچ دیالوگی نمیتواند جایگزینشان کند. این لحظه نه تنها قمهی بازیگری دو نفر را اثبات میکند، بلکه ثابت میکند نوشتنِ دو نفر برای یکدیگر میتواند لایههای نهفتهی عشق را با دقت جراحی 드러 کند.
انجم حمایتی: هر کسی داستانش را دارد
شاید قلب سریال بر گلوی گوردون و اشلی تپش داشته باشد، اما رگهایش در شخصیتهای فرعی جاری است. هلن تامسون به نقش لینل، مادر اشلی، همچنان در هر کادر سنساسیون است؛ دارن گیلمور در نقش پدر گوردون (در فلشبکها) سایهی گمشدهی پسر را پرورش میدهد؛ و حتی برت و کیارا با آرکهای کمیکِ غمگین، تصویر جامعهای را ترسیم میکنند که در عصر اضطراب، همچنان سعی در ارتباط دارد.
سگِ معلول «کولین»؛ نماد دوستیِ ناهموار
کولین، سگِ چرخدارِ مشترک، بیشتر از یک حیوان خانوادگی است. او یادآوری است که گوردون و اشلی نمیتوانند به سادگی از زندگی یکدیگر خارج شوند؛ مراقبت مشترک، دستوپاچگیها، و مسئولیتِ اشتراکی، استعارهای دقیق برای رابطهی آنهاست: ناهموار، پر از مانع، اما جداییناپذیر.
نتیجهگیری: پایانِ به زمانیِ درست
هشت قسمت فصل سوم نه تنها داستان را میبندند، بلکه به مخاطب اعتماد میکنند که پایانِ خوشِ کلاسیک (Happy Ever After) همیشه معنا ی دو نفری بزرگسال شدن در کنار هم نیست. گاهی وجدانِ دوستی، بخشش، و پذیرشِ نقصها، عشقِ بزرگترینی است که دو روح میتوانند به هم هدیه دهند. برامل و دایر سریال خود را در لحظهی کاملترین بلوغ وداع گفتند ــ و این شاید بزرگترین عشقنامهی آنها به مخاطبان باشد.
فصل سوم کولین فروم اکانتس اکنون روی پارامونتپلاس و در استرالیا روی Binge در دسترس است.
