دیوید هاربر چهار ماه تمرین روزانه زبان اشاره آمریکایی را پشت سر گذاشت تا نقش فلوید در DTF St. Louis را بازی کند؛ نتیجه نامزدی امی و بازنگری در کارنامه حرفهای او بود.
یادگیری زبان اشاره؛ تغییر در نحوهٔ فکر کردن
هاربر (51 ساله) میگوید تمرینهای روزانه با مربیان در نیویورک و آتلانتا او را به مرحلهای رساند که میتوانست با زبان اشاره بهراحتی ارتباط برقرار کند. او تجربهٔ یادگیری را «بازتعریفِ بخشی از مغز» توصیف میکند و میگوید در مقایسه با زبانهای گفتاری، دیگر ابتدا به انگلیسی فکر نمیکرد و سپس ترجمه نمینمود؛ بلکه ساختارِ زبان اشاره به شکلی متفاوت در ذهنش شکل میگرفت. زبان اشاره آمریکایی نقشی بنیادین در شکل دادن به اجرای او داشت.
فلوید؛ مردی آرام، درونگرا و خیالپرداز
برای بازیگری که شهرتش مبتنی بر نقشهای فیزیکی و ژانری است، بازی در قالب شخصیتی کمحرف و کمتحرک تجربهای تازه بود. هاربر بخشهای زیادی از فلوید را سختکشف میدانست، اما درونگرایی و خیالپردازیِ شخصیت برای او آشنا بود: «من آدم بزرگی هستم اما در خانه تنها مینشینم، کتاب میخوانم یا بازی ویدیویی انجام میدهم. خیلی درونگرا هستم؛ فلوید هم خیالپرداز و آدمی دوستداشتنی است.»
لحظات کلیدی؛ رقصی که نامزدی آورد
یکی از سکانسهای شاخص سریال، رقصی تعبیرگونه در جریان یک کنسرت است که جیسون بیتمن و لیندا کاردِلینی آن را تماشا میکنند. هاربر میگوید آن سکانس با سرعت فیلمبرداری شد و او تنها یک برداشت کامل از آن گرفت؛ همان یک برداشت تبدیل به نقطهٔ قوت اجرای او شد و تأثیر زیادی بر دیده شدن نقش داشت.
امی و ساختن چیزی به نام خود
DTF St. Louis با 13 نامزدی امی به یکی از مطرحترین مینیسریالهای سال تبدیل شد. این موفقیت برای دیوید هاربر بهعنوان بازیگر و تهیهکننده اهمیت ویژهای دارد؛ او تجربهٔ نامزدی قبلیاش در 2017 برای Stranger Things را متفاوت توصیف میکند، چون آنزمان تقریباً همه توجه معطوف به خودش بود، اما اکنون اعتبار به یک گروه و اثر جمعی بازمیگردد: «این بچهٔ من است.»
مارول، یک جمله روسی و بازگشت به سینما
دیوید هاربر نقشِ رد گاردین را در دنیاى سینمایی مارول در فیلم «انتقامجویان: روز داوری» تکرار کرد. وقتی از او خواستند جملهای از فیلم بازگو کند، با لهجهٔ روسی و همراه با اشاره گفت: «تو ... تونی استارک هستی.» این لحظه نشاندهندهٔ تنوع اجراها و تسلط او بر نقشهای متفاوت است.
پروژههای آینده؛ از کرتینی کاکس تا رؤیای نولانی
دیوید هاربر هماکنون در فیلم کمدی سیاه عاشقانهٔ Evil Genius به کارگردانی کرتینی کاکس حضور دارد که قرار است در جشنوارهٔ فیلم تورنتو نمایش داده شود. دربارهٔ کاکس میگوید که کارگردانی دقیق و هوشمند است و انتظار دارد تماشاگران از تجربهٔ فیلم متحیر شوند.
بیش از همه، میل هاربر به ساخت آثاری بزرگ و جهانگشا جلب توجه میکند. او و شریکش استیو کانراد مشغول توسعهٔ پروژهای عظیم هستند و هاربر صراحتاً از علاقهاش به کارگردانیِ کریستوفر نولان نام میبرد: «کارهای کریس نولان شگفتانگیزند؛ من دوست دارم چیزی در مقیاس اودیسه بسازم و اگر نولان بخواهد وارکرفت را کارگردانی کند، من پشتش هستم.» کریستوفر نولان
بازگشت به تئاتر و ادامهٔ تولید
با احتمال بردن امی، هاربر قصد دارد به صحنهٔ تئاتر بازگردد؛ هم با آثاری نو و هم با اجرای یک اثر کلاسیک. او اکنون درگیر دنیای تهیهکنندگی شده و میخواهد از طریق شرکت تولیدی Bravo Axolotl پروژههایی بسازد که به موضوعات اضطراب معاصر و پرسشهای جنسیتی در آمریکا بپردازند.
دیوید هاربر پس از فاصله گرفتن از نقشِ هاپر در Stranger Things این فرصت را یافته تا ژانرها را آزمایش کند و آثاری بسازد که خودش میل به انجامشان دارد؛ از اجرای آرام و بیکلامِ فلوید تا رؤیای نولانیِ یک اقتباس عظیم.
نکات کلیدی
- نام: دیوید هاربر
- سن: 51 سال
- نقش اخیر: فلوید در DTF St. Louis (چهار ماه یادگیری زبان اشاره آمریکایی)
- دستاورد: نامزدی امی برای اجرای نقش فلوید
- پروژههای آینده: Evil Genius به کارگردانی کرتینی کاکس و پروژهٔ عظیم در حال توسعه به همراه استیو کانراد
