دیوید الیسون به زنجیرههای بزرگ سینمایی آمریکا تعهد قراردادی سهساله داده است: حداقل 30 فیلم پارامونت-وارنر در سال روی پرده بروند، هر عنوان پنجرهٔ نمایش سینمایی انحصاری ۴۵ روزه داشته و استریم رسمی حداقل ۹۰ روز پس از اکران ممنوع شود. این پیشنهاد بخشی از تلاش برای پیشبرد ادغام پارامونت و Warner Bros. Discovery است و هدف آن جلب حمایت مدیران عامل AMC و Regal نیز بوده است.
جزئیات تعهد و انگیزههای پشت آن
براساس گزارش Bloomberg، این توافق احتمالی شامل جریمههای مالی در صورت نقض تعهدات از سوی پارامونت خواهد بود. الیسون با ثبت یک وعدهٔ عددی میکوشد به پروندهٔ ضدانحصار ۱۲ دادستان ایالتی پاسخی ارائه کند؛ پروندهای که ادعا میکند ادغام پارامونت و وارنر میتواند کنترل بیش از حدی بر بازار اکران و تلویزیون کابلی آمریکا ایجاد کند.
محاکمهٔ مربوطه برای مارس ۲۰۲۷ برنامهریزی شده و الیسون دنبال توافق خارج از دادگاه است. هنوز روشن نیست که یک تعهد عددی و پنجرهٔ ۴۵ روزه برای مقامات ایالتی کافی خواهد بود یا خیر، بهویژه که شکایت ایالتها نگرانیهایی دربارهٔ نفوذ بر بازار تلویزیون کابلی نیز مطرح میکند.
آیا تعداد بیشتر مساوی درآمد بیشتر است؟
الیسون در یادداشتی برای New York Times پذیرفت هیچ تضمینی برای موفقیت هر فیلم وجود ندارد و وعدهٔ او در عمل افزایش «شانسها» است. دادهها اما نشان میدهد افزایش کمیت لزوماً به افزایش درآمد منجر نمیشود: خود پارامونت اعلام کرده افزایش تعداد عناوین به معنی میانگین پایینتر درآمد گیشه به ازای هر فیلم خواهد بود.
مثال عینی: فهرست فیلمهای پارامونت از ۸ فیلم در ۲۰۲۵ به ۱۵ فیلم در ۲۰۲۶ افزایش یافت و شرکت به سرمایهگذاران هشدار داده که انتظار کاهش قابلتوجه درآمد سینمایی سالبهسال را دارد. در سهماههٔ دوم ۲۰۲۶ درآمد سینمایی پارامونت حدود ۴۵٪ کاهش یافت و به ۱۳۸ میلیون دلار رسید؛ بخشی از این افت به مقایسه با موفقیت ۲۰۲۵ «Mission: Impossible – The Final Reckoning» مربوط است که تقریباً ۶۰۰ میلیون دلار فروخت.
نمونههایی که اهمیت دارند
- «Scary Movie» بهعنوان بزرگترین اکران فصل تا کنون ۱۰۸ میلیون دلار داخلی و ۲۳۱ میلیون دلار جهانی بهدست آورده.
- فیلمهای کنسرتی مثل «Billie Eilish: Hit Me Hard and Soft» حدود ۹.۹ میلیون دلار در یک نمایش دو هفتهای آمریکایی فروختند، اما فاصلهٔ زیادی تا بلاکباسترهای میلیارددلاری دارند.
- رقبای دیزنی-پیکسار، یونیورسال و سونی با عناوینی مانند «Toy Story 5» یا اقتباسهای بزرگتر همچنان بخش بزرگی از بازار را در اختیار میگیرند.
ریسکهای تجاری برای سینماها و استودیو
برای زنجیرههای سینمایی، تضمین تعداد فیلم و پنجرهٔ انحصاری جذاب به نظر میرسد: درآمد حاصل از فروش بلیت، تنوع برنامه و درآمد جانبی میتواند افزایش یابد. با این حال اگر اکثریت آن ۳۰ فیلم «عناوین کمکشش» یا آثار محدود مخاطب باشند، سالنها پر نخواهند شد و درآمد پیشبینیشده محقق نمیشود.
از طرف استودیو، تولید حجم بالا هزینهبر است؛ بازاریابی، توزیع و حمایت از هر عنوان نیاز به سرمایه دارد و افزایش تعداد میتواند ریسک مالی را بالا ببرد بدون تضمین بازگشت سرمایه. یک «پنجرهٔ ۴۵ روزه» زمانی ارزشمند است که فیلم مخاطب قابلتوجهی جذب کند.
مولفههای تعیینکننده موفقیت
- کیفیت و کشش داستانی — افزایش تعداد تنها زمانی مفید است که تماشاگران جذب شوند.
- تقویم اکران و رقابت — همزمانی با آثار بزرگ رقبا میتواند فروش را کاهش دهد.
- تبلیغات و حمایت رسانهای — فیلمهای کوچک بدون کمپین مناسب دیده نمیشوند.
- پاسخ نهادهای نظارتی — آیا یک تعهد قراردادی عددی نگرانیهای ضدانحصار را کاهش میدهد؟
آنچه باید دنبال کرد
نکات تعیینکننده در ماههای آینده شامل واکنش دادستانهای ایالتی به تعهد ۳۰ فیلم، نتیجهٔ تلاشهای الیسون برای توافق خارج از دادگاه و عملکرد تجاری عناوینی است که پارامونت-WBD منتشر میکند. اگر چند عنوان اصلی موفق شوند، ادغام ارزش بیشتری پیدا میکند؛ اما در صورت شکست اکثریت فیلمها، تضمین عددی بهتنهایی ساختار مشکلدار بازار را تغییر نخواهد داد.
نمای پیشرو — دادگاه ضدانحصار در مارس ۲۰۲۷ نقطهٔ عطفی است، اما آزمون واقعی رفتار تماشاگران و بازار بلیتفروشی در سالهای پیش رو مشخص خواهد کرد که آیا استراتژی «کمیت بیشتر» میتواند جایگزین تمرکز بر کیفیت و بلاکباسترها شود یا خیر.
