Insidious Out of the Further ششمین قسمت از فرنچایز است که اینبار ترس را از صندلی دندانپزشکی به سطحی جدید میبرد. فیلم پر از صحنههای دقیق و طراحیشدهٔ ترس است که بینندهٔ حساس را تا مرز لرزه میبرد، با این حال در نیمهٔ دوم روایت دچار کشآمدگی و پیچیدگی میشود.
ترسِ ملموس در صندلی دندانپزشکی
جیکوب چیس بهعنوان نویسنده-کارگردان از یکی از رایجترین فوبیاها — ترس از دندانپزشکی — بهره گرفته و آن را به ترکیبی از تنشهای بدنی و وحشت روانی تبدیل کرده است. یکی از تاثیرگذارترین سکانسها زمانی رخ میدهد که جِما (آمیلیا ایو)، بهداشتکار دندان، هنگام پاککردن رسوبات تیره از دهان پیرمردی با دندانهای پوسیده با تهدیدِ جسمانی روبهرو میشود؛ سکانسی که پا را به قلمرو بدنهراسی میگذارد و تماشاگر را عملاً در صندلی همراه میکند.
ساختارِ فیلم: ویگنتهای بهیادماندنی مقابل داستانی لرزان
فیلم ساختاری ویگنتمحور دارد؛ مجموعهای از صحنههای ترس ساختهشده با دقت که هر کدام ضربهٔ خاص خود را وارد میکنند. اما وقتی روایت کلی و پایانبندی مطرح میشود، هالهای از پیچیدگی و کشدارشدن قصه به چشم میآید. ایدهٔ «The Further» برای بینندگانی که با مجموعه آشنا نیستند، بهصورت کامل توضیح داده نمیشود و فیلم عمدتاً روی جو و اتمسفر تکیه دارد تا مفهوم را منتقل کند. همانطور که از مجموعهٔ Insidious انتظار میرود، دنیای فراتر پر از موجودات و ارواحی است که به دنبال لنگرگیری در جسم و انرژی انسانها هستند.
بُعدِ خانوادگی و بازیها
هستهٔ احساسی فیلم رابطهٔ مادر و دختر بین جِما و مایا (آیلند آستین) است. بازی آمیلیا ایو و آیلند آستین به صحنههای ترس عمق انسانی میبخشد و آنها را از صرفاً تکاندهنده فراتر میبرد. نیک (براندون پریا) نقش نیروی حمایتی را ایفا میکند که تلاش میکند خانواده را از خانهٔ مشکوک دور کند، اما کشف محوری فیلم نشان میدهد تسخیر واقعی بیشتر در خودِ جِما رخ داده است.
الیز و بازگشتِ شخصیت محبوب
بازگشت الیز (لین شِی) بهصورت روحانی برای طرفداران سری جذاب خواهد بود. الیز نقش راهنما را ایفا میکند و میکوشد از طریق واسطههایی مانند کلر (مِیزی ریچاردسون-سلرز) به زندهها کمک کند؛ با این حال برخی ایدههای فیلمنامه آنقدر پیچیده یا کممعنی جلوه میکنند که توجیهِ روایت را دشوار میسازند. برای بررسی کارنامهٔ لین شِی میتوان به صفحهٔ ویکیپدیا مراجعه کرد.
پُتانسیلِ اتمسفر مقابل ضعفِ روایت
در بهترین لحظات، فیلم با طراحی صوتی دقیق و پِلَسهای ناگهانی توازن خوبی بین وحشتِ دیداری و شنیداری برقرار میکند. تبدیل فضای خزیدنِ مایا به هزارتویی خفقانآور یکی از سکانسهایی است که حسِ محیطهای مشابه پدیدهٔ "Backrooms" را به یاد میآورد؛ برای آشنایی بیشتر میتوان به ویکیپدیا مراجعه کرد. با این حال وقتی فیلم وارد پیچیدگیهای طرح نجات میشود و توجیههایی مثل کاربرد نامعمولِ نمادها یا سکانسِ «پرتقال» ظاهر میشوند، از انسجام روایت کاسته و تماشاگر ممکن است تمرکز خود را از دست بدهد.
طراحی بصری و گریم
تیم گریم و طراحی لباس، بهویژه لیـز کیوگ پالمر، در خلق موجودات و ارواح عملکرد چشمگیری داشتهاند. ظاهرِ ماندگار و پرداختشدهٔ موجودات یکی از مهمترین نقاط قوت فیلم است که تا مدتها در ذهن بیننده باقی میماند.
- چهرهپردازی شخصیتها و موجوداتِ فراتر، جزئیاتِ بصری زیادی دارد.
- طراحی لباس و رنگپردازی فضاها به تقویت اتمسفر ترس کمک میکند.
- هماهنگی نورپردازی و صدابرداری، بسیاری از لحظات را به تجربیات کابوسوار تبدیل کرده است.
برای چه مخاطبی مناسب است؟
اگر طرفدار وحشت اتمسفریک و صحنهمحور هستید، این قسمت تجربهٔ رضایتبخشی ارائه میکند؛ اما تماشاگرانی که دنبال روایت جمعوجور و پایانبندی منطقی هستند ممکن است از پیچیدگیهای پایانی ناراضی شوند. در مجموع، فیلم با صحنههای کابوسسازش نشان میدهد مجموعهٔ Insidious همچنان توانایی ایجاد ترس دارد، هرچند پایندی به انسجام داستانی هم برای حفظ تاثیر بلندمدت ضروری است.
نگاهی رو به جلو
Insidious Out of the Further ثابت میکند خلاقیت در طراحی سکانسهای ترس، هنوز محور اصلی این فرنچایز است؛ اما برای تداوم اثرگذار لازم است نویسندگان روایت را با همان دقت طراحی صحنهها سامان دهند تا هم احساسات مخاطب پاسخ گفته شود و هم تجربهٔ وحشت بهصورت منسجمتری ارائه گردد.
