نلسون ییئو با «خانه روی ماه» ژانر ووشیا را به سینمای سنگاپور میآورد
نلسون ییئو در «خانه روی ماه» اسطورهٔ چانگاِر را بازخوانی کرده و اولین فیلم بلند ووشیا از سنگاپور را به بخش رقابتی جشنوارهٔ لوکارنو میبرد. نشریهٔ ورايتي کلیپی اختصاصی از فیلم پیش از نمایش جهانی منتشر کرده و ییئو میگوید برای این پروژه ژانر را تمام و کمال پذیرفته است. ووشیا ژانری است که قهرمانان شمشیرزن و فانتزیهای رزمی را محور قرار میدهد و از آثار کلاسیکی مانند کینگ هو تا برداشتهای بصریِ معاصر تأثیر گرفته است (ویکیپدیا).
بازخوانی اسطورهٔ چانگاِر
روایت فیلم از لحظهای آغاز میشود که چانگاِر، ایزدبانوی ماه، به ماه صعود کرده و همراه با یک راهزن زمینی به سمت نیمهٔ تاریک ماه سفر میکند. ییئو هدفش را بیشتر پر کردن خلأهای عاطفی و شخصیتیِ روایت سنتی معرفی میکند: «اسطورهٔ اصلی خیلی مختصر است؛ من میخواستم بدانم این شخصیتها واقعاً چه احساساتی دارند.» فیلم به پرسشهایی میپردازد که افسانه از پاسخ دادن به آنها خودداری کرده و شخصیتهایی مثل پِنگ مِنگ را که در روایت سنتی تنها گذرا ذکر میشوند، برجسته میکند. برای مروری کوتاه بر اسطوره میتوانید به صفحهٔ مربوط در ویکیپدیا مراجعه کنید.
الهامها و مشکلات تولید
الهامهای بصری و ساختاری
یئو از سینمای ژانر هنگکنگ و سریالهای ووشیا در دهههای 1980 و 1990 الهام گرفته و نامهایی مثل تسوئی هارک و وانگ کاروای را بهعنوان نقاط اتکا ذکر میکند.
چالشهای تولید
بازسازی زبان بصری ووشیا در سنگاپور با موانعی روبهرو شد: تأمین دکور و ابزار صحنه دشوار بود و یافتن لوکیشن مناسب در شهری مدرن کار تیم تولید را پیچیده کرد. همین محدودیتها بخشهایی از تولید را راهی تایوان کرد.
تولید در تایوان و همکاری با لی کانگ-شنگ
بخشی از فیلمبرداری در تایوان انجام شد؛ تجربهای که برای ییئو چشمگشا بود و به همکاری با بازیگر تایوانی لی کانگ-شنگ منجر شد. ییئو دربارهٔ او گفته: «او معرکه است؛ تقریباً همهچیز را در یک برداشت انجام میدهد و آن برداشت کامل است.» حضور بازیگرانی از مناطق مختلف، مشارکت تیم جلوههای بصری آلمان و آهنگسازی از برلین نشان میدهد پروژه فراتر از مرزهای سنگاپور طراحی شده است.
راهزنِ سینگلش؛ نقطهٔ ورود تماشاگر
یکی از تصمیمهای کلیدی فیلم استفاده از شخصیتی راهزن است که به زبان سینگلش صحبت میکند. ییئو این نقش را بهعنوان نزدیکترین شخصیت به مخاطب طراحی کرده تا تماشاگر میان جمع جاودانهها نقطهٔ اتکایی برای درک روایت داشته باشد. اضافه شدن عنصر کمیکِ راهزن لحن کلی فیلم را سبکتر کرده؛ نسخهٔ اولیهٔ فیلمنامه تیرهتر بود و این تغییر تعادل لحن را برقرار میسازد.
تولید مجازی و احتیاط نسبت به هوش مصنوعی
بخشهایی از فیلم با تولید مجازی ساخته شده و ییئو این فناوری را «تغییردهندهٔ بازی» میداند، اما اشاره میکند که هزینهها و دسترسی محدود، استفاده از آن را برای فیلمسازان مستقل دشوار میکند. او میگوید هیچچیز جای بودن در لوکیشن واقعی و تعامل مستقیم بازیگران با فضا را نمیگیرد و در موقعیتهای واقعی فضای بیشتری برای آزادی خلاقانه وجود دارد.
لوکارنو، انتظار و آیندهٔ پروژه
برای ییئو بازگشت به لوکارنو تجربهای آشنا است؛ او در 2018 در آکادمی فیلمسازان جشنواره شرکت کرد و فیلم اولین بلندش Dreaming & Dying در 2023 در لوکارنو جوایزی دریافت کرد. حالا با «خانه روی ماه» او بار دیگر در بخش رقابتی حاضر شده و ترجیح میدهد تماشاگران بدون پیشفرض و با حواس باز سراغ فیلم بیایند. در پاسخ به این پرسش که آیا «خانه روی ماه» میتواند به فرانچایز تبدیل شود، ییئو میگوید: «اگر شد، اگر شد؛ من خودم را وادار به ساخت دنباله نخواهم کرد.»
در صورت استقبال لوکارنو، این فیلم میتواند مسیر تازهای برای سینمای ژانر در سنگاپور باز کند؛ رویکردی که مرز میان اسطوره و روایت معاصر را بازمیکاود و زمینهساز پروژههای جسورانهٔ دیگر باشد.
نکات کلیدی
- اولین ووشیا بلند سنگاپور در بخش رقابتی لوکارنو
- بازخوانی اسطورهٔ چانگاِر با تمرکز بر وجوه عاطفی شخصیتها
- تولید میانبُرهای لوکیشنی در تایوان؛ همکاریهای بینالمللی در جلوههای بصری و موسیقی
