میزی ویلیامز تنها دوازده ساله بود که چهرهی آریا استارک به جانِ یکی از نمادینترین شخصیتهای تلویزیون تبدیل شد. سالها طول کشید تا این بازیگر جوان بتواند تاوانِ شهرت جهانیِ ناگهانی را بپردازد و فاصلهی لازم برای درکِ عظمتِ آنچه در «بازی تاجوهت» رقم زده شده بود را بیابد.
وزنِ یک میراث که خارج از کنترل بود
در مصاحبهای صریح با Collider، در حاشیهی تبلیغات فیلم «جادوی عملی ۲»، ویلیامز با صمیمیتی کمسابقه از روزهای تلخشیرین آن دوره گفت. او توضیح داد که تا سالها پس از پایان سریال، نتوانسته بود پرسپکتیوی صادقانه نسبت به پدیدهی فرهنگیای داشته باشد که در قلبِ آن قرار داشت.
«همه دربارهی آن به طور اغراقآمیزی صحبت میکردند، تا جایی که در یک لحظه دیگر نمیتوانستم بشنوم. مردم میآمدند و میگفتند: کودک من اسمش آریا است، یا آریا برای من جهان است. این کلمات شنیده شدن فوقالعادهای دارند، اما در آن لحظه میتوانید بشنوید، نمیتوانید بشنوید؛ منظورم را میفهمید؟»
آریا استارک: از پسر خیابانی تا قاتل شاه شب
آرکِ تحول آریا استارک یکی از کاملترین و رضایتبخشترین مسیرهای شخصیت در تاریخ تلویزیون مدرن محسوب میشود. یک دختر زورگیر که در فصلهای اول برای بقا در خیابانهای کینگز لندینگ میجنگید، تدریجاً به یک قاتل مرموز و مهارتدار تبدیل شد که سرنوشت جنگ بزرگ در برابر شاه شب را در قبضه گرفت. اما همین مقیاسِ عظیمِ موفقیت، پردازشِ تجربه را برای ویلیامز دشوار کرده بود.
او میافزاید: «تنها پس از پایان سریال و پیدا کردن فضای کافی، توانستم خودم سریال را ببینم و احساساتِ واقعیام را نسبت بهش حس کنم. با گذشت سالها، خواندن سناریوهای دیگر، آدیو دادن برای نقشهای قبلی و بازیِ شخصیتهای جدید، اکنون میتوانم به عقب نگاه کنم و بگویم: خدایا، آن یکی از شگفتانگیزترین زمانهای زندگی من بود.»
تنهایی در قلهی شهرت
ویلیامز به نکتهی ظریف اما دردناکی اشاره میکند: موفقیتِ جهانیِ «بازی تاجوهت» او را حتی از همسالنهای بازیگر هم جدا کرده بود. «حس میکردم تنها چیزی که مرا از دوستانم متمایز میکند، همین موفقیت است. حالا که این فضا را پیدا کردهام، میتوانم در آن غوطهور شوم و از اینکه در کاریرم چنین تجربهای داشتم، سپاسگزار باشم.»
فصل تازه: تفکیک پدیده از اثر هنری
امروز میزی ویلیامز در لحظهی متفاوتی قرار دارد. او میتواند پدیدهی فرهنگیِ عظیم را از «کار» جدا کند — از هنرِ ساختهشده. «اکنون من آن را فقط به عنوان یک پدیده نمیبینم. میبینم برای اثری که خلق کردیم، و از آن فخر میکنم. از آریا فخر میکنم. فکر میکنم او شگفتانگیزترین شخصیتهاست، و بینهایت سپاسگزارم که فرصت بازی کردن او را داشتم.»
با اینکه HBO با سریالهایی مانند «خانه اژدها» (House of the Dragon) جهان وستروس را گسترش میدهد، سرنوشت آریا استارک همچنان در مه است. اما مطمئن است که هرچه باشد، میزی ویلیامز حالا با یک قلب پر از افتخار و ذهن آشفتهرو، به گذشتهاش نگاه میکند — نه به عنوان زندانیِ یک نقش، بلکه خالقِ یک نماد ماندگار.
