هفت بازیگر در فهرست نامزدهای امسال امی تنها نمایندهٔ سریال خود هستند و هرکدام باید مقابل آثار پرنامزد رقابت کنند: ریز احمد («Bait»)، ریچارد گد («Half Man»)، استیو کارل («Rooster»)، یحیی عبدال-متین دوم («Wonder Man»)، کولمن دومینگو («The Four Seasons»)، بیلی کراداپ («The Morning Show») و چِیس اینفینیتی («The Testaments»).
منظور از «نامزد تنها» چیست؟
«نامزد تنها» به بازیگری گفته میشود که تنها نمایندهٔ یک برنامه در فهرست نامزدهاست؛ یعنی سریال یا مجموعهٔ او هیچ نامزدی دیگری در شاخههای اصلی ندارد. چنین وضعیتی بهندرت به پیروزی میانجامد، اما غیرممکن نیست: تا کنون 71 بازیگر در حالی که تنها نمایندهٔ برنامهشان بودند، تندیس بازیگری را بردهاند. نمونههایی از این دست مارک روفالو (برندهٔ 2020 برای "I Know This Much Is True") و رجینا کینگ (برندهٔ 2018 برای "Seven Seconds") هستند.
الگوها و آمار تاریخی
الگوهای تاریخی نشان میدهد پیروزی نامزدهای تنها بیشتر در بخشهای زنان و شاخههای مکمل رخ داده است. پنج دسته با بیشترین پیروزیِ نامزدهای تنها عبارتاند از:
- بازیگر زن نقش اصلی کمدی
- بازیگر زن نقش اصلی درام
- بازیگر زن مکمل درام
- بازیگر مرد مکمل درام
- بازیگر زن مکمل در مجموعهٔ محدود
از 71 برندهٔ تنها، 61 نفر (حدود 86%) حداقل یک رقیب را از نمایشهایی شکست دادهاند که آن نمایش نامزد بهترین سریال در ژانر خود بوده است. همچنین 30 نفر (حدود 42%) رقیبی را از نمایندهٔ سریالی شکست دادهاند که آن سریال در نهایت برندهٔ بهترین درام، کمدی یا مجموعهٔ محدود شده است.
کدام یک از هفت نفر امسال شانس بیشتری دارند؟
دستهٔ نقش اصلی مرد کمدی معمولاً سختترین مسیر را برای برندهشدنِ نامزدهای تنها رقم میزند، زیرا اغلب برندگان از بین بازیگران آثار پرنامزد انتخاب شدهاند. استیو کارل و یحیی عبدال-متین دوم در این شاخه باید مقابل نامزدهایی از سریالهای نامزدِ کمدی قرار بگیرند که معمولاً شانس بالاتری دارند، مانند متیو ریس و مارتین شورت.
در بخش مجموعههای محدود، ریز احمد با رقبای قدرتمندی روبهروست؛ از جمله اسکار ایزاک برای "Beef" (با 16 نامزدی) و نامزدهای دیگر فصلهای برجسته. از سوی دیگر، کولمن دومینگو که دو نامزدی دارد و بیلی کراداپ که پیشتر برنده بوده، شانس خود را مدیون تجربه و دیدهشدن میدانند.
چِیس اینفینیتی احتمالاً دشوارترین مسیر را دارد؛ شاخهٔ نقش اصلی درام با جمعی از نامزدهای قدرتمند مواجه است که از سریالهایی میآیند که خودِ سریال در فهرست نامزدهای درام قرار دارد. از جمله رقبای مطرح که توجه زیادی دارند میتوان به کری کون ("The Gilded Age"), کری راسل ("The Diplomat"), زندایا ("Euphoria") و ریا سیهورن ("Pluribus") اشاره کرد، و برخی از این نامزدها بهعنوان شانسهای اصلی یاد میشوند.
نمونههای تاریخی از غافلگیری
تاریخ امی نمونههایی از شگفتی را ثبت کرده است: مارک روفالو در مقابل جرمی آیرونز پیروز شد در سالی که "Watchmen" برندهٔ مجموعهٔ محدود شد؛ لوی اندرسون توانست مقابل ستارگانی از "Veep" پیروز شود در سالی که آن مجموعه جوایز کمدی را درو کرد؛ و لیزا کودرو در 1998 توانست در فصلِ پربحثی پیروز شود در حالی که "Frasier" برندهٔ بهترین کمدی بود. این موارد نشان میدهد معمولاً شانس همیشه با آثار پرنامزد نیست.
پیشبینی و آنچه باید دید
با توجه به الگوها، اگر قرار باشد نامزد تنها برنده شود، احتمال وقوع آن در بخشهای زنان یا شاخههای مکمل بیشتر است تا در دستههای نقش اصلی مرد. اما رخداد غافلگیری همچنان محتمل است و نباید از آن غافل شد.
نکاتی که روی نتایج تاثیرگذار خواهند بود
- پایداری رأیدهی به آثار پرنامزد در مقابل حمایت از نقشهای متمایزِ تکنمونهای.
- سابقهٔ نامزدها: برندههای پیشین و نامزدهای تکراری چقدر اعتبار دارند.
- تأثیر نقدها و محبوبیت عمومی سریالها بر تصمیم آکادمی.
شب اعلام برندگان فرصتی است برای دیدن اینکه آیا یکی از این هفت نامزد تنها میتواند غافلگیری رقم بزند یا پیروزی از آنِ نمایشهای پرنامزد خواهد بود. هر یک از این بازیگران داستان و مسیر متفاوتی دارند؛ نتیجهٔ نهایی، یا تجلیل از یک اجرای متمایز خواهد بود یا تأییدی بر قدرت مجموعههای پرنامزد. برای گزارشها و تحلیلهای بیشتر میتوان به منابع تخصصی مثل Variety و صفحهٔ مربوط به جوایز در ویکیپدیا مراجعه کرد.
