نائومی واتس جایزه چشم طلایی را دریافت کرد
جشنواره فیلم زوریخ جایزهٔ چشم طلایی را به نائومی واتس برای بازی در فیلم «The Housewife» به کارگردانی بن شیریانی اعطا کرده است. واتس روز 26 سپتامبر بهصورت حضوری در مراسم حاضر خواهد شد و علاوه بر دریافت جایزه در جلسهٔ ZFF Masters دربارهٔ مسیر حرفهای و تجربههای بازیگریاش صحبت خواهد کرد.
جزئیات سریع
- فیلم: «The Housewife» (خانهدار)
- کارگردان: بن شیریانی
- مکان مراسم: جشنواره فیلم زوریخ
- تاریخ حضور واتس: 26 سپتامبر
- نوع جایزه: جایزهٔ چشم طلایی (Golden Eye)
خلاصهٔ داستان و نقش واتس
در «خانهدار» نائومی واتس نقش زنی شیک و مرموز را بازی میکند که در نیویورک دههٔ 1960 زندگی میکند؛ همسری که بهتردید به ارتباط با گروههای نازی متهم است. روایت با رویکرد روزنامهنگاری تحقیقی پیش میرود: یک روزنامهنگار جوان از The New York Times سرنخهایی دربارهٔ گذشتهٔ تاریک همسر او کشف میکند و ظاهر بینقص زندگی زن آرامآرام فرو میریزد.
چرایی انتخاب واتس
مسئولان جشنواره واتس را بهخاطر «عمق عاطفی، چندوجهی بودن و تعهد به نقش» ستودهاند. کریستیان یونگن، مدیرعامل جشنواره، اشاره کرد که از زمان درخشش واتس در فیلم مالهالند درایو دیوید لینچ، او یکی از جذابترین بازیگران معاصر بوده است؛ بازیهایی که روی تنش میان جلوه و تاریکی و میان آنچه آشکار میشود و آنچه پنهان میماند بنا شدهاند.
یونگن افزود که اجرای واتس در «خانهدار» از نظر ظرافت و عمق یکی از قویترین دورههای کاری اوست و خودِ فیلم نمونهای از تأثیر روزنامهنگاری تحقیقی در روشنسازی جنایات تاریخی به شمار میرود.
واکنش نائومی واتس
واتس در بیانیهای دریافت جایزهٔ چشم طلایی را افتخاری بزرگ خواند و از جشنواره برای ارج نهادن به نقشش در این فیلم قدردانی کرد. حضور او در جلسهٔ ZFF Masters فرصتی برای تماشاگران فراهم میکند تا از نزدیک در مورد انتخابهای حرفهای، فرایند بازیگری و تجربهٔ کاری او گفتگو کنند.
پیشینه و چشمانداز
نائومی واتس بیش از دو دهه در عرصهٔ بینالمللی شناخته شده و در ژانرهای مختلف از درام تا تریلر روانشناختی آثار قابلتوجهی ارائه کرده است. جایزهٔ چشم طلایی جشنواره زوریخ معمولاً به هنرمندانی تعلق میگیرد که ترکیبی از کیفیت هنری و نفوذ فرهنگی را نشان میدهند؛ انتخاب واتس بازتاب توجه جشنواره به اجراهای ظریف و چندلایه است.
منابع مرتبط
اهمیت رخداد
حضور واتس و نمایش «خانهدار» در زوریخ بار دیگر نقش هنر بازیگری و پژوهش روزنامهنگارانه را در بازخوانی رویدادهای تاریخی برجسته میکند؛ موضوعی که میتواند به بحثهای گستردهتری دربارهٔ حافظهٔ تاریخی و مسئولیت رسانهها دامن بزند.
