رایین مارفی، نامی که سالها سوگهی تلویزیون شبکهای و پلتفرمهای استریمینگ را در اختیار داشت، اکنون در چالشِ سنگینی برای حفظ اعتبار برندش به سر میبرد. خالق اثراتی چون «نیپ/تاک»، «گل»، «ملکههای فریاد» و بیتردید «داستان وحشت آمریکا»، در سالهای اخیر با سریالهایی روبرو شده که نه تنها نتوانستهاند به انتظار مخاطبان برسند، بلکه بهسرعت از چرخهی خبرها محو شدهاند.
از رکوردشکنی تا بیصدا ماندن
تولیدات مارفی در چند سال گذشته حجمی فراوان داشته: سریالهایی در شبکههای پخش عمومی، پلتفرمهای استریمینگ و کابل. اما کیفیت رو به نزول یافته است. «داکتر اُدیسی»، «زیبایی» و «گروتسکری» عنوانهاییاند که بدون پاشنهمالی خاصی از آنتن درآمدند و در حافظهی جمعی جا نیفتادند. این روند، نشاندهندهی یک بحران خلاقیت در کارخانۀ پراداکشن מרفی (Ryan Murphy Productions) است.
«خردهها»: بازگردانیِ مهذبانهی رمانیِ پرخاشگر
آخرین ضربه به اعتبار مارفی، سریال «خردهها» (The Shards) است. این مینیسریالِ نهبخشی بر اساس رمان همنام «برت ایستن Elis»، با بودجهی بالا و کستِ پرستاره روی آنتن شبکه FX رفت، اما نتوانست اثر مورد انتظار را بگذارد. نمرهی ۵۶ درصدی مخاطبان و ۴۴ درصدی نقاد در «راتن تومیتوز» شاهدِ بیاعتباریِ دوطرفه است.
نقادان بر نکات مثبت هم توافق دارند: بازیگری قوی، طراحی لباسهای عالی و بازسازی دقیقِ فضای دهه ۱۹۸۰. اما هلۀ اصلی «تمرکزِ از دست رفته» و «محدودیتِ بیش از حد» است. گری موس در نقد کولایدر (Collider) مینویسد: شاید شوکآورترین چیز در «خردهها» این باشد که چقدر شوکآور نیست.
گراهام گاتمن از اسکرینرنت (ScreenRant) هم میافزاید: مارفی رمانِ الیس را برای صفحهی نمایش پاکسازی کرده است.
با این حال، قشر خاصی از مخاطبان در کمد و افراطِ سریال لذت میبرند و کریس لاوییا از سیبیآر (CBR) بازی اصیل بازیگران را «تأثیرگذار» مینامد.
آیندهی «داستان وحشت آمریکا» در آستانهی پرسش
با این سابقه، بازگشتِ فرنشایز پرچمداری مارفی، یعنی «داستان وحشت آمریکا»، با شک و ترس روبروست. آیا مارفی میتواند فرمولِ ترس و کمدِ خاص خودش را بازیابی کند، یا اینکه دورانِ طلایی این سریالاور برای همیشه به پایان رسیده است؟ مخاطبانِ وفادار منتظرند تا ببینند آیا فصل آینده میتواند اعتمادِ از دست رفته را ترمیم کند.
این مقاله بر اساس گزارشِ کولایدر (Collider) تدوین شده است.
