SAS: Rogue Heroes؛ بهترین جایگزین برای بند اف برادران | نقد و بررسی

اگر «بند اف برادران» را این‌قدر بازدید کرده‌ید که دیالوگ‌های اپیزود باستون را از حفظ به قلب می‌گویید، قطعاً تنها نیستید. دو دهه است مخاطبان در انتظار اثری می‌شوند که آن خالی را پر کند؛ «مسترز آف دی ائر» تلاش کرد، «ذا لیبراتور» هم، اما اکثرشان در محدوده‌ی تقدیس‌وارانه و فراموش‌پذیر مانده‌اند. سریال «SAS: Rogue Heroes» داستانی کاملاً متفاوت را روایت می‌کند.

وقتی سربازانِ بد، تاریخ می‌سازند

سریال دو فصلی بی‌بی‌سی از قلم استیون نایت، خالق «پیکی بلایندرز»، ریشه در واقعیت دارد: چگونه گروهی مردی که با معیارهای نظامی معمول، بدترین سربازان بودند، «سرویس هوایی ویژه» بریتانیایی را در میانه‌ی جنگ جهانی دوم متولد کردند. دیوید استرلینگ (کانور سویندلز)، یک ارستوکرات رویاباز که ایده‌ی واحد گوریلایی را در بستر بیمارستان قاهره می‌پیچاند، و پدی مین (جک اُکانل)، ملی‌پوش راگبی ایرلندی با خشم آتشفشانی که ارتش بریتانیا نمی‌داند با او چه کند. این دو، همراهی از مست‌مست‌ها، درگیران، شاعران و لبه‌های سیستم را گرد هم می‌آورند و فرماندهی را متقاعد می‌کنند تا آن‌ها را پشت خطوط آکسیس در آفریقای شمالی پراشوت‌اندازی کنند.

آشوب، نه نظم؛ واقعیت، نه اسطوره

ماموریت‌های اولیه بی‌نظم‌اند: پراشوت‌ها باز نمی‌شوند، اطلاعات نادرست است، مردان در عملیات‌های نافرجام می‌میرند. اما SAS نتیجه می‌آورد و همین نتیجه، آن‌ها را هم غیرقابل‌حذف می‌کند و هم هدف نفرت رقبای نظامی. «بند اف برادران» اعتبارش را از همبستگی واحد و رنج مشترک مردان لایق به دست می‌آورد؛ «SAS: Rogue Heroes» به مقصد مشابهی می‌رسد اما از مسیری کاملاً متفاوت. نایت سبک «پیکی بلایندرز» را به جنگ می‌آورد: درگیری‌های مستانه در کلب‌های قاهره، زمان‌صفحه‌ی برابر حملات صحرایی دارند. یک مشاجره مشتی در کنار صحنه‌ای می‌نشیند که پیلوت‌ها در هواپیماهای‌شان می‌سوزند. این تضاد باید سریال را غرق کند، اما غرق نمی‌کند.

بازیگری که لبه‌ها را صاف نمی‌کند

سویندلز استرلینگ را با بی‌توجهی خیرخواهانه‌ای بازی می‌کند که اعتماد او را تصادفی جلوه می‌دهد. او نمی‌فهمد چرا همه به او «نه» می‌گویند، و کمدی این وضعیت را بدون تبدیل کردن شخصیت به کاراکتر طنز پردازش می‌کند. اُکانل کار سخت‌تری دارد: خشونت مین واقعی و ترسناک است، الکل‌گرایی‌اش در هر موضعی دیگر بالینی می‌بود، اما او موثرترین کاماندو تاریخ ارتش بریتانیا است. سریال سعی نمی‌کند او را با پیشینه‌ی تراژیک توجیه کند یا میان عملیات‌ها محوبش کند. اُکانل لبه‌ها را صاف نمی‌کند، مین را تماماً ناخوشایند نگه می‌دارد، و همین دلیل است که وقتی وفاداری یا غم او طوفانی می‌شود، ضربه‌ی واقعی وارد می‌شود.

سبک بصری که استیون نایت امضا کرده

اگر با خانواده شلبی آشنایی دارید، بصریت «SAS: Rogue Heroes» بلافاصله آشنا است. موزیک‌های آنوکرونیک، دوربینی که انگار دستِ لرزانِ یک هنرمند است، و صحرای آفریقای شمالی که زیبا و بیگانه به نظر می‌رسد — نه بژِ واحد درام‌های جنگی معمول. اما سبک هرگز حقِ داستان را نمی‌بلعد. مردمی می‌میرند، و نایت مرگ را زیبا نمی‌سازد. فصل دوم، که ژانویه ۲۰۲۵ در پرایم ویدیو منتشر شده، داستان را به ایتالیا و فرانسه می‌برد، جایی که جنگ به سمت پایان می‌کشد. دوازده اپیزود در دو فصل با سرعتی حرکت می‌کنند که اکثر درام‌های پرستیژ را یخ‌زده جلوه می‌دهد. نایت قصد دارد داستان را فراتر از پایان جنگ ادامه دهد، در دوره‌ی بعدازجنگ که تاریخ واقعی تنها وحشتناک‌تر می‌شود.

مقایسه‌ای نادرست، اما ناگزیر

مقایسه با «بند اف برادران» هم ناگزیر است و هم کمی بی‌انصافی به هر دو. اسپیلبرگ و هانکس یک یادبود ساختند؛ نایت چیزی آشفته‌تر، عجیب‌تر و در نهایت انسانی‌تر خلق کرده: داستانی از جنگ که قهرمانان‌اش مدام از سوی خودشان سرزنش می‌شوند، و هیچ‌کس — از جمله خود آن‌ها — نمی‌تواند توافق کند کارشان دلیری است یا خودکشی. اگر فکر می‌کردید در ژانر سریال‌های جنگ جهانی دوم دیگر چیزی باقی نمانده، «SAS: Rogue Heroes» باید شانس‌اش را بدهید.