قسمت تازهٔ Strange New Worlds با زبان طنز و فرم ملودرامی، عناصر مرسوم سریال‌های روزمره را بازآفرینی می‌کند و این پرسش را پیش می‌کشد: آیا ملودرام همیشه در بافت «پیشتازان فضا» حضور داشته است یا این قسمت آن را برجسته‌تر می‌کند؟

ملودرام پیشتازان فضا در Strange New Worlds

در «Like Chronitons Through the Hourglass» دخالتِ تریلین (فرزندِ کیو) فضا و ریتم کشتی را تغییر می‌دهد: نورپردازی اغراق‌آمیز، وقفه‌های شبیه آگهی و مکث‌هایی که بازیگران را در حالتِ خیره‌ماندن نگه می‌دارد. نتیجه تقلیدی آگاهانه از فرمول سریال‌های طولانی‌مدتِ روزمره است؛ همان سازوکارهایی که در ادبیات رسانه‌ای با عنوان ملودرام شناخته می‌شوند و این قسمت آن‌ها را به شکل طنزآلودی بازمی‌نماید.

صحنه‌ای از Strange New Worlds با نورپردازی ملودرامی

ملودرام چیست و چرا این شباهت اهمیت دارد

ملودرام‌ها معمولاً زندگی روزمرهٔ گروهی از شخصیت‌ها را در طول زمان دنبال می‌کنند، با تمرکز بر روابط بین‌فردی، تعلیق‌های عاطفی و روایت‌های کشدار. وقتی از این منظر به فرنچایز نگاه می‌کنیم، ردپای این مشخصه‌ها در نسخه‌های مختلف دیده می‌شود؛ موضوعی که ارتباط نزدیکی با شکل روایت و اولویت‌های دراماتیک سریال دارد.

انتقال تِرِک از اپیزودیک به سریال‌وار

در روزهای سریال اصلی اکثر قسمت‌ها مستقل بودند و توسعهٔ شخصیت‌ها محدود بود؛ اما با آمدن The Next Generation روابط بین‌فردی برجسته‌تر شد: نمونه‌هایی مثل رایکر و تروی یا پیکارد و دکتر کراشر نشان دادند فرنچایز به روایت‌های بلندمدت نیز تمایل دارد.

نمونه‌های روشن ملودرام در فرنچایز

  • Deep Space Nine با جنگ دومینیون و قوس‌های بلندِ خانوادگی، نمونه‌ای آشکار از تلفیق اپرای فضایی و ملودرام است (Deep Space Nine).
  • Voyager و Enterprise میدان بروز روابط عاشقانه و زندگی خانوادگی میان خدمه بودند؛ عناصری که به‌صورت طبیعی ملودرامی‌اند.
  • در نسخه‌های مدرن‌تر مثل Discovery و آثار نوجوانانه استارفلیت آکادمی، مناسبات بین شخصیت‌ها مستقیم‌تر و در مرکز توجه قرار گرفته‌اند.
خدمهٔ انتربرایز در لحظه‌ای دراماتیك

چرا ملودرامی بودن پیشتازان فضا تعجب‌آور نیست

ساختار پیش‌فرض داستانی مجموعه—خدمه‌ای با مسئولیت‌های سنگین، موقعیت‌های اخلاقی و بحران‌های پی‌درپی—زمینۀ لازم برای شکل‌گیری روابط پیچیده و قوس‌های احساسی بلندمدت را فراهم می‌کند. تفاوت نسخه‌ها در نحوهٔ ارائه و میزان برجسته‌سازی این لایه‌هاست: برخی آن‌ها را پنهان نگه داشته‌اند و برخی دیگر به جلو کشیده‌اند.

ارجاعات آگاهانه در Strange New Worlds

قسمت اخیر این ارجاعات را عیان می‌کند و از بازی با فرم بهره می‌گیرد؛ از جمله اشارهٔ طنزآمیز به شباهتِ مشاور کشتی با مارلنا ایونزِ سریال Days of Our Lives — نقشی که دِیدره هال ایفا کرده — که هم تاریخ تلویزیون و هم تاریخِ خودِ فرنچایز را در نظر دارد.

پرسشی برای آینده

این بازی تقلیدی-تحلیلی بیش از آنکه موضعی ضدملودرام اتخاذ کند، تعلق ژانری فرنچایز را روشن می‌سازد: «پیشتازان فضا» همیشه ظرفیت روایت انسانی و طولانی‌مدت داشته و حالا سازندگان آگاهانه آن را به شکل طنزآمیز به نمایش می‌گذارند. این رویکرد ممکن است مخاطب را به بازاندیشی دربارهٔ انتظاراتش از داستان‌های علمی-تخیلی و مناسبات بین شخصیت‌ها وادارد.

جمع‌بندی

Strange New Worlds با این قسمت نشان داد که بازی با فرم و ارجاع به ملودرام‌های تلویزیونی هم سرگرم‌کننده است و هم کمک می‌کند ریشه‌های روایت در فرنچایز آشکار شود. آیندهٔ سریال احتمالاً ترکیبی از ماجراجوییِ هفتگی و قوس‌های طولانیِ احساسی خواهد بود؛ فرمولی که طرفداران «پیشتازان فضا» بارها آن را تجربه کرده‌اند.

برای مطالعهٔ بیشتر دربارهٔ تاریخچهٔ فرنچایز و مشخصه‌های ملودرام می‌توانید به صفحات Star Trek و soap opera در ویکی‌پدیا مراجعه کنید.