فیلم The Hunted که حالا روی Paramount+ در دسترس است، توجه را به برخوردی کمحرف اما زمخت میان دو بازیگر نامآشنا معطوف میکند: تامی لی جونز در نقشِ ردیابِ بازنشسته و بنیشیو دل تورو در نقشِ تکنفرِ آسیبدیدهٔ نیروهای ویژه. ترکیب تعقیب، بقا و خشونتِ مستقیم، فیلم را از آثار معمول ژانر متمایز میکند.
خلاصهٔ داستان
ال. تی. بونهام (تامی لی جونز)، ردیاب و مربی سابق بقا، توسط افبیآی فراخوانده میشود تا آرون هالم (بنیشیو دل تورو)، تکنیروی نیروهای ویژه که از نظر روانی دچار اختلال شده و در جنگلها بهشکل بیرحمانهای آدم میکشد، را پیدا و متوقف کند. وجه تمایز اصلی، پیچیدگی رابطهٔ استاد–شاگرد بین ال. تی. و آرون است که مفهومِ اخلاقیِ خشونت را به پرسش میکشد.
چرا نقش تامی لی جونز متفاوت است
جونز که پیشتر نقشهای مقتدر و غالباً کنترلی ایفا کرده بود، اینجا وارد میدان عمل میشود: زمینخوردن، زخمی شدن و روبهرو شدنِ برابرِ دشمن. او و دل تورو برای اجرای بخش بزرگی از درگیریها سه ماه تمرین روزانه داشتند؛ حاصل صحنههای درگیریِ نزدیک و باورپذیر است که بیشترین تاثیر را در بخشهای اکشن میگذارند.
توازنِ انسانیت و خشونت
ال. تی. یک قهرمانِ آسیبپذیر است: ترس از ارتفاع، تهوع هنگام خروج از هلیکوپتر و علائم اضطراب اجتماعی، ابعادی انسانی به او میبخشد که او را از قالب کلیشهایِ «اسطورهٔ بازنشسته» جدا میکند. او هرچند آموختهٔ کشتن به دیگران است، خودش سابقهٔ قتل ندارد؛ همین تناقض، تنشِ اخلاقی مبارزه را تشدید میکند.
سکانسِ معرفیِ کاراکتر
سکانسِ معرفی ال. تی.—نجاتِ گرگی از تله و رویارویی با تلهگذار در یک بار—تصویری مختصر اما گویا از شخصیت ارائه میدهد: مهربانیِ نهفته در کنار تهدیدِ خام. این سکانس نشان میدهد با چه کسی طرفیم؛ فردی ماهر که از نمایشِ افراطیِ قدرت پرهیز میکند اما تهدیدش ملموس است.
نقد و دریافت اولیه
هنگام اکران، نقدها نسبتاً سرد بودند و فیلم نمرهٔ 30% در Rotten Tomatoes بهدست آورد؛ گیشه نیز عملکرد ضعیفی داشت. با این حال نمایش مجدد روی سرویسهای استریم نشان میدهد که برای تماشاگرانِ ژانرِ تعقیب و بقا و کسانی که به اکشنِ فشرده علاقه دارند، فیلم میتواند جذابیتِ تازهای پیدا کند. ریتم فیلم فشرده و کمتر از ۹۰ دقیقه است و پردهٔ سوم بهصورت یک سکانس طولانی اکشن با دیالوگهای محدود اجرا میشود که برای طرفدارانِ اجرای فیزیکیِ متمرکز، رضایتبخش است.
موسیقی، تصویر و کارگردانی
ترکیب قطعاتی از جانی کش و تصویرسازیِ جنگلهای بریتیش کلمبیا حسِ تهدیدآمیزِ محیط را تقویت میکند. کارگردانی ویلیام فریدکین در ثبتِ تعلیقِ روانی و تنشِ فیزیکی مشخص است؛ او تمرکز را روی اجرا و کشمکشِ حضوری میگذارد تا دیالوگِ طولانی.
مخاطب مناسب
- تماشاگرانی که به تعقیب و بقا و اکشنِ واقعگرایانه علاقه دارند.
- هواداران تامی لی جونز که میخواهند او را در نقشی عملی و فیزیکی ببینند.
- بینندگانی که فیلمهای کوتاه، موجز و متمرکز بر کنش را ترجیح میدهند.
نکات قوت و ضعف
- نقاط قوت: اجرای فیزیکی بازیگران، ریتم فشرده، و تعادل میان انسانیت و خشونتِ بصری.
- نقاط ضعف: پذیرش نهچندان گرمِ منتقدان در زمان اکران و بعضی کورسویهای فرود در روایت که ممکن است برای تماشاگرانِ منتقد آزاردهنده باشد.
جمعبندی
The Hunted فیلمی است که بیشتر با زبانِ کنش و اجرا حرف میزند تا با دیالوگ. روی پلتفرمهای استریم، فرصتِ بازخوانی پیدا میکند و ممکن است در میان تماشاگرانِ درستِ ژانر، جایگاه تازهای بیابد؛ تجربهای متراکم، زمخت و گاه تکاندهنده از تعقیب و مواجههٔ نزدیک.
