جهان مطلق دیسی (Absolute Universe) که قهرمانان کلاسیک را با ریشههای کاملاً متفاوت بازآفرینی کرده، در آستانه یک نقطه عطف دراماتیک قرار دارد. اسکات سندر، معمار این خط داستانی، در پنل فَن اکسپو شیکاگو اعلام کرد که پس از شماره ۲۵م بتمن مطلق، یک «پرش زمانی قابلتوجه» منتظر خوانندگان است؛ پرشی که گاتم را به تصویری کاملاً متفاوت از آنچه تا کنون دیدهایم، تبدیل خواهد کرد.
پایان آرک «مرد کاهی» و جدایی موقت دو خالق
شماره ۲۴م سری، با معرفی باربارا گوردون در نقش «ذا بَت» (The Bat)، زنگ آغاز یک دوره نو را زد. اما شماره ۲۵، به عنوان یک ویرایش ویژه بزرگسال و پایانی برای آرک «مرد کاهی» (Straw Man)، نقشه راه را برای تغییرات ساختاری ترسیم میکند. این شماره همچنین شاهد جدایی موقت اسکات سندر و نقاش نیک دراگوتا (Nick Dragotta) است — دو نفری که همسازی آنها هویت بصری و روایی این نسخه از بتمن را شکل داده بود.
شمارههای گذاری: سال اول خفاش و توطئه جوکر
سندر فاش کرد که شمارههای ۲۶ و ۲۷ به عنوان «داستانهای گذاری» طراحی شدهاند تا زمان را تا بازگشت دراگوتا بکشند. این دو شماره روی دو محور موازی تمرکز دارند:
- روایت نوع «سال اول» (Year One) برای باربارا گوردون: کاوشی عمیق در چگونگی تبدیل شدن او به ذا بَت، با تاکتیکها، دغدغهها و مرزهای اخلاقی منحصر به فردی که او به میراث بروس وین میآورد.
- نقشه جدید جوکر با ابزار کلِیفیس (Clayface): پرنس جنایی که با سوءاستفاده از قابلیتهای تغییرشکل کلِیفیس، شهرت عمومی بتمن را هدف قرار میدهد و مرز را بین عدالت و وحشت در دیدگاه شهروندان گاتم محو میسازد.
این بافت دوگانه نه تنها جهانسازی را عمیقتر میکند، بلکه تمهای محوری سندر — انهدام نمادها و بناء مجدد آنها از خاکستر — را در مقیاس شهروندان عادی نیز بازتاب میدهد.
گامی فراتر: گاتمی که دیگر شناختی نیست
نکته کلیدی که سندر با تأکید بر آن صحه گذاشت، ابهام محاسبهشده در طول پرش زمانی است: «هفتهها، ماهها یا سالها؟» — پاسخی که همچنان پنهان مانده. اما اطمینان داد که وقتی تیم خلاق در شماره ۲۸ مجدداً متحد شود، گاتمی که برسر میرخشد «تغییرات بزرگی» را تجربه کرده خواهد بود. این عبارت در ادبیات سندر معمولاً به معنای تغییرات ساختاری در دینامیک قدرت، ظهور بازیگران جدید، یا حتی تحول جغرافیایی-اجتماعی شهر است.
با ۲۳ شماره منتشر شده تا سپتامبر ۲۰۲۶، بتمن مطلق ثابت کرده که میتواند در سایه سهگانه تاریک نولان و سنتهای ۸۰ ساله شخصیت، هویتی مستقل و جسور بسازد. اکنون، با ورود باربارا گوردون به صحنه و وعده یک پرش زمانی استراتژیک، این جهان به فاز بلوغ رسیده که میتواند مرجع جدیدی برای نسل آینده خوانندگان کمیکسازانه شود.
چرا این پرش زمانی مهم است؟
در سبک روایت مدرن کمیکس، پرشهای زمانی (Time Jumps) ابزار قدرتمندی برای پرهیز از رکود روایی هستند. آنها به نویسندگان اجازه میدهند:
- پیچیدگیهای روایی را که در «بیاننامه»های طولانی گم میشوند، با یک ضربه به مخاطب تحمیل کنند.
- تکامل شخصیتها را در یک نگاه خلاصه، اما تأثیرگذار، نمایش دهند (مانند Saga یا East of West).
- استاتوسکو را به هم بریزند بدون نیاز به رویدادهای کراساور عظیم.
سندر در بتمن: سال صفر (Batman: Zero Year) و دِث متال (Death Metal) به خوبی ثابت کرده که چگونه میتوان با پرشهای زمانی، میتولوژی شخصیت را بازنویسی کرد. این بار بازی در میدانی است که قیدهای سنت را ندارد — و این دقیقاً جایی است که جادو اتفاق میافتد.
