دههٔ ۲۰۰۰ هر سال آلبومی منتشر کرد که جهتِ راک را جابهجا کرد. فهرست زیر بهترین آلبومهای هر سالِ این دهه (۲۰۰۰–۲۰۰۹) را همراهِ دلایل اهمیت و قطعات شاخص ارائه میدهد.
2000 — Kid A — Radiohead
Kid A مرزهای گیتارمحوری را شکست و Radiohead را به سرزمینی الکترونیک و تجربی برد. سینتسایزرها، فضای مبهم و تُنِ خنک صدای Thom Yorke در «Everything in Its Right Place» و ضربآهنگِ الکترونیکِ «Idioteque» آلبومی ساختند که هم دلِ هواداران را برد و هم عرصهٔ موسیقی را کشفگرانه جلو برد.
- نکتهٔ برجسته: تلفیقِ الکترونیک و ساختارهای راک کلاسیک.
- ترانههای شاخص: "Everything in Its Right Place"، "Idioteque".
2001 — Is This It — The Strokes
Is This It با گاراژ راکِ ساده و پرانرژی، فوریت و شمایلِ خیابانی را به صدر آورد. آلبومی کوتاه، بیپیرایه و تأثیرگذار که الهامبخش موجی از گروههای مستقل بعدی شد.
- نکتهٔ برجسته: بازگرداندن انرژی خامِ راک به متنِ موسیقی پاپ و آلترناتیو.
- ترانههای شاخص: "Last Nite"، "Take It Or Leave It".
2002 — Songs for the Deaf — Queens of the Stone Age
Songs for the Deaf سفری رودی و مهیج است؛ سخت، تراشیده و پُر از لحظات انفجاری. حضور Dave Grohl پشت درام و لحن محکم Josh Homme تلفیقی از هارد راک کلاسیک و جلوههای مدرن خلق کرد.
- نکتهٔ برجسته: انرژیِ لحظهای و تولیدِ صدای سنگین و جمعوجور.
- ترانههای شاخص: "No One Knows"، "Go with the Flow".
2003 — Meteora — Linkin Park
Meteora نشان داد که میتوان با ترکیب رپ، متال و ملودیهای احساسی آثاری پُرنفوذ ساخت. همخوانیِ روایتگرانهٔ Mike Shinoda و احساسِ شدید Chester Bennington آلبومی ساخت که مخاطبان گستردهای را جذب کرد.
- نکتهٔ برجسته: ترکیبِ ساندِ الکترونیک با احساسِ راک جوانان.
- ترانههای شاخص: "Numb"، "Somewhere I Belong".
2004 — Funeral — Arcade Fire
Funeral اپیکی احساساتی است؛ ارکستراسیونِ گسترده و ترانههای دلتنگ که جایگاه Arcade Fire را در موجِ جدیدِ ایندی راک تثبیت کرد. ترکیبِ ارکسترال و احساسِ جمعی، تجربهای آگاهانه و درخشان آفرید.
- نکتهٔ برجسته: استفادهٔ هوشمندانه از ابزارهای غیرمتداول در راک مستقل.
- ترانههای شاخص: "Neighborhood #1 (Tunnels)"، "Rebellion (Lies)".
2005 — Get Behind Me Satan — The White Stripes
Get Behind Me Satan فضای مینیمال و بهرهبرداری از پیانو را جایگزینِ فرمولِ همیشگی گیتار-درام کرد. نتیجه اثری متفاوت ولی همزمان نزدیک به روحِ راک بود.
- نکتهٔ برجسته: نمایشِ تنوع صوتی در چارچوبِ راک ساده.
- ترانههای شاخص: "Blue Orchid"، "My Doorbell".
2006 — Whatever People Say I Am, That's What I'm Not — Arctic Monkeys
آلبوم نخستِ Arctic Monkeys با قطعاتی سریع و متنهایی دقیق، تصویرِ جوانی شهری را بازتاب داد و موجی تازه در راک مستقل بریتانیا پدید آورد.
- نکتهٔ برجسته: روایتهای روزمره با ضربآهنگهای تند و محتوای اجتماعی تیز.
- ترانههای شاخص: "I Bet You Look Good on the Dancefloor"، "When the Sun Goes Down".
2007 — In Rainbows — Radiohead
In Rainbows هم از نظر محتوای موسیقایی و هم از منظر توزیع تجربهای تازه ارائه کرد؛ انتشار با مدلِ «پرداخت به دلخواه» همانقدر بحثبرانگیز بود که موسیقیِ آلبوم تأثیرگذار.
- نکتهٔ برجسته: مدلِ توزیع و ترکیبِ ملودی با تجربهگرایی صوتی.
- ترانههای شاخص: "15 Step"، "Nude".
2008 — Only by the Night — Kings of Leon
Only by the Night گروه را از صحنههای محلی به سطح جهانی رساند؛ ترانههایی مانند "Use Somebody" و "Sex on Fire" ترکیبِ هارد راکِ مدرن با ملودیهای گیرایی ارائه دادند که در رادیو و چارتها موفق شد.
- نکتهٔ برجسته: تبدیل اقتدارِ محلی به موفقیت بینالمللی.
- ترانههای شاخص: "Use Somebody"، "Sex on Fire".
2009 — The Resistance — Muse
The Resistance اثری اپراگون و بزرگمنشانه ارائه داد که عناصر پراگرسیو راک، سینمایی و ارکسترال را با هم ترکیب میکرد. این آلبوم نشان داد راکِ دههٔ ۲۰۰۰ ظرفیت خلقِ اجراهای عظیم و جاهطلبانه را نیز دارد.
- نکتهٔ برجسته: ارکستراسیون وسیع و فرمهای نمایشی در چهارچوبِ راک.
- ترانههای شاخص: "Uprising"، "Undisclosed Desires".
چرا این آلبومها اهمیت دارند
- گسترشِ ژانر: هر آلبوم شاخصی از گسترشِ محدودههای راک بود؛ از الکترونیک تجربی تا گاراژِ ناب و راکِ ارکسترال.
- نوآوری در توزیع و تعامل: برخی آثار مدلهای جدید انتشار و ارتباط با مخاطب را امتحان کردند، مانند In Rainbows.
- توازن میان مخاطب و جسارت هنری: این آلبومها نشان دادند راک میتواند هم تجاری بماند و هم نوآور و جسور.
آثار دههٔ ۲۰۰۰ مسیرِ صدای راک را شکل دادند؛ نسلهایی که این آلبومها را شنیدند امروز تولیدکننده، خالق و مخاطبِ موسیقیاند. ردِ این آثار در صداها، ساختارها و شیوهٔ توزیعِ مدرن قابل مشاهده است؛ آیندهٔ راک احتمالاً ترکیبی از میراثِ این دهه و ابزارهای جدید خواهد بود، جایی که تنوعِ صوتی باز هم میدان را به نفع خلاقیت تغییر میدهد.
