هنس زیمر، معمارِ سکورهای حماسی هالیوود، سی سال پس از انتشار «شیرشاه» برای نخستینبار رازی را فاش کرد که این موسیقی را فراتر از یک بکگراند موزیک معمولی ارتقا داده: ترسِ ریشهداری او از فقدان پدر.
در گفتگو با Collider، زیمر اعتراف کرد که اصلا قصدِ سکورگذاری برای یک «انیمیشن» را نداشت. پذیرشِ پروژه تنها به این دلیل بود که دختر ششسالهاش بتواند برای اولین بار در یک پرمیر حضور یابد. «فکر کردم: «به این کار بله میگویم» تا دخترم مرا در کار ببیند»، میگوید. استودیو حتی تضمین داد که این اثر هرگز به یک موزیکال برادوی تبدیل نخواهد شد — وعدهای که چند سال بعد با موفقیتِ تاریخیِ نسخهی صحنهای شکسته شد.
وقتی موفاسا مرد، زیمر با گذشته روبرو شد
نقشهی زیمر برای یک سکورِ سبک و تفریحی، در لحظهی مرگ موفاسا درهم شکست. پدرِ آهنگساز، وقتی هنس ششساله بود فوت کرده بود — دقیقاً سنِ سیمبا در فیلم. زیمر توضیح میدهد:
«نوشتن را آغاز کردم، و سپس به صحنهای رسیدم که پدر میمیرد. پدرم وقتی من شش ساله بودم فوت کرد، و متوجه شدم که من واقعاً هرگز با آن مقابله نکردهام. پس انتخاب دیگری نداشتم. ناگهان مجبور شدم برگردم و با چیزی مقابله کنم که در درونم پنهان کرده بودم. فکر میکنم بخشی از اینکه چرا موسیقی اینقدر قدرتمند است، همین است.»
این مواجههی ناخواسته، ملودیهای «This Land» و «...To Die For» را متولد کرد؛ قطعههایی که نه تنها اسکار بهترین سکور اصلی را به زیمر آوردند، بلکه تبدیل به ساندترکِ تعریفکننده یک نسل شدند.
از «انیمیشن خندهدار» تا پدیدهی فرهنگی
زیمر با خندهای تلخ یادآور میشود: «شیرشاه یک فیلم عالی است. ما هم مرگ داریم و هم جوکهای بادی. چه چیز دیگری میتوان خواست؟» آنچه او «انیمیشن خندهدار» مینامید، امروز پس از سه دهه، نه تنها در سینما و برادوی زنده است، بلکه در موارد زیر بازتولید و زنده میماند:
- کنسرتهای زندهی سمفونیک در سراسر جهان
- نسخهی زندهاکشن ۲۰۱۹
- بازیهای ویدئویی و رسانههای تعاملی
سکوری که با ترسِ یک کودک ششساله آغاز شد، اکنون بخشی از حافظهی جمعی بشر محسوب میشود. شاید زیمر هرگز نتوانسته باشد از فقدان پدرش به طور کامل بگذر، اما با شیرشاه، آن رنج را به هنری تبدیل کرد که میلیونها دل را دگرگون کرده. و این، شاید بزرگترین انتصارِ موسیقی بر سکوتِ زمان باشد.
