جکسون راثبون در ویدیوی نخستِ گروه تازهتأسیس STARMOTHER نقش متفاوتی ایفا کرده: یک قاتل سریالی که در تضاد با موسیقی دیسکو-پانکِ پرانرژیِ گروه، تصویری ناآرام و تکاندهنده خلق میکند. این گروه مستقلِ آستین از راثبون و همسرش شیلا راثبون تشکیل شده و صدایی شخصی و پرانرژی ارائه میدهد که از تجربههای زندگی و مسیر ترک اعتیاد شکل گرفته است.
پیدایش STARMOTHER و انتخابِ صدای اصلی
راثبون نزدیک به پنج سال برای نوشتنِ آلبوم اول با عنوان Disco Punk is Dead وقت گذاشته است. در این پروژه خودش جلو میکروفن نمیرود؛ شیلا خوانندهٔ اصلی است و راثبون گیتار و همخوانی را برعهده دارد. آنها از طریق اجراها با هم آشنا شدند؛ راثبون در گذشته با گروه 100 Monkeys تور داشته و شیلا نیز در جریان همان اجراها حضور داشته است.
دلیلِ انتخابِ صدای شیلا
راثبون میگوید در سه سال اخیر بیشتر قطعات را برای صدای شیلا نوشته بود: «دائماً صدای او را کارائوکه میشنیدم و مجذوب آن بودم. باید آهنگهایی میساختم که او را هیجانزده کنند.» از سوی دیگر، شیلا همیشه جذب ترکیب دیسکو و پانک بوده و این پروژه فرصتی برای ارائهٔ کاملترِ صدایش فراهم کرده است.
آلبومی متولدِ مسیرِ بهبودی
Disco Punk is Dead انعکاسی از مسیر راثبون در ترک الکلیسم است؛ قطعات آلبوم صراحتاً سراغ موضوعهایی مانند اعتیاد، وسوسه، خودویرانگری، عشق و بقا میروند. راثبون دربارهٔ فرایند نوشتن میگوید این کار برایش جنبهٔ درمانی داشته و کمک کرده دیوارهایی را که پیشتر دور خود کشیده بود بشکند. او از «صداقت بنیادین» بهعنوان محور کار نام میبرد و معتقد است نوشتن برای صدای دیگری — یعنی شیلا — او را به صداقت بیشتری واداشته است.
محورهای اصلی آلبوم
- مواجهه با تجربههای گذشته و بارِ عاطفیِ آنها
- پویشِ بازسازیِ هویتی پس از ترک اعتیاد
- تضادِ صوتیِ شادِ رقصپذیر با مضمونهای تاریک
همکاری و توازن در خلق اثر
راثبون خود را کمالگرا میداند و اغلب متنهای بلند مینویسد که سپس آنها را پالایش میکند. شیلا نقشِ کسی را دارد که به او کمک میکند تشخیص دهد چه چیزهایی باید حفظ شوند: «باید به همگروهیم اعتماد کنم؛ او خواننده است و گاهی خواننده چیزهایی را میفهمد که نویسنده نمیبیند.» این تبادل خلاقیت به شکلگیری ملودیها و ساختارهایی انجامیده که هر دو در آن نقشی فعال داشتهاند.
«Karate»؛ تکآهنگی با ریتمِ رقصپذیر و مضمون تلخ
نخستین تکآهنگ آلبوم، Karate، موسیقیای بازیگوش و رقصپذیر دارد، اما متن آن منعکسکنندهٔ مبارزهٔ راثبون با اعتیاد است. انتخاب واژهٔ سههجایی «Karate» بهخاطر خوشآوایی برای سرمایهگذاریِ ملودیک بوده؛ در لایههای عمیقتر، آهنگ به این نکته میپردازد که پاک ماندن به معنای محو شدنِ تجربهٔ گذشته نیست. راثبون این وضعیت را «صلحِ خشونتآمیزِ درون» توصیف میکند.
ملاحظات نام و هویت
در مراحل اولیه، نامِ آهنگ قرار بود «Horses and Glue» باشد؛ عنوانی کنایهآمیز نسبت به برچسبها و پیوندهای باقیمانده از گذشتهٔ اعتیاد. راثبون دربارهٔ حملِ بارِ زندگی گذشته میگوید این وزن حتی پس از پاکی نیز همراه فرد میماند.
ویدیوی رسمی؛ تصویرسازیِ هارمونیِ متضاد
ویدیوی رسمیِ Karate تصویری ترکیبی از خشونتِ روایی و انرژیِ رقصی ارائه میدهد. بازیِ راثبون در نقشِ قاتل سریالی انتخابی جسورانه است که تضادِ بصری و صوتی را برجسته میکند و نشان میدهد چگونه میتوان مضامین تاریک را در قالبی سرگرمکننده و در عین حال معنادار گنجاند.
برای آگاهی از پیشینهٔ جکسون راثبون میتوانید صفحهٔ او در ویکیپدیا را ببینید و برای شناخت بیشتر دربارهٔ مسائل مرتبط با الکلیسم به این صفحه مراجعه کنید.
چه در راه است؟
با انتشار این تکآهنگ و ویدیو، STARMOTHER نشان داد قصد دارد مرزهای ژانر را جابهجا کند و تجربهٔ شخصی را در قالبی جذاب و تهاجمی عرضه نماید. در آینده احتمال انتشار تورهای کوچک، اجراهای زنده در آستین و تکآهنگهای بیشتر از این زوجِ خلاق وجود دارد؛ اقداماتی که میتواند نگاه مخاطبان به موسیقی دیسکو-پانک مستقل را تازه کند.
STARMOTHER فراتر از یک پروژهٔ موسیقایی است؛ سندی از بازسازی هنری که تجربهٔ شخصیِ جکسون و صدای شیلا را کنار هم قرار میدهد و هویتی تازه میآفریند—هویتی که هم روی باندِ رقص و هم در لایههای عاطفی شنونده اثر میگذارد.
