جریمی تامز، یکی از آخرین ستونهای سینمای مستقل که نامش هممعنیِ جسارت در تولید آثار پرخطر و زیبا شده بود، در ۷۷ سالگی در خانه روستاییاش در آکسفوردشایر درگذشت. تیم او در بیانیهای اعلام کرد که این تولیدکننده برندهٔ اسکار، روز جمعه ۱۱ سپتامبر در کنار خانواده به آرامی از جهان رفت.
معمار «پادشاهان آخر» و حمایتی بیبدیل از اوتورهای جهانی
تامز تنها یک تولیدکننده نبود؛ او یک «مکشف استعداد» بود. با تاسیس Recorded Picture Company و سپس همبنیانگذاری Hanway Films، بستر ساخت بیش از ۸۰ فیلم بلند را فراهم آورد. اوج این همکاریها، کسب اسکار بهترین فیلم برای «پادشاهان آخر» برناردو برتولوتچی در ۱۹۸۸ بود — اثری که در تاریخ اسکارها ماندگار شد.
روابط کاری او با برناردو برتولوتچی در طول ۱۷ سال و پنج فیلم، الگوی یک اعتماد متقابل عمیق بود. اما دایره همکاریها فراتر از یک نام گسترده میشد. او پایographe생 سینماگران visiónerی چون:
- دیوید کروننبرگ (کرش)
- جاناتان گلازر (حیوان جذاب)
- ناگیسا اوشیما
- ویم وندرز
- تری گیلیام
- تاکاشی مییک
تا لحظه آخر در صف اول تولید
تامز تا روزهای آخر عمر فعال بود. جدیدترین همکاریاش با تاکاشی مییک، «ملازم بد: توکیو» (Bad Lieutenant: Tokyo)، قرار است ۱۴ سپتامبر در جشنواره تورنتو اکران جهانی داشته باشد. این فیلم نمادینی است از تولیدکنندهای که هرگز از یافتن صداهای نوین انزجار نکرد.
در ۲۰۰۶، جایزه «دستاورد برجسته اروپایی در سینمای جهان» از جایزه فیلم اروپا را دریافت کرد. دو مستند اخیر — «طوفانهای جریمی تامز» از مارک کازینز در کن و «ژوی دو ویر» از لوکا گوادانینی در ونه — جنبهای زنده از فلسفه او بودند: سینما نه به عنوان کسبوکار، بلکه به عنوان یک ضرورت حیات.
ریشه در سنت، پرواز در آوان-garde
فرزند رالف تامز (کارگردان سری معروف «داکتر») و نوه ژرال تامز (خالق سری «کری آن»)، جریمی در ۱۹۴۹ در لندن متولد شد. او مدارسی رسمی را رها کرد و از اتاق برش استودیوها — در آثار معروفی چون «The Harder They Come» و «Family Life» — حرفه را یاد گرفت. تدوین کوتاهنامه «یک بدبختی» کن لوچ، نخستین کدیت رسمی اوست.
با اینکه آرزو میکرد کارگردان شود، ناگهان در ۲۷ سالگی برای «مارگ دیوانه» (Mad Dog Morgan) فیلیپ مورا در استرالیا به تولید سوئیچ کرد. بازگشت به بریتانیا و تولید «نعره» (The Shout) اسکولیموفسکی — برندهٔ گراند پری ژوری کن — پیامدهای یک کارنامه را رقم زد که همواره در مرز تجاری و آوان-garde رقصید.
میراث جریمی تامز در لیست فیلمها خلاصه نمیشود؛ او اثبات کرد که یک تولیدکننده میتواند محافظِ رویای یک کارگردان باشد، حتی وقتی آن رویا برای سرمایهگذاران «ناممکن» به نظر برسد. سینمای مستقل امروز، مدیون نفسِ آزاد است که او در ریههایش دمیده بود.
