در تاریخ جشنواره ساندنس، تنها دو فیلم پیش از این توانستهاند همزمان جایزهگرانجری و جائزة تماشاگران را بدست بیاورند: «میناری» در ۲۰۲۰ و «کودا» در ۲۰۲۱. «کودا» سال بعد اسکار بهترین فیلم را برد. اکنون «جوزفین»، درامِ اولین کار بلند بث دیآرائوخو، سومین عضو این باشگاهِ کمیاب شده است. اما تفاوت بنیادین در اینجاست: بار سنگینِ امیدها بر دوش یک دختربچهی نهساله قرار گرفته که اولین نقش سینمایی عمرش را ایفا کرده است.
یک بازیگر کودک در حلقهی طلایی اسکار
میشن ریوز، که در سال نمایش «جانوران حیات وحش جنوب» هنوز متولد نشده بود، برای جایزهی بهترین بازیگر نقش اول زن پیشمنتخبی میشود. آکادمی سابقهی کمیابی در نامزد کردن کودکان در این دسته دارد: تنها کواونژین والیس (۹ ساله، بوی süre) و کیشا کسل-هیوز (۱۳ ساله، سوارکار نهنگ) تا امروز در این رده کاندید شدهاند. ریوز در نقش جوزفین، دختربچهای را بازی میکند که در پارک گلدنگیت شاهد جنایتی میشود و در حالی که تمام بزرگسالان حولهی ناتوانی میروند، خود به دنبال راهی برای بازگشت به احساس امنیت میگردد. نقدهای ساندنس بازی او را «شوکآور» و «بدون سایهی نمایش» خواندند.
تیتوم و چان: دو ستاره در نقشهای مکمل
چانینگ تیتوم و جما چان، که هر دو از تهیهکنندگان فیلم هم هستند، به ترتیب در ردههای بهترین بازیگر مرد و زن نقش مکمل تبلیغ میشوند. تیتوم در نقش دیمین، پدری که مردانگیاش فرونشاسته و ناتوان از بیان احساس است، اما برای محافظت از دخترش هر کاری میکند. این نقش یادآور کارِ آرام اما تکاندهندهی او در فاکسکچر بنت میلر است. یک فیلمنامهنویس برندهی اسکار به وایتی گفت: «تیتوم میتواند جایگاهی شبیه به رایان گاسلینگ بسازد: مرد جذاب و بیتکلف که در جریان داستان درباره زندگی و خودش درس میگیرد.» این مسیر در «روفمن» سال گذشته و اکنون در «جوزفین» مشهود است.
در مقابل، جما چان در نقش کلر، مادرِ جوزفین، بهترین بازی کارنامهاش را ثبت کرده است. او با اندوهی عمیق و سکوتگزین، گناه مادرانه و استیصال را با دقتی نمایش میدهد که نقدها را به تعجب آورده. چان، ستارهی «کرچدهها» و «اترنالز»، در این اثر فراتر از هر نقش اکشن یا فانتزی قبلیاش قدم میگذارد.
کارگردان زن لاتینتبار که میتواند تاریخ بسازد
بث دیآرائوخو، با ریشههای چینی و برزیلی، در دو ردهی کارگردانی و فیلمنامه اصلی (اورجینال) نامزد میشود. تا امروز هیچ زن لاتینتباری برای اسکار بهترین کارگردانی نامزد نشده است. تنها زن آسیایی که این افتخار را داشته، کلویی ژائو، برندهی اسکار برای سرزمین آوارهها در ۲۰۲۰ و نامزد مجدد برای «همنت» در ۲۰۲۵ است. دیآرائوخو با «جوزفین» جرئت میکند «تلاقیِ تکاندهندهی سکس و خشونت در فرهنگ ما» را با «نگاهی شفاف» به چالش بکشد، همانطور که وایتی در نقد ساندنس نوشت.
تیم فنی قدرتمند پشت صحنه
- فیلمبرداری: گرتا زوزولا
- تدوین: آنیشا آچاریا، نیکو لئونن، کایل رایتر
- انتخاب بازیگر: نینا هنینگر (ردهای که اخیراً فیلمهایی مانند «سینرز» و «یک نبرد پس از نبردی دیگر» از طریق آن صعود کردهاند)
- موسیقی: مایلز راس
- طراحی صحنه: تام کاسترونوو و الکس براندنبورگ
سومرین پیکچرز: تازهواردی که همه را میکشد
این اولین کمپین اسکاری است که شرکت توزیعکنندهی «سومرین پیکچرز» میسازد. فاصلهی دوازده ماهه میان اعلام برندگان ساندنس در ژانویه و نامزدهای اسکار در ژانویه سال بعد، گورِ آثار ارزشمند زیادی بوده. سومرین با پذیرفتن ریسک، روی پیشینهی «جوزفین» — برندهی دوگانه، بازیگر کودکِ هیجانی، دو ستارهی حرفهای در اوج فرم، و کارگردانِ تاریخساز — شرط میبندد. اگر موفق شوند، ریوز نوزده ساله میتواند رکورد والیس را بشکند و دیآرائوخو سدِ رنگ و نژاد را در ردهی کارگردانی بشکند.
فصل جوایز تازه آغاز شده، اما «جوزفین» از این لحظه ثابت کرده که جسارتِ نگاه کردن به تاریکیها، حتی وقتی به دوش کودک سپرده شود، میتواند مسیرِ پرsepهرِ اسکار را باز کند.
