نیک آفرمن، برندهی ایمی نقش بیل در سریال محبوب «ما ازمانها» (The Last of Us)، در مصاحبهای با پادکست Talk Easy With Sam Fragoso برای اولین بار ویدیوی انتقادی بن شاپیرو — منتقد سیاسی و بنیانگذار «دِیلی وایر» — را درباره قسمت سوم فصل اول (Long, Long Time) دید و بلافاصله واکنش داد: «خدایا... این دیوانهوار است.»
شاپیرو چرا به قسمت حمله کرد؟
شاپیرو در نقد خود قسمت را خلاصه میکند: «هیچ زامبی، هیچ تهدید واقعی، فقط دو مرد همجنسگرا که آشنا میشوند، رابطه برقرار میکنند، یکی برای دیگر توتفرنگی میکارد و در نهایت میمیرند.» سپس با لحنی استهزآمیز افزود: «رون سوینسون همجنسگر وجود دارد، کامل با صحنههای جنسی. و او تصمیم میگیرد همزمان خودکشی کند به خاطر «رومئو و ژولیت» — یا در این مورد «رومئو و رومئو»»؛ اشارهای مستقیم به نقش معروف آفرمن در «پارکس و ریکریشن».
پاسخ آفرمن: «هشت تا اشتباه در خلاصه، غیر از همجنسگرایی فراگیر»
آفرمن با خندهای تلخ پاسخ داد: «این بیشترین حالت «بن شاپیرو»است که تا به حال دیدهام. برای درک مطلب او خجالت میکشم. فکر میکنم در خلاصهاش هشت تا اشتباه کرده، غیر از همجنسگرایی فراگیرش.» نکتهی کلیدی اینجاست که آفرمن نه تنها محتوای انتقادی را رد کرد، بلکه دقت روایت و درک مطلب منتقد را نیز زیر سوال برد.
قسمتی که تاریخ تلویزیون را تغییر داد
قسمت Long, Long Time روایتِ دو دههی عشق بیلی (آفرمن) و فرانک (موری بارتلت) است. این اثر:
- به طور گسترده از سوی منتقدان تحسین شد و به یکی از بهترین قسمتهای تاریخ تلویزیون تبدیل گردید.
- آفرمن را برندهی جایزه ایمی و جایزهی اسپیریت مستقل (Independent Spirit Award) کرد.
فلسفهی آفرمن در برابر سمیت دیجیتال
در مصاحبهای پیشین با وایریتی (Variety)، آفرمن استراتژی خود را فاش کرد:
«نمیتوانید زندگی را با هدایت ترولهای توییتر، غمگینسازی ایلان ماسک و خادمان او راهبری کنید. من زندگیام را با نوشتههای وندل بری و ارزشی که مادر و پدرم به من دادند هدایت میکنم.»او اضافه کرد که به عمد از «روح عمومی کلی» (Zeitgeist) چشمپوشی میکند، چون دانستن اینکه عدهای در شبکههای اجتماعی او را توهین میکنند، «مضحک و غمگینکننده، اما همچنین تحقیرآمیز» است.
خطابِ صریح در صحنهی مراسم جایزه
در مراسم اهدای جایزهی اینتیمیت اسپیریت، آفرمن مستقیماً به منتقدان پاسخ داد:
«ممنون از HBO به خاطر جسارت مشارکت در این سنت داستانگویی که واقعاً مستقل است. وقتی نفرت همجنسگرایانه میپرسد: «چرا باید این را یک داستان همجنسگرانه میکردی؟» ما میگوییم: «چون تو چنین سوالاتی میپرسی. این یک داستان همجنسگرانه نیست، این یک داستان عشق است، تو احمق!»
این موضعگیری، آفرمن را نه تنها یک بازیگر توانا، بلکه یک صدای اخلاقی در صنعت سرگرمی قرار داده که حاضر نیست در برابر نفاق و پیشداوری سکوت کند. قسمت Long, Long Time اکنون به عنوان معیاری برای نمایش اصیل و انسانی از روابط همجنسگرا در تلویزیون اصلیداره شناخته میشود — بیاعتناء به نویزهای حاشیه.
