دیوید براین آخر هفته در دو شب پیاپی در هالیوود بَول اجرا کرد. این اجرا مهر تأییدی بر یکی از بلندپروازانهترین و تأثیرگذارترین تورهای راکِ چند سال اخیر بود.
فیلمبرداری 70mm و چالشِ ثبت حرکتهای بیوقفه
یک روز پیش از اجرا اعلام شد که برِیدی کوربت تصاویر چند شب از تور را با فرمت 70mm ضبط کرده تا فیلمی بلند بسازد. ایدهای وسوسهانگیز و دشوار: چگونه میتوان گروهی از موسیقیدانان و رقصندهها که لحظهبهلحظه جابهجا میشوند و از فناوریِ بیسیم بهره میبرند را در قاب سینما قرار داد؟ پاسخش ساده نیست، اما شبهای هالیوود بَول نشان داد این پروژه هم ممکن و هم ارزشمند است.
پیوند تاریخ؛ از Stop Making Sense تا Who Is the Sky?
دیوید براین میراثِ خود را از روزهای Stop Making Sense تا تورِ American Utopia بازنویسی کرده است. اگر تورِ 2018 سمتوسویی تازه به نمایش گروهی داد، تور کنونی «Who Is the Sky?» آن ایده را به نور و رنگ برده: پردهها و کفپوشهای LED پیچیده، کفشهای شبتاب و چینشهای متحرک که حسِ حرکت در همهجانبه را میسازند. نتیجه نمایشِ همزمانِ موسیقی، رقص و طراحیِ صحنه است که تماشاگر را درگیر میکند و حسِ «باید آنجا میبودید» را برمیانگیزد.
آغاز غیرمرسوم با مارشینگ بند دانشگاهی
یکی از نکات قابلتوجه شب، دعوت از گروه مارشینگ دانشگاه USC به عنوان افتتاحیه بود؛ گروهی که حتی در قالبِ عظیمِ صحنه نیز اثری نو و انرژیزا ارائه داد. این انتخاب بهنوعی اشارهای زیرکانه به خودِ اجرای براین بود: او و همراهانش در عمل یک مارشینگ بندِ مدرناند — حرکتِ گروهی، بیسیمبودن و ترکیبِ موسیقی با حرکتِ صحنه که پیوسته تغییر میکند.
سازبندیِ متغیر و قالبهای بصری
آنچه از دور شاید قابلمشاهده نباشد، ترفندهای دقیق سازبندی و چینشِ افراد است. در میان سیزده اجراکنندهٔ روی صحنه، ورود و خروجها، جابهجاییها و نحوهٔ قرارگیری سازها همه برای ایجادِ توهمِ جمعیتِ بیشتر یا غنای صوتی طراحی شدهاند. این ترکیبِ حرکت و صدا باعث میشود ارنجمانها مانند اجرای یک ارکستر بزرگ شنیده شوند در حالی که تعداد نوازندگان نسبتاً کم است.
مقیاس اجرا در فضای هالیوود بَول
این طراحی برای فضاهای متنوع قابل انتقال است، اما هالیوود بَول با ظرفیتی در حدود 17,500 نفر آزمونی متفاوت پیش میگذارد. از دور برخی پنلهای LED کوچک به نظر میرسیدند، اما سطحِ درگیری بصری و حرکت روی صحنه برای جمعیت آن فضا کافی بود و لحظاتِ درخشانِ اجرا حتی از دور نیز تأثیرگذار باقی ماندند. توازنِ میان طراحیِ پیچیدهٔ صحنه و خوانشِ انسانیِ اجرا باعث شد نمایش هم برای مخاطبِ عام و هم برای بینندهای که به جزئیات توجه میکند، کارآمد باشد.
چرا این تور اهمیت دارد
- نوآوری اجرایی: ترکیبِ موسیقیِ زنده با رقصآراییهایی که فناوری را به شکلی موثر در خدمت روایت میآورند.
- طراحی بصری: استفادهٔ خلاق از LED و لباسها برای ایجادِ حسِ حرکتِ فراگیر.
- رهبری خلاق: نمایشِ تواناییِ یک رهبر در تبدیلِ گروه به یک واحدِ منسجم و پویا.
نگاهی به آینده: فیلمِ کوربت و میراثِ اجرای زنده
ثبتِ این تور در 70mm توسط فیلمسازی با حساسیتِ بصریِ کوربت میتواند سندی مهم از تجربهای باشد که بهندرت پیش میآید. اگر فیلم توانِ انتقالِ حسِ زندهبودن و انرژیِ جمعی را داشته باشد، نه تنها میراثِ براین را مستندسازی میکند، بلکه میتواند استاندارد تازهای برای فیلمهای کنسرت تعیین کند. انتشارِ آن احتمالاً به تماشاگرانی که فرصت دیدنِ اجرا روی صحنه را نداشتهاند امکان میدهد تجربهای نزدیک به اصلِ اجرا را احساس کنند.
آنچه از هالیوود بَول باقی ماند تصویری از تورِی است که موسیقی، حرکت و تصویر را به شکلی یکپارچه درمیآمیزد؛ نمایشی که یادآورِ ظرفیتِ شگفتی و شادیِ ناگهانیِ تجربهٔ زندهٔ موسیقی است. اکنون نگاهها به فیلمِ 70mm دوخته شده تا ببینیم این شاهکارِ متحرک چگونه در قابِ سینما زنده خواهد ماند.
