رابرت اسمیت لبخند زد و جمعیت را لمس کرد

رابرت اسمیت در آغاز اجرای اصلی کیور در Øyafestivalen اسلو با لبخندی بلند به تماشاگران خیره شد و «Alone» را از آلبوم 2024 «Songs of a Lost World» با شوق و آرامش اجرا کرد. آن لبخند نشان داد شب قرار است ترکیبی از نوستالژی و بازیگوشی باشد؛ ترکیبی که در طول دو ساعت و نیم اجرا بارها تکرار شد و مخاطبان را همراه کرد.

آغاز قدرتمند؛ ضرب‌آهنگ خاطره‌ها

پس از «Alone»، گروه با «Pictures of You» (1989) فضا را برای ادامه آماده کرد؛ نمونه‌ای از فرمول همیشگیِ «موسیقی شاد و اشعار غمگین» که همیشه تأثیرگذار است. اجرای «High» با نُت‌هایی شوخ و تقلیدِ مشهور خواننده همراه شد و «Lovesong» تماشاگران را به هم‌خوانی کشاند، چنان که کنسرت از همان ابتدا جا افتاد و ریتم گرفت.

رابرت اسمیت روی صحنه Øyafestivalen هنگام خواندن

گروه باتجربه و صدای بی‌زمان

صدای اسمیت همان بافت ابریشمی و خاصِ گذشته را حفظ کرده است؛ گویی زمان تأثیری بر کیفیتِ اجرا نگذاشته. سیمون گالوپ در باس، راجر اودانل در کیبورد، جیسون کوپر در درامز و ریوز گیبرلز در گیتار نشان دادند این گروه پس از نزدیک به نیم قرن همکاری هنوز توان اجرای دقیق و منسجمی دارد.

اوجِ احساسی؛ اشکِ اسمیت در «Just Like Heaven»

وقتی «In Between Days» و «Just Like Heaven» پشت سر هم نواخته شدند، لحظه‌ای تأثیرگذار رخ داد: اسمیت پس از آخرین نت، اشک‌هایش را پاک کرد و با صدایی لرزان گفت «این آهنگ عجیب است». آن مکثِ کوتاه و لبخند بعدی ترکیبی از تأثر و سرور در سالن پدید آورد و نشان داد برخی قطعات برای هنرمند و مخاطب معنایی فراتر از یک اجرا دارند.

بداهه‌نوازی و پیوند آلبوم جدید با کلاسیک‌ها

بخش‌هایی از آثار قدیمی‌تر مانند Seventeen Seconds فرصت بداهه‌نوازی دادند؛ مقدمهٔ کندِ «A Forest» وقتی اسمیت و گالوپ پشت‌به‌پشت ایستادند به‌تدریج به ریتمی رضایت‌بخش رسید. پایانِ ست با «Endsong» از آلبوم 2024 نشان داد آثار جدید نیز می‌توانند به‌خوبی با دیسکوگرافی گروه هم‌صدا شوند؛ نکته‌ای ارزشمند برای جمعی با این سابقه طولانی.

آغازِ پایان؛ کنایه‌ای به بازنشستگی پیش‌رو

اسمیت پیش‌تر اعلام کرده برنامه‌ای برای خاتمه دادن به اجراها در 2029 و در آستانهٔ پنجاهمین سالگرد گروه وجود دارد. شبِ اسلو حالتی جشن‌وار و پذیرای ادامهٔ مسیر داشت؛ اجراهایی غنایی، لحظاتی بازیگوش و بازخوانی هیت‌هایی که نسل‌ها با آن‌ها رشد کرده‌اند.

آن‌سوی صحنه؛ اجرای اضافی و رهاشدگیِ اسمیت

پس از وقفه‌ای کوتاه، کیور بازگشت و یک انکور ده‌قطعه‌ای ارائه داد. در این بخش اسمیت آزادانه‌تر رفتار کرد: در «Lullaby» عنکبوت خیالی را تصور کرد، در «The Lovecats» حرکات نمایشی به کار برد و در «Close to Me» گیتار را رها کرد، از صحنه تا صحنه پرید و رقصید؛ تصویری که شورِ مخاطبان را دوچندان کرد.

ست‌لیست اجرا

  • Alone
  • Pictures of You
  • High
  • Lovesong
  • Burn
  • Fascination Street
  • Never Enough
  • Alt.end
  • Push
  • In Between Days
  • Just Like Heaven
  • The Last Day of Summer
  • A Night Like This
  • Secrets
  • Play for Today
  • A Forest
  • From the Edge of the Deep Green Sea
  • Endsong

انکور

  • Lullaby
  • Wrong Number
  • The Walk
  • Mint Car
  • The Lovecats
  • Let’s Go to Bed
  • Friday I’m in Love
  • Close to Me
  • Why Can’t I Be You?
  • Boys Don’t Cry

فراتر از نوستالژی؛ نگاه رو به آینده

اجرای Øyafestivalen نشان داد کیور هنوز توان خلق لحظات تازه را دارد؛ نه صرفاً بازنوازی گذشته، بلکه ترکیب آثار جدید با کلاسیک‌ها به‌گونه‌ای که هم مخاطبان قدیمی و هم نسل جوان از آن بهره ببرند. با نزدیک‌شدن به 2029، شب‌هایی مانند کنسرت اسلو یادآورِ این موضوع‌اند که پایانِ یک دوره می‌تواند نقطهٔ آغازِ شکل‌گیریِ میراثی تازه باشد.