کاوشگر نیوهورایزنز ناسا پس از نزدیک به یک سال خواب زمستانی، در فاصله تقریباً ۶ میلیارد مایلی (۹.۵ میلیارد کیلومتری) فراتر از پلوتو با سلامتی کامل بیدار شده است. این فضاپیما در آگوست گذشته وارد حالت خواب زمستانی شده بود و اکنون طبق بیانیه ناسا، در وضعیت "سبز" و کاملاً سالم قرار دارد.
نیوهورایزنز در اعماق فضا چه میکند؟
سفر در فواصل عظیم بین دوردستترین اجرام منظومه شمسی به این معناست که نیوهورایزنز اغلب ماهها با سرعت حرکت میکند و کار چندانی جز جمعآوری غیرفعال داده ندارد. در این دورهها، کاوشگر وارد حالت خواب زمستانی میشود که در آن ابزارهایش همچنان داده جمعآوری میکنند، اما بیشتر سیستمهای دیگر خاموش میشوند.
این فضاپیما آنقدر از زمین دور است که حدود ۹ ساعت طول میکشد تا سیگنالهای رادیویی آن به ما برسد. حالا که بیدار شده، نیوهورایزنز شروع به ارسال دادههایی میکند که طی ۳۲۱ روز گذشته جمعآوری کرده و به کنترلکنندگانش روی زمین اطلاع میدهد که سیستمهایش در اعماق سرد و تاریک فضا چگونه عمل میکنند.
مأموریتهای تاریخی نیوهورایزنز
نیوهورایزنز اولین و تنها کاوشگر گذری است که از کنار سامانه پلوتو عبور کرد، که در سال ۲۰۱۵ انجام شد. چهار سال بعد، این کاوشگر شجاع دورترین جسمی را که تاکنون در منظومه شمسی ما کاوش شده، یعنی سیارهنمای گلولهبرفی شکل آروکوت، در حالی که یک میلیارد مایل (۱.۶ میلیارد کیلومتر) فراتر از پلوتو بود، بررسی کرد.
از آن زمان، این مسافر دوربرد لبه تأثیر خورشید ما را کاوش کرده و اجرام موجود در کمربند کویپر را مطالعه میکند؛ حلقه سرد و دوناتشکل از اجرام یخی که بیرون از نپتون به دور منظومه شمسی بیرونی میچرخد.
بررسی هلیوسفر خارجی و شوک پایانی
سه هفته دیگر، نیوهورایزنز یک بررسی از هیدروژن در هلیوسفر بیرونی آغاز خواهد کرد؛ منطقهای از فضا که تحت تأثیر جریان ذرات باردار خارجشونده از خورشید است که به باد خورشیدی معروف است.
دادههایی که این کاوشگر در دورترین نقاط منظومه شمسی ما جمعآوری میکند، از نوع بیسابقه است. این دادهها میتواند به دانشمندان کمک کند بفهمند در مرز بین منطقه تأثیر خورشید و فضای بینستارهای، که به «شوک پایانی» معروف است، چه اتفاقی میافتد.
تنها دو فضاپیما پیش از این از این مرز عبور کردهاند، کاوشگرهای دوقلوی وویجر ناسا. با این حال، آن کاوشگران دوردست به ابزارهای علمی مشابه نیوهورایزنز مجهز نبودند که آن را قادر به انجام اندازهگیریهای حساستر از این منطقه دوردست منظومه شمسی میکند.
پونتوس برانت، دانشمند پروژه نیوهورایزنز در APL، پیشتر به Space.com گفت: «دادههای حاصل از برخورد با شوک پایانی، گنجینهای برای فیزیکدانان فضایی در سراسر جهان خواهد بود که مشتاقند بفهمند این مرز عظیم چگونه کار میکند. تمام این اکتشافات از مأموریتهای پیشگامی مانند وویجر و نیوهورایزنز به ما میآموزند که چقدر درباره آنچه فراتر است، کم میدانیم.»
وضعیت فعلی کاوشگر
آلیس بومن، مدیر عملیات مأموریت نیوهورایزنز در آزمایشگاه فیزیک کاربردی جانز هاپکینز (APL) در بیانیه ناسا گفت: «هر گزارش وضعیت در طول این دوره خواب زمستانی «سبز» بود، یعنی هر هفته همه چیز در نیوهورایزنز خوب بود.»
نیوهورایزنز در حال حاضر با سرعت ۳۰۰ میلیون مایل (۴۸۳ میلیون کیلومتر) در سال از زمین دور میشود و همچنان به جمعآوری دادههای ارزشمند از لبههای ناشناخته منظومه شمسی ادامه میدهد.
