ارثبرداریِ داراییهای دیجیتال در چین؛ تحولی در مالکیتِ بازیها
در حالیکه جهانِ غرب هنوز درگیرِ اختلافات بر سرِ مالکیتِ دیجیتال با ناشران و شرکتهای بزرگِ فناوری است، چین مسیرِ متفاوتی را در پیش گرفته است. بر اساس گزارشها، چندین خانوادهٔ چینی با موفقیت برایِ حقِ ارثبردنِ حسابهایِ بازیِ بستگانِ متوفیٔ خود شکایت کردهاند و دادگاهها نیز به نفعِ آنها رأی دادهاند. این پروندهها نهتنها مالکیتِ بازیها، بلکه داراییهایِ دیجیتال، خریدهایِ درونبازی، بیتکوین و حتی حسابهایِ رسانهٔ اجتماعی را نیز شامل میشوند.
یک کاربرِ ردیت با نامِ «u/Slawrfp» که ادعا میکند با یک وکیلِ چینی و مترجمِ معتبر ازدواج کرده است، خلاصهای از سه رأیِ مهمِ دادگاه را در این زمینه منتشر کرده است. بهگفتهٔ او، دادگاههایِ چین حسابهایِ بازی و خریدهای خرد را بهعنوانِ داراییِ دارایِ ارزشِ پولی تلقی میکنند و بندهایِ استانداردِ «عدمِ انتقالپذیری» در قراردادهایِ مجوز را بلااثر میدانند. این رویکرد میتواند الگویی برایِ سایرِ کشورها در زمینهٔ مالکیتِ دیجیتال باشد.
پروندهٔ «تیغهٔ طلایی»؛ اولین گام در سالِ ۲۰۰۹
اولین پروندهٔ معروف به «پروندهٔ تیغهٔ طلایی» به سالِ ۲۰۰۹ بازمیگردد. در این پرونده، همسرِ یک گیمرِ متوفی بهنامِ لی لان قصد داشت آیتمِ «تیغهٔ طلایی» را که همسرش در بازیٔ Zheng Tu (یک بازیِ نقشآفرینیِ آنلاینِ چندنفره) بهدست آورده بود، بفروشد. برایِ انتقالِ این آیتم، نیاز به همکاریِ «همسرِ درونبازیِ» متوفی یعنی یانگ یوان بود. دادگاه در نهایت حکم داد که این آیتم بهدلیلِ ارزشِ اقتصادی و تلاشهایِ انجامشده دارایِ ویژگیهایِ مالکیت است و قابلارث میباشد. از آنجا که هر دو طرف در بهدستآوردنِ آیتم نقش داشتند، هر کدام پنجاه درصد از ارزشِ آن را دریافت کردند.
این پرونده نشان داد که دادگاههایِ چین «ازدواجِ درونبازی» را بهرسمیت نمیشناسند و تنها وارثِ قانونی حقِ ارث دارد. اهمیتِ این رأی در آن بود که برایِ اولینبار آیتمهایِ مجازی بهعنوانِ داراییِ قابلارث تلقی شدند.
پروندهٔ ۲۰۲۴؛ بیتکوین، حسابِ بازی و رسانهٔ اجتماعی
در پروندهٔ دیگری در سالِ ۲۰۲۴، موضوعِ ارثبرداریِ داراییهایِ دیجیتال گستردهتر شد. یک کاربرِ متوفی دارایِ داراییهایی از جملهٔ بیتکوین، یک حسابِ بازی به ارزشِ ۲۰۰٬۰۰۰ یوان (حدودِ ۳۰٬۰۰۰ دلار) و یک حسابِ رسانهٔ اجتماعی بود. وکیلِ وارث استدلال کرد که داراییِ مجازی بهدلیلِ قابلیتِ معامله، ارزش و سوددهی، دارایِ ویژگیهایِ «مالکیتِ قانونی» است. در مقابل، پلتفرمها ادعا کردند که بر اساسِ توافقنامهٔ کاربر، مالکیتِ داراییها متعلقِ به آنهاست.
دادگاه حکم داد که داراییهایِ مجازی مانندِ بیتکوین، تجهیزاتِ بازی، حقوقِ تجاریِ رسانههایِ اجتماعی و نامهایِ دامنه جزوِ داراییهایِ متوفی بوده و قابلارث هستند. همچنین ادارهٔ حسابهایِ رسانهٔ اجتماعی میتواند به وراث منتقل شود، اما محتوایِ خصوصی مانندِ سوابقِ چت و منافعِ صرفاً شخصی قابلِ انتقال نیستند و توسطِ پلتفرم بایگانی میشوند. مهمتر اینکه بندِ «ممنوعیتِ ارث» در قراردادهایِ مجوز باطل اعلام شد، زیرا حقوقِ قانونی را نقض میکرد.
موردِ دیگر: مادر و دسترسی به حسابِ پسرِ متوفی
در پروندهٔ سوم، مادری که پسرِ خود را از دست داده بود، از یک پلتفرمِ بازی خواست تا به حسابهایِ او دسترسی پیدا کند. دادگاه نیز مشابهِ پروندهٔ قبلی حکم داد و حسابهایِ بازی، دادههایِ شخصیت، آیتمهایِ مجازی و سایرِ داراییها را بهعنوانِ داراییِ مجازیِ قابلارث معرفی کرد. این شرکت موظف شد تمامِ حقوقِ قابلارث را به مادر منتقل کند.
دلالتهایِ حقوقی و آیندهٔ مالکیتِ دیجیتال
این احکام نشان میدهند که دادگاههایِ چین بهطورِ فزایندهای داراییهایِ دیجیتال را بهرسمیت میشناسند و حقوقِ کاربران را در مقابلِ شرکتهایِ بزرگِ فناوری حمایت میکنند. بهگفتهٔ وکلایِ چینی، داراییِ مجازی باید دارایِ ویژگیهایِ «کمیابی، قابلیتِ واگذاری و ارزش» باشد تا تحتِ مالکیتِ قانونی قرار گیرد. این رویکرد میتواند تأثیرِ عمیقی بر صنعتِ بازی و اقتصادِ دیجیتال داشته باشد.
با توجه به افزایشِ ارزشِ داراییهایِ دیجیتال و خریدهایِ درونبازی، این احکام میتوانند راه را برایِ قوانینِ مشابه در سایرِ کشورها هموار کنند. در حالِ حاضر، کاربرانِ چینی میتوانند مطمئن باشند که داراییهایِ دیجیتالِشان پس ازِ مرگ به وراثِشان میرسد، مگر اینکه محتوایِ خصوصی باشد.
