ارثبری داراییهای دیجیتال در چین؛ تحولی در مالکیت بازیها
در حالی که جهان غرب هنوز درگیر اختلافات بر سر مالکیت دیجیتال با ناشران و شرکتهای بزرگ فناوری است، چین مسیر متفاوتی را در پیش گرفته است. بر اساس گزارشها، چندین خانواده چینی با موفقیت برای حق ارثبری حسابهای بازی بستگان متوفی خود شکایت کردهاند و دادگاهها نیز به نفع آنها رأی دادهاند. این پروندهها نه تنها مالکیت بازیها، بلکه داراییهای دیجیتال، خریدهای درونبازی، بیتکوین و حتی حسابهای رسانههای اجتماعی را نیز شامل میشوند.
یک کاربر ردیت با نام u/Slawrfp که ادعا میکند با یک وکیل چینی و مترجم معتبر ازدواج کرده است، خلاصهای از سه رأی مهم دادگاه را در این زمینه منتشر کرده است. به گفته او، دادگاههای چین حسابهای بازی و خریدهای خرد را به عنوان دارایی با ارزش پولی تلقی میکنند و بندهای استاندارد عدم انتقالپذیری در قراردادهای مجوز را باطل میدانند. این رویکرد میتواند الگویی برای سایر کشورها در زمینه مالکیت دیجیتال باشد.
پرونده «تیغه طلایی»؛ اولین گام در سال ۲۰۰۹
اولین پرونده معروف به «پرونده تیغه طلایی» به سال ۲۰۰۹ بازمیگردد. در این پرونده، همسر یک گیمر متوفی به نام لی لان قصد داشت آیتم «تیغه طلایی» را که همسرش در بازی Zheng Tu (یک بازی نقشآفرینی آنلاین چندنفره) به دست آورده بود، بفروشد. اما برای انتقال این آیتم، نیاز به همکاری «همسر درونبازی» متوفی یعنی یانگ یوان بود. دادگاه در نهایت حکم داد که این آیتم به دلیل ارزش اقتصادی و تلاشهای انجامشده، دارای ویژگیهای مالکیت است و قابل ارث میباشد. با این حال، از آنجا که هر دو طرف در به دست آوردن آیتم نقش داشتند، هر کدام ۵۰٪ از ارزش آن را دریافت کردند.
این پرونده نشان داد که دادگاههای چین «ازدواج درونبازی» را به رسمیت نمیشناسند و تنها وارث قانونی حق ارث دارد. اهمیت این رأی در آن بود که برای اولین بار، آیتمهای مجازی به عنوان دارایی قابل ارث تلقی شدند.
پرونده ۲۰۲۴؛ بیتکوین، حساب بازی و رسانه اجتماعی
در پرونده دیگری در سال ۲۰۲۴، موضوع ارثبری داراییهای دیجیتال گستردهتر شد. یک کاربر متوفی دارای داراییهایی از جمله بیتکوین، یک حساب بازی به ارزش ۲۰۰٬۰۰۰ یوان (حدود ۳۰٬۰۰۰ دلار) و یک حساب رسانه اجتماعی بود. وکیل وارث استدلال کرد که دارایی مجازی به دلیل قابلیت معامله، ارزش و سوددهی، دارای ویژگیهای مالکیت قانونی است. در مقابل، پلتفرمها ادعا کردند که بر اساس توافقنامه کاربر، مالکیت داراییها متعلق به آنهاست.
دادگاه حکم داد که داراییهای مجازی مانند بیتکوین، تجهیزات بازی، حقوق تجاری رسانههای اجتماعی و نامهای دامنه جزو دارایی متوفی بوده و قابل ارث هستند. همچنین اداره حسابهای رسانه اجتماعی میتواند به وراث منتقل شود. اما محتوای خصوصی مانند سوابق چت و منافع صرفاً شخصی قابل انتقال نیستند و توسط پلتفرم بایگانی میشوند. مهمتر اینکه، بند «ممنوعیت ارث» در قراردادهای مجوز باطل اعلام شد زیرا حقوق قانونی را نقض میکند.
مورد دیگر: مادر و دسترسی به حساب پسر متوفی
در پرونده سوم، مادری که پسر خود را از دست داده بود، از یک پلتفرم بازی خواست تا به حسابهای او دسترسی پیدا کند. دادگاه نیز مشابه پرونده قبلی حکم داد و حسابهای بازی، دادههای شخصیت، آیتمهای مجازی و سایر داراییها را به عنوان دارایی مجازی قابل ارث معرفی کرد. این شرکت موظف شد تمام حقوق قابل ارث را به مادر منتقل کند.
دلالتهای حقوقی و آینده مالکیت دیجیتال
این احکام نشان میدهد که دادگاههای چین به طور فزایندهای داراییهای دیجیتال را به رسمیت میشناسند و حقوق کاربران را در مقابل شرکتهای بزرگ فناوری حمایت میکنند. به گفته وکلای چینی، دارایی مجازی باید دارای ویژگیهای «کمیابی، واگذاری و ارزش» باشد تا تحت مالکیت قانونی قرار گیرد. این رویکرد میتواند تأثیر عمیقی بر صنعت بازی و اقتصاد دیجیتال داشته باشد.
با توجه به افزایش ارزش داراییهای دیجیتال و خریدهای درونبازی، این احکام میتوانند راه را برای قوانین مشابه در سایر کشورها هموار کنند. در حال حاضر، کاربران چینی میتوانند مطمئن باشند که داراییهای دیجیتالشان پس از مرگ به وراثشان میرسد، مگر اینکه محتوای خصوصی باشد.
