متا در حال توسعه و آزمایش اپلیکیشن جدیدی به نام «استوریکیت» (StoryKit) است که با بهرهگیری از هوش مصنوعی، داستانهای کودکانهای با شخصیتها، محیطها، درسها و موسیقیهای سفارشی تولید میکند. پیام این اپلیکیشن به والدان در صفحه اپ استور بسیار صریح است: «نیازی نیست حتی یک کلمه بنویسید.»
این اپلیکیشن که ابتدا توسط 9to5Mac در اپ استور کشف شد، تلاشی جدید از سوی غول فناوری برای برونسپاری قدیمیترین سرگرمی بشر، یعنی استفاده از تخیل، محسوب میشود. متا به TechCrunch تأیید کرده است که در حال حاضر استوریکیت را در کشورهای منتخب به صورت آزمایشی اجرا میکند تا واکنش والدین را بسنجد. سخنگوی متا، این ابزار را یک اپلیکیشن خلاقانه برای داستانگویی توصیف کرده است که والدین میتوانند با آن کتابهای داستان شخصیسازیشده و تخیلی برای کودکان خود بسازند. این پلتفرم از فیلترهای ایمنی هوش مصنوعی بهره میبرد، هیچ ویژگی اجتماعی ندارد و تنها برای کاربران بالای 18 سال قابل دسترسی است.
چگونه هوش مصنوعی داستانهای شبانه میسازد؟
فرآیند تولید داستان در استوریکیت ساده اما مکانیکی است. کاربر ابتدا یک شخصیت را انتخاب میکند که میتواند با «گرفتن عکس از اسباببازی یا فرد محبوب کودک و جان بخشیدن به آنها» ساخته شود. سپس باید دنیای داستان را توصیف کرده و یک درس اخلاقی مانند مهربانی، شجاعت یا همدلی را انتخاب کند تا هوش مصنوعی آن را در روایت بگنجاند، بدون اینکه شبیه به یک موعظه به نظر برسد.
تخیل انسانی در برابر ماشینهای متنی
در میان ایدههای عجیب و گاه متنازع متا مانند ژنراتورهای دیپفیک اینستاگرام یا عینکهای هوشمند جنجالی، استوریکیت شاید در نگاه اول چندان بد به نظر نرسد. با این حال، سوال اساسی اینجاست: آیا محکوم کردن کودکان به داستانهای بیروح شبانه که توسط ماشین نوشته شدهاند، راه درستی است؟ آیا باید انتظار چیز بهتری از شرکتی داشت که وعده دنیایی آرمانی از جلسات کاری در واقعیت مجازی را داده است؟
انسانها در داستانپردازی بینظیرند و از زمان پیدایش خود روایتگری کردهاند. ما حتی نیازی به اختراع داستانهای کاملاً جدید از شاهزادههای پریگونه و اژدهاکشانها نداریم و همواره از اسطورهها، افسانهها و روایات شفاهی الهام گرفتهایم. زندگی پرمشغله والدین بیشک دشوار است، اما همیشه میتوان بدون استفاده از فناوریهایی که ذاتاً غیرخلاقانه هستند و تنها قابلپیشبینیترین پاسخها را به یک درخواست محاسبه میکنند، از پس وقت خواب کودکان برآمد.
وسوسه تسلط هوش مصنوعی بر لحظات ارتباطی
وسوسه استفاده از استوریکیت زمانی به اوج میرسد که کودک کتابخانه پر از کتابهای کودکانه را رد میکند و از شما میخواهد داستانی بینکهکشانی درباره یک لاکپشت و یک جوجهتیغی که دوستان صمومی هستند و معماهای فضایی را حل میکنند، بداههگویی کنید. اما آیا واقعاً میخواهیم فرصت لذتبردن از شوخیبازیهای کودکانه و لحظات ارتباطی عمیق را از دست بدهیم و آنها را به خواندن متنهای تولید شده توسط مدلهای زبانی بزرگ از روی تلفنهای هوشمندمان بسپاریم؟
درس ماجرای استوریکیت شاید این باشد که ما همچنان میتوانیم انتخاب کنیم. ما این قدرت را داریم که در دنیایی که کودکان با داستانهای شبانه نوشته شده توسط ماشینها بزرگ میشوند، زندگی نکنیم. چشمانداز متا از آینده ممکن است ضداجتماعی و تاریک به نظر برسد، اما این ما هستیم که میتوانیم آن واقعیت را رد کنیم و تخیل انسانی را زنده نگه داریم.
