سکوت برنامهای دموکراتها درباره اقلیم زیر ذرهبین
تیمهای استراتژی دموکرات به نامزدها توصیه کردهاند موضوع تغییرات اقلیمی را در کمپینها کمرنگ نشان دهند و تمرکز را روی مسائل معیشتی قرار دهند. منتقدان این رویکرد آن را «سکوت اقلیمی» مینامند؛ سیاستی که هم فعالان محیطزیست را به واکنش واداشته و هم پرسشهایی درباره هزینههای سیاسیِ احتمالی برای حزب ایجاد کرده است.
آنچه نظرسنجیها نشان میدهند
نظرسنجی گالوپ نشان میدهد 44 درصد بزرگسالان آمریکا «بهطور زیاد» و 22 درصد «تا حدودی» نگران گرمشدن جهانی هستند. نگرانی در میان دموکراتها و مستقلها ملموستر است، در حالی که جمهوریخواهان نسبت به گذشته کمتر نگراناند.
با این حال، تیمهای کمپین میگویند در انتخابات فعلی اولویت رأیدهندگان مسائل اقتصادی است. این تفاوت در اولویتها معمای جدیای مقابل دموکراتها قرار میدهد: آیا برای کسب آراء باید بر معیشت تاکید کنند یا برای پاسخ به اضطراب عمومی و حفظ پایههای فعال، اقلیم را برجسته سازند؟
چرا استراتژی «سکوت» انتخاب شد؟
- ترس از از دست دادن رأیدهندگان مردد که مسائل اقتصادی را بالاتر از محیطزیست میدانند.
- تجارب انتخابات گذشته که نشان داد موضوعات معیشتی مثل هزینههای روزمره میتواند سرنوشتساز باشد.
- نگرانی استراتژیستها از پیامهای فرهنگی یا هویتی که ممکن است آرای میانهروها را فاصله دهد.
فشار سازماندهندگان و فعالان مدنی
گروههای محیطزیستی و سازماندهندگان محلی از دموکراتها خواستهاند اقلیم را در رأس برنامهها نگه دارند. به گزارش Grist و گاردین، ائتلافهایی شامل شاخههای محلی Sierra Club، گروههای سالمندان مانند Third Act و شاخههای محلی NAACP در دستکم 20 ایالت کمپین فشار عمومی راه انداختهاند.
بیل مککیبن، از چهرههای شناختهشده جنبش اقلیمی، بارها گفته است که پیشروی واقعی وقتی رخ میدهد که فشار پایگاههای مردمی افزایش یابد. فعالان هشدار میدهند نادیده گرفتن موضوع اقلیم میتواند به فرسایش اعتماد جوانان و فعالان اجتماعی منجر شود.
هزینههای سیاسی احتمالی
دو سناریوی محتمل
- تمرکز صرف بر اقتصاد: ممکن است بخش قابلتوجهی از رأیدهندگان فعال محیطزیست و نسل جوان را از دست بدهند؛ کسانی که در میدان و شبکههای اجتماعی تاثیرگذارند.
- برجستهسازی اقلیم: احتمال حفظ پایههای حمایتی وجود دارد، اما در مناطق حساس اقتصادی با رقابت سختتری روبهرو خواهند شد.
علاوه بر این، تقسیم مسئولیتها بین قوه مجریه و کنگره در چهار دهه گذشته باعث شده مقصرنماییها نامشخصتر شود؛ وضعیتی که در روز انتخابات میتواند بازتابهای غیرمنتظرهای داشته باشد.
پیشنهادهای راهبردی برای کمپینها
چند راهکار کاربردی میتواند فاصله میان نگرانی عمومی و استراتژی انتخاباتی را کاهش دهد:
- ترکیب پیام؛ سیاستهای اقلیمی را بهعنوان راهحلهایی برای کاهش هزینههای انرژی و افزایش امنیت اقتصادی معرفی کنند.
- هدفگیری جغرافیایی؛ در مناطقی که حساسیت اقلیمی بالاست پیامهای زیستمحیطی را تقویت و در مناطق با فشار اقتصادی بر معیشت تمرکز کنند.
- همآهنگی با جنبشهای محلی؛ همکاری آشکار با سازمانهای محلی، گروههای سالمندان و اقلیتها برای حفظ پشتوانه مردمی.
- شفافسازی عملکرد؛ نشان دادن اینکه سیاستهای اقلیمی چگونه هزینهها را کاهش و شغل در صنایع پاک ایجاد میکنند.
چشمانداز
سکوت اقلیمی تاکتیکی کوتاهمدت است اما پیامدهای بلندمدت آن میتواند پایههای حمایتی حزب را بازتعریف کند. اگر دموکراتها پیوند منطقی بین سیاستهای اقلیمی و رفاه اقتصادی برقرار کنند، امکان نگهداشتن هر دو گروه رأیدهنده وجود دارد. در غیر این صورت، رقابت میان اولویتهای کوتاهمدت معیشتی و نیازهای بلندمدت محیطزیستی در صحنه انتخاباتی و در فرآیند تصمیمسازی حکمرانی تشدید خواهد شد.
