سه سازمان مدافع محیطزیست از اداره منابع طبیعی آیووا (DNR) به دلیل تایید مجوزهایی که اجازه دفع خطرناک زبالهها در سایت دفن خاکستر زغالسنگ اوتوموا را میدهند، شکایت کردند. این سایت، زبالههای نیروگاه زغالسنگسوز اوتوموا را در خود جای داده است که در مالکیت مشترک شرکتهای Alliant Energy و MidAmerican Energy قرار دارد. تخلیه مواد سمی از این نیروگاه، آبهای زیرزمینی و آبراهههای آیووا را آلوده کرده و خطر جدی برای سلامت جوامع محلی، ماهیان و حیات وحش به همراه دارد.
شورای محیطزیست آیووا (IEC)، مرکز حقوق و سیاستهای محیطزیستی (ELPC) و باشگاه سیرا (Sierra Club) از دادگاه درخواست کردهاند تا DNR را ملزم کند شرکت Alliant را از تخلیه شیرابه خاکستر زغالسنگ بازدارد.
خطرات جدی خاکستر زغالسنگ برای سلامت عمومی
خاکستر زغالسنگ محصول جانبی سوزاندن زغالسنگ برای تولید انرژی است و حاوی فلزات سنگین سمی مانند آرسنیک، جیوه و سرب است که میتوانند باعث سرطان، بیماریهای مزمن و آسیبهای عصبی شوند.
مایکل اشمیت، مشاور ارشد حقوقی در IEC، با تاکید بر گستردگی این مشکل گفت: «در سراسر ایالت آیووا مقدار عظیمی از خاکستر زغالسنگ وجود دارد. در اوتوموا، شرکت Alliant هیچ برنامهای برای محافظت از مردم در برابر فلزات سنگین خطرناکی که از سایت دفن به آبهای زیرزمینی نشت میکنند، ندارد. ساکنان آیووا با بحران سرطان روبهرو هستند و نباید مجبور به تحمل این خطر مستمر باشند.»
عدم رعایت محدودیتهای فدرال در مجوزهای جدید
این شکایت بر اساس محدودیتهای فدرال تخلیه که در سال 2024 برای سایتهای دفن خاکستر زغالسنگ تصویب شده است، مطرح شده است. این محدودیتها بر شیرابه اعمال میشوند؛ یعنی آب بارانی که از میان خاکستر زغالسنگ عبور کرده و فلزات سنگین را با خود حمل میکند. مقررات جدید از تاسیسات میخواهند تخلیه شیرابه را «در اسرع وقت» متوقف کنند، اما مجوزهای صادر شده توسط DNR هیچ جدول زمانی برای اجرای این الزام در نظر نگرفتهاند.
جاش ماندلباوم، وکیل ارشد در ELPC، با انتقاد از عملکرد اداره منابع طبیعی گفت: «DNR باید به قانون آبهای پاک پایبند باشد و در اسرع وقت شرکت Alliant را از ایجاد این آلودگی سمی بازدارد. شرکت Alliant هزینههای مربوط به بهرهبرداری از نیروگاه آلوده خود را به مشتریان آب آشامیدنی اوتوموا تحمیل میکند و این رویکرد کاملاً اشتباه است.»
نبود سیستم تصفیه مناسب برای آلایندهها
بخش دیگری از شکایت به تخلیه آبهای زیرزمینی آلوده به فلزات سنگین توسط نیروگاه اعتراض دارد. بر اساس قانون آبهای پاک، هر تاسیس تخلیهکننده باید گزینههای تصفیه را برای به حداقل رساندن تخریب کیفیت آب آنالیز کرده و دلیل این تخریب را توجیه کند. این شکایت ادعا میکند تحلیلهای قبلی، گزینههای تصفیه امکانپذیر را نادیده گرفتهاند.
اگرچه شرکت Alliant گزینههای تصفیه متعددی را شناسایی کرد، تنها روی حذف آهن متمرکز بوده و سایر آلایندههای خطرناک را در نظر نگرفته است. این شرکت در حال حاضر زبالهها را با کامیون به تصفیهخانه فاضلاب شهر منتقل میکند و هیچ برنامه عمومی برای ساخت یک سیستم تصفیه جامع و مناسب ندارد.
فشار عمومی و گذار به سوی انرژیهای پاک
گروههای مدافع محیطزیست از سال 2024 نگرانیهای خود را درباره ضرورت گنجاندن محدودیتهای فدرال در مجوزها مطرح کردهاند. آنها در سالهای 2024 و 2025 جلسات حضوری متعددی را در اوتوموا برگزار کردند تا ساکنان محلی بتوانند نگرانیهایشان را مستقیماً با DNR در میان بگذارند.
کریستین هنری، وکیل ارشد باشگاه سیرا، با اشاره به اهمیت پاسخگویی شرکتهای آلاینده گفت: «نیروگاههای زغالسنگسوز و زبالههای آنها هوای ما، رودخانهها و آبهای زیرزمینی را آلوده میکنند و ساکنان آیووا به DNR تکیه دارند تا این آلایندهها را پاسخگو کند. تا زمانی که شرکتهای خدمات عمومی کاملاً به سمت منابع انرژی تجدیدپذیر تغییر مسیر دهند، ما برای محافظت از مردم در برابر آسیبهای نیروگاههای زغالسنگ به مبارزه ادامه خواهیم داد.»
با تداوم فشارهای حقوقی و افکار عمومی، چرخه تولید برق از زغالسنگ در ایالتهای مختلف آمریکا با چالشهای جدی روبهرو خواهد شد و این شکایت میتواند به عنوان یک رویه قضایی مهم برای الزام شرکتهای انرژی به رعایت دقیقتر استانداردهای زیستمحیطی عمل کند.
