تعداد موارد سرخک در آمریکا به بالاترین سطح در ۳۵ سال اخیر رسیده و خانوادههایی که فرزندانشان دستگاه ایمنی ضعیفی دارند، مجبور به اتخاذ تصمیمهای دشوار دربارهٔ مدرسه و زندگی روزمره شدهاند.
افزایش موارد و خطرهای واقعی
تا کنون در سال ۲۰۲۶ نزدیک به ۳٬۰۰۰ مورد سرخک در آمریکا تأیید شده و دو مرگ مرتبط با این بیماری در پنسیلوانیا ثبت شده است. سرخک از بیماریهای بسیار مسری است و در جمعیتهایی با پوشش واکسیناسیون پایین میتواند به فورانهای محلی منجر شود. براساس برآورد CDC (مراکز کنترل و پیشگیری بیماریها)، پوشش واکسیناسیون باید حداقل ۹۵ درصد باشد تا حفاظت جمعی مؤثر برقرار شود؛ اما در برخی منطقهها این رقم به زیر آستانه سقوط کرده است.
برای کودکان دارای نقص ایمنی—چه بهعلت بیماریهای ژنتیکی و چه درمانهایی مانند شیمیدرمانی—خطرات فراتر از تب و ضایعات پوستی معمولی است: ذاتالریه، التهاب مغزی و پدیدهای به نام «فراموشی ایمنی» که باعث از دست رفتن حافظهٔ دفاعی بدن نسبت به عفونتهای پیشین میشود و فرد را نسبت به بیماریهای دیگر حساستر میکند. برای توضیحات علمی بیشتر به صفحهٔ ویکیپدیا و سازمان جهانی بهداشت (WHO) مراجعه کنید.
والدین میان کیفیت زندگی و امنیت ایمنی سرگرداناند
ویکتوریا شیانو، هماهنگکنندهٔ یک سازمان حمایتی خانوادهها، میگوید بازگشت سرخک برای خانوادههایی که بچهٔ دارای نقص ایمنی دارند بسیار هراسانگیز است. پسر ۱۰ سالهٔ او به دلیل بیماری میتوکندریال قادر به دریافت واکسن زندهٔ سرخک نیست و هر هفته تزریق ایمونوگلوبولین دریافت میکند. خانواده در شهرستانی زندگی میکنند که پوشش واکسن منطقهای آن زیر آستانهٔ ۹۵ درصد افت کرده؛ برای نمونه در شهرستان لانکستر تنها ۸۷.۶ درصد نوآموزان مهدکودک و ۸۳.۳ درصد دانشآموزان کلاس هفتم بهطور کامل علیه سرخک واکسینه شدهاند.
این خانوادهها برای حفظ سلامت فرزند محدودیتهایی جدی اعمال کردهاند: استفادهٔ مداوم از ماسک، شیلد پلکسیگلس در کلاس، کاهش تعاملات اجتماعی و انصراف از فعالیتهای فوقبرنامه مانند کاراته. کنار گذاشتن مدرسه نیز پیامدهای روانی و اجتماعی دارد؛ تجربهٔ آموزش از راه دور در دوران کووید نشان داد انزوای طولانیمدت میتواند روی سلامت روان و رشد اجتماعی کودکان تأثیر بگذارد.
آمالیا، والد دیگری در کارولینای جنوبی، امسال پسر ۱۶ سالهاش را به مدرسه نفرستاده است. پسر او نقص IgA دارد و حتی پس از واکسیناسیون با واکسن زنده ممکن است سطح ایمنیاش با گذر زمان کاهش یابد، بنابراین پزشکان مرتبا سطوح پادتن او را بررسی میکنند. شهرستان او اوایل سال جاری نزدیک به ۱٬۰۰۰ مورد و ۲۱ بستری ناشی از سرخک ثبت کرد؛ بیش از ۹۰ درصد مبتلایان کودکان و نوجوانانی بودند که یا واکسینه نشده بودند یا وضعیت واکسیناسیونشان نامشخص بود.
راهکارها و منابع معتبر
خانوادههایی که فرزند دارای نقص ایمنی دارند معمولاً از ترکیبی از اقدامات محافظتی و پیگیری توصیههای پزشکی استفاده میکنند. نکات کلیدی مورد توصیهٔ متخصصان:
- مراجعهٔ منظم به پزشک: بررسی سطح پادتن و مشاوره دربارهٔ تزریقات پروفیلاکتیک مانند ایمونوگلوبولین.
- اقدامات کاهش ریسک در مدرسه: استفادهٔ موقت از پوششهای محافظ، ایجاد فاصلهٔ فیزیکی در کلاس و اجتناب از حضور در فضاهای پرتجمع در زمان شیوع.
- افزایش پوشش واکسیناسیون در جامعه: واکسینه کردن افراد سالمِ اطراف کودک آسیبپذیر بهترین راه برای ایجاد حفاظ جمعی است. اطلاعات و آمارهای واکسیناسیون و توصیهها را میتوانید در سایتهای WHO و CDC دنبال کنید.
- گزینههای تحصیلی جایگزین: آموزش ترکیبی یا موقتی آنلاین میتواند تا حدی ریسک را کاهش دهد؛ در عین حال باید آثار روانی و اجتماعی چنین تصمیمی سنجیده شود.
اقدامات فوری برای والدین
- در صورت تماس با مورد مشکوک یا تأییدشده، بلافاصله با پزشک یا واحد بهداشت محلی تماس بگیرید.
- از حضور در محیطهای شلوغ خودداری کنید و در فضای عمومی از ماسک پزشکی مناسب استفاده نمایید.
- در صورت توصیهٔ پزشک، از تزریق ایمونوگلوبولین بهعنوان پیشگیری یا درمان استفاده کنید.
نقش سیاستگذاری و جامعه
پوشش پایین واکسیناسیون، گرایشهای ضدواکسن و مقاومت در برابر اقدامات سادهای مانند ماسکزدن بار حفاظت از سلامت جمعی را به دوش گروههای آسیبپذیر میاندازد. اولویتها باید شامل افزایش دسترسی به واکسن، اطلاعرسانی علمی روشن و حمایت از خانوادههایی باشد که نیاز به مراقبت ویژه دارند.
برای دسترسی به دادهها و راهنماییهای بهروز دربارهٔ سرخک و واکسیناسیون به صفحات مرجع CDC و WHO مراجعه کنید؛ این نهادها دادههای منطقهای و توصیههای عملی برای خانوادهها و مدارس منتشر میکنند.
نگاه پیش رو
خانوادههایی که کودکی با نقص ایمنی دارند در برابر دو نوع ریسک قرار گرفتهاند: خطر عفونت شدید و خطر انزوای اجتماعی و عقبافتادگی تحصیلی. درخواست این خانوادهها واضح است: جامعه و سیاستگذاران باید مسئولیت سلامت جمعی را جدی بگیرند تا کودکان آسیبپذیر بتوانند بدون خطر جدی به زندگی و تحصیل نزدیکتر به همسالانشان بازگردند.
