جشنوارهٔ Telluride مدال نقرهای خود را به اندرو های اهدا کرد و همزمان نخستین نمایش جهانی A Long Winter را برگزار کرد؛ فیلمی که اجرای برجستهٔ Fred Hechinger و Caitríona Balfe را در نقشهایی چالشبرانگیز نشان میدهد.
تقدیر تلوراید؛ لحظهای برای یک کارنامه
در پنجاهوسومین دورهٔ جشنوارهٔ Telluride، هیئت برگزارکننده اندرو های را همراه با Sandra Hüller و John Malkovich با Silver Medallion تجلیل کرد؛ جایزهای که بر استمرار و حساسیت سینمایی یک کارنامه تأکید دارد. های هنگام دریافت مدال با تأثر و شگفتی گفت که هرگز تصور نمیکرد مسیر فیلمسازی برایش ممکن شود و اشاره کرد که گامبهگام تلاش کرده این مسیر را بسازد.
پیشینهٔ داستان و روند تولید A Long Winter
A Long Winter نخستین ساختهٔ سینمایی اندرو های پس از All of Us Strangers است و اقتباسی طولانیمدت از داستانی کوتاه نوشتهٔ Colm Tóibín به شمار میآید. های داستان را حوالی انتشارش در 2006 خواند و آن را «حاوی همهٔ چیزهایی که میخواستم دربارهشان فیلم بسازم» توصیف کرد. او حقوق اقتباس را بهدست آورد، سالها روی پروژه کار کرد و پس از مواجهه با دشواریها و بازنویسیهای متعدد سرانجام فیلم را به انجام رساند.
روایت به غرب سختِ آمریکا در دههٔ 1950 منتقل شده: خانوادهای برای زمستان آماده میشود که مادر در طوفان برفی ناپدید میشود و پسر برای یافتن او راهی طبیعت یخزده میشود. های این اثر را با طنزی نیمهجدی نسخهٔ خود از The Revenant نامیده و تأکید کرده که در عمقِ شوخی، این پروژه خاتمهای شخصی برای زنجیرهای از فیلمهاست که خطاب به نسخهای جوانتر از او بودهاند.
بازیها و ساختار روایی
Fred Hechinger با عصبانیتِ عریان و نگاهی هشیار خود را بهعنوان چهرهٔ محوری معرفی میکند، در حالی که Caitríona Balfe در نقش مادری که غیبتش همه چیز را تهی میکند حضور مؤثر و ماندگاری دارد. Ebon Moss-Bachrach و Kit Connor خانوادهٔ فیلم را تکمیل میکنند و تعادلِ احساسی روایت را حفظ میسازند. منتقدان حاضر در تلوراید بارها به توان بازیگران در نمایش شکنندگیِ روابط انسانی اشاره کردند.
سبکِ اندرو های: ریتم، تمرین گفتگومحور و عشق به بازیگران
های از تجربهٔ کار بهعنوان دستیار تدوین آموخته که ریتم فیلم از اهمیت بالایی برخوردار است و همان حس ریتمگرایی را در کارگردانیاش بهکار میگیرد. او معتقد است باید قبل از فیلمبرداری بازیگران را بشناسد و به آنها اعتماد کند تا بتواند درخشششان را ثبت کند. روش کارش شامل تمرینهای سبک، تمرکز بر گفتوگوهای عمیق و فراهم آوردن فضایی است که بازیگران بتوانند «جرقههای آسیبپذیری» را آشکار سازند.
تمِ خانواده و هویت؛ ادامهٔ دغدغههای سینمایی
گرایشِ های به خانوادههایی که در حال فروپاشیاند ریشه در تجربهٔ شخصی او دارد. او گفته که وقتی نه ساله بود خانوادهاش از هم پاشید و پرسش بنیادی او همواره این بوده که وقتی همهچیز فرو میریزد، مردم چگونه تاب میآورند. این پرسشها از نخستین آثار او مانند مستنددرام 2009 Greek Pete آغاز شده و در آثار بعدی مانند Weekend و 45 Years ادامه یافتهاند؛ جایی که رابطهٔ جنسی اغلب ابزاری برای کاوش هویت بهکار رفته است، نه صرفاً کنشی سطحی.
چشمانداز جوایز و فصل آیندهٔ جشنوارهها
سؤال محوری در محافل جوایزی پیرامون A Long Winter این است که آیا آکادمی و نهادهای معتبر سینمایی نهایتاً به فیلمسازی که سالها مورد تحسین بوده، پاسخ رسمی خواهند داد یا خیر. های اشاره میکند که اکنون موقعیتش بهگونهای است که «مردم میخواهند با من کار کنند»؛ تغییری که تهیهٔ فیلمهای آرام و صمیمی را آسانتر میسازد، اما مسیر کسب توجه جدی در فصل جوایز همچنان باز و رقابتی است.
نگاهی رو به جلو
A Long Winter بیش از آنکه صرفاً روایتی دربارهٔ گم شدن یک مادر در برف باشد، ادامهٔ کار یک فیلمساز است که دو دهه روی موضوعی شخصی کار کرده است. فیلم فرصتی فراهم میآورد تا با ریتمی صبورانه و بازیهایی که شکنندگیِ انسانی را برجسته میکنند، به نزدیکترین لحظات پیوند میان آدمها نگاه کنیم. اینکه این اثر چه مسیر تازهای برای جایگاه اندرو های در گفتمان سینمایی باز میکند، میتواند روند فصل جوایز آینده را شکل دهد.
منابع مرتبط: Andrew Haigh — Wikipedia، Colm Tóibín — Wikipedia.
