کارگردانان یازده فیلم حاضر در بخش رقابتی جشنواره فیلم ادینبورگ دربارهٔ لحظات نفسگیر، چالشهای لجستیکی و آن حسِ ویژهای که پس از ساختِ اولین فیلم بلند به وجود میآید صحبت کردند. نمایش در ادینبورگ برای بسیاری نقطهٔ عطفی است که مسیر حرفهای آنها را شکل میدهد.
آشوب روی آب: تجربهای که هیچکس فراموش نمیکند
تام لونهف، کارگردان هلندی First Zone، میگوید یکی از قوانین نانوشتهٔ فیلمسازی را زیر پا گذاشته است: «اگر بودجه یا تجربهٔ کافی نداری، روی آب فیلمبرداری نکن.» در روز دوم فیلمبرداری با بازیگرانی که در خطر غرقشدن بودند، دوربینهایی که به دریا میافتادند و قایقهایی که بازیگر اصلی را به افق میبردند مواجه شدند. لونهف اما این آشوب را بخشی از جذابیتِ تجربهٔ نخست میداند و بهطور طنزآمیز افزود: «ما هنوز زندهایم؛ غرق نشدیم.»
قدرت رابطهٔ کارگردان و بازیگر
تایلر-ماری ایوانز، سازندهٔ آمریکایی Pretty Babies، روزی را به یاد میآورد که پس از گرفتن یک صحنهٔ سنگین، بازیگری به نام سیدی استنلی روی شانههایش افتاد و گفت: «من همهچیزم را دادم!» برای ایوانز آن لحظه یادآور دلیل انتخاب کارگردانی بود؛ اتصال عمیق میان کارگردان و بازیگر و احساس خلقِ داستانِ مشترک.
شریک ساختن؛ دو سر بهتر از یکی
اولی گاردنر و جیک هاروی، زوج کارگردان The State of Us، تجربهٔ ساخت مشترک اولین فیلمشان را مزیت قلمداد کردند: «ما بهترین دوستیم و فیلممان دربارهٔ دو دوست بود؛ پس منطقی بود که با هم بسازیم.» هاروی تاکید کرد در فیلم مستقل و بهویژه اولین تجربه، باید در برخی موارد پیروز شوی و در موارد دیگر مصالحه کنی؛ اما شریک ساختن بار تصمیمگیری را به یک چالش خلاقانه تبدیل میکند.
شکرگزاریِ قبل از اکشن؛ تمرکز روی هر شات
فریدا لوک، کارگردان کانادایی Sacred Creatures، جملهٔ سادهای را بهعنوان راهنما بهخاطر دارد: «یادت باشد داری یک فیلم بلند میسازی... برای هر شات شکرگزار باش.» این رویکرد کمک کرد پیش از هر «اکشن» لحظهای بایستد، گروه و بازیگران را ببیند و با آرامش و تمرکز ادامه بدهد.
ستارهها، مذاکرهها و مقیاس تولید
سایمون رینینکس با آوردن مایکل شین در اولین فیلمش Out There مواجه شد؛ چالشی که او را واداشت سطح کار را ارتقا دهد و همزمان افتخاری برای پروژه رقم زد. جوزف آرچر هم دربارهٔ مذاکرههای غیرمعمول با سرویسهای جهانی برای تهیهٔ لوکیشنهای فیلم ترسناک Snapshot توضیح داد و از «سیرک مذاکره» تیم کوچک خود با غولهای پخش نام برد (Netflix).
ادینبورگ؛ شهری که سرنوشت میسازد
لیندزی رایان نمایش فیلم نخستش Capsized در ادینبورگ را تجربهای سرنوشتساز توصیف کرد؛ شهری که اکران در آن رنگ و بوی ویژهای به پروژه میدهد. جشنواره بینالمللی فیلم ادینبورگ سالهاست محلی برای معرفی آثار نوظهور به مخاطبان و منتقدان جهانی شده است (بیشتر درباره جشنواره).
چرا باز هم به سرِ صحنه بازمیگردند؟
حضور در اولین تجربهٔ بلند، با همهٔ فشارها و لحظات آشفتهاش، یک تاثیر مشترک بر کارگردانان میگذارد: این تجربه «اعتیادآور» است. آنها از کار با بازیگران باتجربه، غلبه بر مشکلات لجستیکی و لحظاتی که تولید را معنادار میکنند سخن گفتند؛ لحظاتی که حتی در هیاهو پایهٔ انگیزهای برای بازگشت میسازند.
درسهای کلیدی از فیلم اول در ادینبورگ
- ریسکهای حسابشده میتواند به خلق تجربهای فراموشنشدنی منجر شود.
- ارتباط نزدیک با بازیگران، نتیجهٔ صحنهها را بهطور محسوسی تغییر میدهد.
- شریک شدن در فرایند ساخت، تصمیمگیری را به فرصت خلاقانه بدل میکند.
- قدردانی از هر شات، تمرکز و پایداری در روزهای فشرده ایجاد میکند.
- نمایش در جشنوارههایی مانند ادینبورگ میتواند مسیر حرفهای را تسریع کند.
جلسات «وارایتی لاژ»، با حمایت VisitScotland و در هتل تاریخی کالدونیان برگزار شد و مثل همیشه نقش مهمی در شکلگیری مسیر فیلمسازان ایفا کرد. کارگردانان این دوره با وجود همهٔ دشواریها، مشتاق تولید فیلم بعدیاند؛ چون تجربهٔ فیلم اول بیش از هر چیز یک آغاز وسوسهانگیز است.
برای کسب اطلاعات بیشتر درباره تاریخچه و اهمیت جشنواره میتوانید پوششهای تخصصی مانند Variety و صفحهٔ جشنواره در ویکیپدیا را مطالعه کنید.
