ده سال از آن شبِ اوت در ونِس می‌گذرد، اما جادوی «لا لا لند» نه‌تنها پریده، بلکه با حفلِ سالگرد دهم‌اش در تئاتر تاریخی لا فنیچه، یک بار دیگر ثابت کرد که موزیکال‌های مدرن می‌توانند هم‌سطح کلاسیک‌های عصر طلایی هالیوود بمانند. در پنجم سپتامبر، در دورهٔ ۸۳ جشنواره بین‌المللی فیلم ونِس، فیلمِ دیمین شازل با اجرای زنده ارکستر Filarmonia Veneta بر روی پرده رفت؛اجرایی که آهنگساز جاستین هورویتز، برندهٔ دو اسکار، مستقیماً روی صحنه رهبری می‌کرد.

گذر از زمان: از رقابت رسمی تا جشن عمومی

وقتی «لا لا لند» در ۳۱ اوت ۲۰۱۶ برای اولین بار در بخش مسابقه ونِس نمایش داده شد، کم‌کسی پیش‌بینی می‌کرد این موزیکالِ سکوچ‌کاری، با بودجه‌ی نسبتاً محدود، به پدیده‌ی فرهنگی جهانی تبدیل شود. حالا، یک دهه بعد، جشنواره و کارتیه (Cartier) این اثر را از چارچوب مسابقه خارج کرده و به یک رویداد عمومی رایگان تبدیل کردند تا هم مخاطبان بین‌المللی و هم شهروندان ونِس در آغوش تئاتر لا فنیچه —گوهرِ معماری روکوکوی شهر— تجربه‌ای مشترک داشته باشند.

هورویتز: «یک رویای محقق شده»

جاستین هورویتز، که دوستی طولانی و خلاقانه با شازل دارد، پیش از گالا گفت: «رهبری ارکستر در کنار «لا لا لند» در ونِس، جایی که جهان برای اولین بار ۱۰ سال پیش فیلم را دید، یک رویای محقق شده است.» او در کنار پیانیست افسانه‌ای رندی کربور —که روی باند صدای اصلی فیلم نواخته و در بیش از ۸۰۰ فیلم از جمله «تیتانیک» و «فوریست گامپ» حضور داشته— ریف‌های جازی که هویت صوتی فیلم را می‌سازند، زنده بیرون داد. حضور کربور لایه‌ای از اصالت و خاطره به اجرا اضافه کرد که هیچ ضبط استودیویی نمی‌تواند جایگزین شود.

جاستین هورویتز در رهبری ارکستر Filarmonia Veneta در تئاتر لا فنیچه
جاستین هورویتز در لحظه رهبری ارکستر Filarmonia Veneta در تئاتر تاریخی لا فنیچه

نگاه آلبرتو باربرا: تنها موزیکال معاصر در صف کلاسیک‌ها

آلبرتو باربرا، مدیر هنری بخش سینما جشنواره، «لا لا لند» را «بهترین موزیکال دوره معاصر» خواند و افزود: «این تنها موزیکال مدرن است که می‌تواند در کنار کلاسیک‌های جاودانه از عصر طلایی هالیوود بایستد.» باربرا فیلم را «عاشقانه‌ای فراموش‌نشدنی، نامه‌ی عاشقانه به سینمای هالیوود، جشن خلاقیت و تأمل بلوغ‌یافته در ماهیت موفقیت و شکست» توصیف کرد و تأکید کرد که آهنگ‌های فیلم از زیباترین kompozیشن‌های سال‌های اخیر هستند.

استراتژی سینما کلاب کارتیه: فراتر از اسپانسرشپ

این رویداد تنها یک نمایش سالگرد نبود؛ آن نمونه‌ای از فلسفه‌ی سینما کلاب کارتیه است. آرنود کارز، رئیس بازاریابی برند، توضیح داد: «ما پلتفرمی برای گفتگوی جاری و کشف می‌خواهیم، نه فقط لوگوی برند روی پستر.» کارتیه از ۲۰۲۱ در ونِس فعال است، از احیای میراث تئاتر لا فنیچه تا حمایت از فصل اپرا و باله، و جایگاه خود را به عنوان شریکِ فرهنگی ــ نه صرفاً مالی ــ تثبیت کرده.

فضای لا فنیچه: شخصیتِ درامِ سوم

نور متغیر از روی پرده، چاندلی‌های مورانو، نقاشی‌های دیواری و داخلی‌های طلایی روکوکو، تئاتر را به یک بازیگر صامت تبدیل کردند که با هر صعود و نزول ارکستر، درام را تقویت می‌کرد. این هم‌پوشانی معماری و موسیقی، داستان «از غریبی تا ثروت» را به تجربه‌ای چندحسی ارتقا داد که مخاطب را در زمان معلق نگه داشت.

آینده: تعهد به ادامه مسیر

کارتیه اعلام کرد که حمایت از فصل جدید اپرا و باله لا فنیچه ادامه دارد و جائزة «جلال به فیلمساز» همراه با مسترکلاس‌ها در ونِس ۲۰۲۶ نیز بر برنامه است. پیام روشن است: سینما برای این برند فرانسوی، میراثی است که باید زنده، در حال تکامل و در دسترس همه بماند.

نکته کلیدی:

سالگرد دهم «لا لا لند» در ونِس ثابت کرد که یک موزیکال می‌تواند هم بلافاصله محبوبیت مخاطب را بگیرد و هم در آزمون زمان بماند — و وقتی ارکستر زنده در تئاتر تاریخی معه فیلم هم‌سو می‌شود، سینما از «تماشا» به «مراسم» ارتقا می‌یابد.