هشت سال از اکران تحسینشده «سوختن» (Burning) میگذرد و حالا لی چانگ-دونگ برای در اوج گرفتن پروژه جدیدش با نام «عشق ممکن» (Possible Love) در بخش مسابقه جشنواره فیلم ونیز آماده میشود. با این حال، این کارگردان سرشناس کرهای تاکید دارد که این وقفه طولانی به هیچ وجه به معنای دوری او از دنیای سینما نبوده است.
چانگ-دونگ اخیراً در جشنواره بینالمللی فیلم مالزی (MIFFest) حضور یافت و جایزه یک عمر دستاورد را دریافت کرد. او در این مراسم به جزئیات تغییرات شخصی و خلاقانهاش در سالهای پس از ساخت «سوختن» اشاره کرد و توضیح داد که چگونه داستانگویی همچنان محور اصلی زندگی اوست. او دراینباره میگوید: «من از کودکی عاشق داستان بودم و همیشه تلاش کردهام زندگی را از طریق روایتها درک کنم. داستانگویی روش من برای ارتباط با مخاطبان است؛ همانطور که به دنبال یافتن داستانهای تازه میگردم، به جستجوی معنای زندگی نیز هستم.»
ارتباط عمیق با مخاطب؛ فراتر از ارقام گیشه
دریافت جایزه افتخاری، چانگ-دونگ را به یادآوری گذشته حرفهایاش وادار نکرده است. او این جایزه را نه یک نقطه پایان، بلکه سوختی برای مسیرهای پیش رو میداند:
«این یک دستاورد نیست؛ بلکه تشویقی است که در من میل بیشتری برای ساخت فیلمهای بهتر در آینده ایجاد میکند. امروزه صنعت سینما کارگردانان را بر اساس ارقام گیشه قضاوت میکند و ارزشگذاری میکند، اما دلیل اصلی من برای ادامه این مسیر، مخاطب است. واکنشهای چهرهای تماشاگران و نحوه مواجهه آنها با اثر، برای من حرف اول را میزند. به لطف سینما، احساس میکنم به چیزی بسیار بزرگتر از خودم متصل هستم.»
تأثیرپذیری از استادان سینمای آسیا
چانگ-دونگ که پیش از ورود به دنیای سینما، فعالیت خود را به عنوان یک رماننویس آغاز کرده بود، درباره ارتباط میان ادبیات و فیلم نیز به نکات جالبی اشاره میکند. او معتقد است یک اثر ادبی زمانی به کمال میرسد که خواننده آن را تجربه کند؛ چرا که با خواندن هر جمله، تخیل شخصی خواننده شکل میگیرد و داستان را کامل میکند.
علاوه بر این، او از تجربه تماشای فیلم کلاسیک «پسران فِنگکوئی» (The Boys From Fengkuei) ساخته هو شیائو-هسن، کارگردان مطرح تایوانی، به عنوان یکی از عمیقترین تأثیرگذاریهای سینمایی خود نام میبرد. چانگ-دونگ این فیلم را نخستینبار روی نوارهای ویدئویی ویاچاس (VHS) با زیرنویس انگلیسی تماشا کرد و سالها بعد، در جریان یک برنامه مرور آثار در کره جنوبی، با هو شیائو-هسن دیدار کرد.
چانگ-دونگ خاطره آن تماشا را اینگونه توصیف میکند: «وقتی برای نخستینبار آن را دیدم، احساس کردم گویی خودم آن زندگی را زیستهام. این حس در من ایجاد شد که انگار خودم آن فیلم را ساختهام.»
آینده سینمای کره در دستان نسل جوان
موفقیتهای چشمگیر و نفوذ روزافزون سینمای کرهای در عرصه بینالمللی، موضوعی است که چانگ-دونگ را نیز خوشحال و البته متفکر کرده است. او با نگاهی به آینده این صنعت میگوید: «بسیار هیجانانگیز است که سینمای کره در سطح جهانی تا این حد مورد توجه قرار گرفته است، اما همزمان این پرسج در من وجود دارد که آیا فیلمسازان نسلهای جوانتر توانایی حفظ این انرژی خلاقانه را در آینده خواهند داشت یا خیر. به نظر من، این موضوعی است که تمام فیلمسازان باید دغدغه ذهنی آن باشند.»
