راک در دهه ۲۰۱۰ مرده نبود؛ تنها فرمهای جدیدی به خود گرفت. در میان طوفان تغییر سلیقهها و ظهور استریمینگ، باندهای کهنسال و نسل نوظهور اثری جاودانه برجای گذاشتند که همچنان در پلیلیستهای ما زندهست. این گزارش به شش آلبوم محوری از میان آثار برجستهی دهه میپردازد؛ ألبومی که هر کدام روایتی از تکامل، رنج و شادی را با صدایی منحصر به فرد روایت میکنند.
۱۰. The Devil Put Dinosaurs Here — آلیس این چینز (۲۰۱۳)
پس از رحلت لین استیلی، بسیاری فصل آلیس این چینز را بسته تلقی میکردند. اما جری کِنترل و ویلین دووال با Black Gives Way to Blue (۲۰۰۹) بازگشتند و چهار سال بعد، با The Devil Put Dinosaurs Here ثابت کردند که «راک کثیف» گرَنج همچنان نفس میکشد. تراکهایی چون Hollow و Stone با ریفهای سنگین و آوازی که میان ناله و تپش معلق مانده، شنونده را به اتمسفر سیاتل دهه ۹۰ بازمیگردانند، بااینکه بار تکاملی مدرن هم میکشند. تا زمانی که کِنترل در حلقه است، آلیس این چینز مربوطه باقی میماند.
۹. Wasting Light — فو فایترز (۲۰۱۰)
دیو غرول پس از تراژدی نیرونا، فو فایترز را به یکی از پایدارترین باندهای استادیوم دنیا تبدیل کرد. هفتمین آلبوم استودیوییشان، Wasting Light، به تولید باتچ ویگ (سازنده صداهای Nevermind)، به صورت آنالوگ و بیفیلتر ثبت شد. Rope با درامهای جادویی تیلر هاکینز و Walk با فریاد امیدوارکننده غرول «من هرگز نمیخواهم بمیرم!»، به اثبات رساندند که چهلسالگی تنها رقمی است برای ενرژی تازه.
۸. Modern Vampires of the City — وامپایر ویکند (۲۰۱۳)
در زمانی که نو-متل در حال اوجگیری نفسهای آخر بود، وامپایر ویکند با راک کالج کجسلقِ خود مسیر تازهای را گشودند. آلبوم سومشان، Modern Vampires of the City، فراتر از افرو-پاپ حرکت کرد و به تأمل در مرگ، ایمان و بلوغ رسید. Diane Young با ریتم رقصآور و واژگان عمیق، و Ya Hey با پرسش وجودی از خدا، نشان دادند که بلوغ هنری میتواند پرانرژی و راکبهقلب بماند.
۷. Diamond Eyes — دِفتونز (۲۰۱۰)
ششمین آلبوم دِفتونز در سایهی تصادف شدید باسنواز چی چِنگ متولد شد. Diamond Eyes آمیزهای بکر از نو-متل و آلترناتیو است که در آن آوازهای منحصر به فرد چینو مورِینو میان خروشی خشان و همسریهای وسواسانگیز نوسان میکند. تراک عنوان با گیتارهای منفجره و You've Seen the Butcher با حساسیتِ برهنه، گواهی میدهند که سوگواری میتواند همزمان زیبا و وحشتناک باشد.
۶. AM — آرکتیک مانکیز (۲۰۱۳)
پنجمین آلبوم باند شفیلدی، AM، پلِ برقرار شده میان راک گاراژِ اوایل کار و گرو بلوز/هیپهاپ است. آلیکس ترنر با آوازی مجذوبکننده و متنهایی در باره تنهایی و آرزو، قطعههایی چون Do I Wanna Know? و R U Mine? خلق کرد که در کل وجود لرزانند. مشارکت جاش هوم (کویینز آف دِ استون ایج) در کورسهای پسزمینه، سنگینی sónیک را به کمال رساند.
۵. Clockwork Angels — راش (۲۰۱۲)
آخرین شاهکار اسطورههای کانادا، Clockwork Angels، یک آلبوم مفهومی با بستر علمی-تخیلی است که گد لی، الکس لایفسون و نیل پیرت در اوج هماهنگی به اجرا در آوردند. ریفهای سنگین، باس غنی و درامهای پیرت که همچنان بینظیرند، یک وداع شایسته برای پیشگامان راک پراگرسیو رقم زدند. دانستن اینکه این پایانی است، دلشکن است، اما چه وداعی باشکوه!
خلاصهی انتخابیها در یک نگاه
- آلیس این چینز — ادامهدهنده میراث گرَنج با The Devil Put Dinosaurs Here
- فو فایترز — انرژی خالص آنالوگ در Wasting Light
- وامپایر ویکند — بلوغ فکری و sónیک در Modern Vampires of the City
- دِفتونز — زیبایی در میان хаوس با Diamond Eyes
- آرکتیک مانکیز — dönüşüm جذاب با AM
- راش — وداع اسطورهها با Clockwork Angels
این شش آلبوم تنها بخش کوچکی از موزیاک غنی راک دهه ۲۰۱۰اند. هر کدام گواهی میدهند که ژانری که بارها «مرده» خوانده شده، همچنان پلسی دارد که میتپد — فقط باید بدانیم کجا جستجو کنیم.
