دیوید «زد» ریوکین، تهیهکننده، مهندس صدا و گیتاریستی که نقش محوری در شکلگیری «صدای مینیاپولیس» داشت و دموی اولیهٔ پرینس را هدایت کرد، روز یکشنبه در 78 سالگی در بیمارستانی در بوربانک، کالیفرنیا، بر اثر عوارض ناشی از یک عفونت درگذشت. خبر مرگ او را بابی «زد» ریوکین، درامر سابق گروه پرینس و The Revolution، به روزنامه Minnesota Star Tribune اعلام کرد.
جزئیات درگذشت
- زمان: روز یکشنبه (تاریخ روز خبر اعلامشده در منابع).
- سن: 78 سال.
- محل: بیمارستانی در بوربانک، کالیفرنیا.
- علت: عوارض ناشی از یک عفونت.
- اعلامکننده: بابی «زد» ریوکین به روزنامه Minnesota Star Tribune.
از «Funky Town» تا همکاری با پرینس
سوابق حرفهای ریوکین به دههٔ 1960 بازمیگردد. او در خلق موفقیت تجاری گروه Lipps Inc. و آهنگ پُرطرفدار «Funky Town» در سال 1980 نقش داشت و بهعنوان تهیهکننده یا مهندس روی آثار متعددی کار کرد. در کنار پروژههای مستقل، در بسیاری از مراحل اولیهٔ مسیر هنری پرینس حضور داشت و ضبطهای زندهای را مهندسی کرد که پایهٔ چند قطعهٔ آلبوم و فیلم کلاسیک Purple Rain شدند.
دستاوردهای حرفهای
- برندهٔ دو جایزهٔ گرَمی برای تهیهکنندگی آثارِ اتا جیمز.
- نامزد گرَمی برای تهیهٔ مشترک تکآهنگ موفق Fine Young Cannibals با عنوان «She Drives Me Crazy» در سال 1989.
- همکاری با هنرمندان برجسته از جمله گرام پارسونز، الویس کاستلو، آل گرین، جودی واتلی، آنژلیک کیدو، بیگ هد تاد اند دِ مانسترز و بادی گای.
نقش در صحنهٔ مینیاپولیس
ریوکین از اعضای تأثیرگذار اما کمتر شناختهشدهٔ اکوسیستم موسیقی مینیاپولیس بود؛ همان فضایی که چهرههایی مانند پرینس، جیمی جم و تری لوئیس و اعضای آیندهٔ گروههای The Revolution و The Time را پرورش داد. اوون هاسنی، نخستین مدیر پرینس و همبند سابق ریوکین، او را «عنصر پنهان» در بسیاری از پروژهها توصیف کرده است؛ نقشی کلیدی که اغلب در تیتراژها دیده نمیشد اما در شنیدن آثار محسوس بود.
خانواده و میراث
دیوید ریوکین بزرگترین برادر از میان سه برادر بود؛ برادر میانیاش، استیون، در صنعت فیلم بهعنوان تدوینگر شناخته میشود. ریوکین از خود فرزندانی بهنامهای چارلی، اِمی، جاش و شلبی و دو نوه بهجا گذاشت. جامعهٔ موسیقی مینیاپولیس و هنرمندان بسیاری که با او همکاری کردهاند، فقدان او را بهعنوان از دسترفتن یک نیروی خلاق و فنی میدانند.
چرا «صدای مینیاپولیس» اهمیت داشت
«صدای مینیاپولیس» ترکیبی از فانک، راک و پاپ بود که بر ریتمهای دقیق، گیتارهای قوی و تولید الکترونیک تأکید داشت و در دههٔ 1980 تأثیر جهانی یافت. ریوکین، بهعنوان تهیهکننده و مهندس، با طراحی جزئیات و رنگآمیزی صوتی آثار، در شکلدادن به این صدا نقش داشت؛ نقشی که کمتر در تیتراژها دیده میشد اما در تجربهٔ شنیداری برجسته بود.
نگاهی به کارنامه
کارنامهٔ ریوکین نشاندهندهٔ تنوع و توانایی او در حرکت میان ژانرهاست: از تکنوازیهای گیتار در صحنههای محلی دههٔ 1960 تا نوشتن ترانه و حضور در استودیوهای بزرگ لسآنجلس و همکاری با هنرمندانی که پس از آن در تاریخ موسیقی ماندگار شدند. میراث او در ثبت و طراحی صداهایی نهفته است که نسلها را تحت تأثیر قرار داد و در بازنشرها، نمونهبرداریها و روایتهای موسیقایی آینده همچنان شنیده خواهد شد.
