پس از پدیده‌ی جهانی «باربی»، گرتا گرویگ راهی کهن‌سال‌ترین سرزمین فانتزی ادبی می‌شود: نارنیا. رژیسور برنده اسکار برای اقتباس از «پسرخاله جادوگر» (The Magician's Nephew) نه تنها مریل استریپ را برای دبیری اسلان برگزیده، بلکه با انرژی راک‌اندرال دیوید بوئی، آثاری را می‌سازد که فراتر از یک فانتزی معمولی است.

چرا مریل استریپ؟ «عمیق، اما خودنمایانه نه»

در مصاحبه‌ای گسترده با مجله امپایر، گرویگ معیارهای سخت‌گیرانه انتخاب را باز می‌گذارد: «من کسی می‌خواستم که عمیق باشد اما خودنمایی نکند؛ جلال داشته باشد اما غمگین و بیش‌ازحد جدی نباشد. کسی که هم عمق و رنج را القا کند، هم شادی و لذت». سن بالای ۷۰ سال برای «حکمت تجربه» و هم‌زمان «تعجب کودکانه» ضروری بود. استریپ، با هفت اسکار و بیست و یک نامزدی، به طور طبیعی گزینه‌ی بی‌رقیب می‌شد.

گرتا گرویگ و مریل استریپ در پشت صحنه نارنیا
گرتا گرویگ و مریل استریپ؛ reunión در سرزمین نارنیا

دیوید بوئی: معمار زیبایی‌شناسی اسلان و روح فیلم

گرویگ اعتراف می‌کند بوئی «جانش را نجات داده». این تأثیر فراتر از باند صدا رفته و در دیزاین اسلان تجلی یافته: چشم‌های چندرنگ و خطوط قرمز روی چهره‌ی شیر، مستقیماً از زیبایی‌شناسی غلیظ و زیبا بوئی الهام گرفته شده. رژیسور فیلم را یک «اپرای راک» می‌نامد که می‌خواهد «بزرگ و غرق‌کننده» باشد. در جهان سی. اس. لوییس، نارنیا با آواز اسلان به وجود آمده؛ برای گرویگ، راک‌اندرال معادل دقیق همین «دنیایی از موسیقی» است.

نقل‌قول کلیدی از گرویگ

«دیوید بوئی، پول مک‌کارتنی، دیوید گیلمور، پیت تاونشند، جیمی پیج، رابرت پلنت... وقتی موسیقی آن‌ها را می‌شنوید، حس می‌کنید: تو خوب می‌شوی.»

استخوان‌ظهر روایت: «پسرخاله جادوگر»

این پیش‌داستان، ماجرای دیگوری و پلی را روایت می‌کند که توسط انگشت‌های جادویی عمو آن‌ها (دانیل کرِیگ) به «جنگل در میان جهان‌ها» می‌رسند. بجانب بازیگران یادشده، دیوید مک‌کنا، بیاتریس کمپبل، اما مکِی، کِری مولیگان و سیاران هیندز گل‌کاری می‌کنند.

اطلاعات انتشار

  • اکران سینمایی: ۱۲ فوریه ۲۰۲۷ (تغییر از تاریخ اولیهٔ تشکر ۲۰۲۶)
  • عرضه روی نتفلیکس: ۲ آوریل ۲۰۲۷
  • نویسنده اصلی: سی. اس. لوییس (منبع)

انتظارات و چالش‌های پیش رو

فیلم‌های قبلی نارنیا (سری tigaگانه دیزنی/فاکس) موفقیت تجاری داشتند اما انتقادات روایی را برانگیختند. گرویگ با سابقه «زن‌های کوچک» و «باربی» ثابت کرده که می‌تواند آثار کلاسیک را با حساسیت مدرن و عمیق تماشاگرمحور بازسازی کند. ترکیب استریپ، بوئی و لوییس، تریلیری را شکل می‌دهد که فراتر از یک اقتباس معمولی به نظر می‌رسد.

تا فوریه ۲۰۲۷، دست‌کم یک قطعه راک کلاسیک گوش دهید؛ شاید همان حس «تو خوب می‌شوی» را که گرویگ در قلب نارنیا کاشته، تجربه کنید.