جیم جیوهان، خالق یکی از ماندگارترین سریالهای تاریخ دیزنیچنل، صبح روز ۶ سپتامبر در سن ۷۹ سالگی در لسآنجلس درگذشت. خبر وفات او را دخترش، ژنوویو جیوهان، به نشریهی معتبر «وریتی» تایید کرد.
آغاز یک پدیدهی پاپکالچر
همکاری جیوهان با مریپ ماککورمیک منجر به متولد شدن «سوئیت لایف زاک و کدی» شد؛ اثری که در سال ۲۰۰۵ روی آنتن دیزنیچنل رفت و بلافاصله از مرزهای یک سریال معمولی نوجوانه فراتر رفت تا به یک پدیدهی جهانی تبدیل شود. داستان دو برادر دوقلوِ شوخطبع و سرکش، کول و دیلان اسپراوس، که در هتل تپتن زندگی میکردند، در کنار بازیگردانانی چون اشلی تیسدال و برندا سونگ، برای سه فصل و ۸۷ قسمت مخاطبان را به صندلیهای خود چسباند.
موفقیت فراگیر این سریال، راه را برای اسپینآف «سوئیت لایف روی دک» هموار کرد که بافت داستان را از لابی هتل به فضای یک کشتی تفریحی انتقال داد و برای سه فصل دیگر (۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱) ادامه یافت. هر دو اثر توانستند نامزدیهای ایمی بهترین برنامه کودک در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ را به نام جیوهان ثبت کنند.
کارنامهای فراتر از حاشیههای دیزنی
طویلکشیِ قهرمانی جیوهان در تلویزیون، سالها قبل از جادوی هتل تپتن و در اتاقهای نویسندگی سریالهای کلاسیک آمریکایی رقم خورده بود. او در تیمهای نویسندگی آثار ماندگار زیر قلم میزد:
- قاشقهای نقرهای (Silver Spoons)
- واقعیتهای زندگی (The Facts of Life)
- پسرها پسرها هستند (Boys Will Be Boys)
- شو ون دایک (Joe's World / شو نDK)
این سوادहे televised او را با ریتمهای دقیق سیتمکام، دیالوگنگاری تیز و خلق شخصیتهای لایهدار آشنا کرد؛ سرمایهای که سالها بعد در بافت «سوئیت لایف» به اوج خود رسید.
ریشههای تئاتری و مدرسهٔ استندآپ
عاشقگی جیوهان به کلمهی گفتاری و اجرا، فراتر از کادر تلویزیون میگذشت. نمایشنامهی «فقط شوخی میکنم» (Only Kidding) برای ۵۰۰ شب متوالی در آفر برادوی بمانده، و «حساس به نور» (Light Sensitive) پس از اجرا در تئاتر اولد گلب سندیگو، بیش از ۴۰ بار در سراسر آمریکا بازتولید شد.
ریشههای کمدی او به اوایل دهه ۱۹۷۰ بازمیگردد، وقتی به تِرُو استندآپ «ما جدا میایستیم» (Divided We Stand) پیوست و در باشگاههای مشهور نیویورک از جمله «ایمپروویزیشن کافه»، «پایان تلخ» و «یک ستاره در حال طلوع بگیر» روی صحنه رفت. این پیشینه، حس تایمینگ و ارتباط مستقیم با مخاطب را در او دامن زد که بعدها امضای آثار تلویزیونی او شد.
فصل لوسآنجلس و میراث جاودانه
مهاجرت به لسآنجلس در دهه ۱۹۸۰، در کنار همسرش آنی — که خود نیز بازیگر بود — فصل جدیدی از حرفهی جیوهان را گشود. در کانون صنعت تلویزیون، او ترکیبی نادر از حس کمدی تئاتری و درک عمیق از مکانیکهای سیتمکام را به شبکهها هدیه داد.
همکاران و دوستان او را نه تنها یک نویسندهی بااستعداد، بلکه انسانی شاد، مهربان و پر از حمیت به یاد میآورند. در ساعات فراغت، عکاسی، ساخت ماکت قایق و هواپیما و تمرین بر روی جزئیات دستی، راهی برای تخلیه ذهن و یافتن تعادل بود.
جیم جیوهان توسط همسرش آنی و دخترش ژنوویو باقیمانده است. رحلت او پایانِ یک دورهی طلایی در تلویزیون نوجوانان را علامتگذاری میکند، اما ضحکها، دیالوگهای هوشمندانه و خاطراتی که خلق کرد، همچنان در آرشیوهای استریمینگ و در دل مخاطبان زندهاند.
