جاناتان کین، نوازنده کیبورد و یکی از اعضای قدیمی گروه جورنی، در تازهترین مصاحبه خود با پادکست «Complete Disaster Network» به شدت از بروس اسپرینگستین انتقاد کرد و او را یک «پیرمرد اعصابخردکن و تلخ» خطاب کرد. کین که خود را یک محافظهکار سرسخت میداند، به اسپرینگستین گفت: «خفهشو بروس! تو در آمریکا به دنیا آمدهای، پس مثل یک آمریکایی رفتار کن.»
این اولین بار نیست که کین نظرات سیاسی خود را رسانهای میکند. او که همسرش پاولا وایت-کین، یک انجیلیست و مشاور دونالد ترامپ است، بارها مخالفت خود را با ورود سیاست به صحنه موسیقی اعلام کرده، اما خودش همواره از عقاید محافظهکارانهاش دفاع کرده است.
آهنگ «متولد شده در آمریکا»؛ یک توهین به کشور؟
کین در این مصاحبه فراتر از انتقاد از اظهارات سیاسی اسپرینگستین رفت و آهنگ معروف «Born in the USA» را یک آهنگ توهینآمیز علیه آمریکا نامید. او گفت: «اگر به متن آهنگ نگاه کنید، میبینید که یک جور ناسزاگویی به کشور خودمان است.»
این اظهارات واکنشهای زیادی را در شبکههای اجتماعی و میان طرفداران موسیقی برانگیخته است. اسپرینگستین سالهاست که از این آهنگ برای انتقاد از نحوه رفتار دولت آمریکا با کهنهسربازان و طبقه کارگر استفاده میکند.
میهنپرستی به سبک جورنی
کین در بخش دیگری از صحبتهایش از تکآهنگ جدید خود به نام «Winds of Freedom» (بادهای آزادی) رونمایی کرد که آن را یک اثر میهنپرستانه توصیف کرد. او این آهنگ را که از اریک متاکساس، فعال راستگرای انجیلی الهام گرفته شده، کاملاً غیرسیاسی دانست و گفت: «من این آهنگ را به عنوان یک میهنپرست سرسخت منتشر میکنم. مثل تد نوجنت و کید راک، ما عاشق پرچممان و کشورمان هستیم.»
او تأکید کرد که جورنی همیشه نماد «قطعیت در زمانهای نامطمئن» بوده و در دوران رونالد ریگان و بعد از حادثه ۱۱ سپتامبر، حضوری پررنگ در دل مردم داشته است.
جورنی؛ از متنفران تا موفقیت دوباره
کین به دوران «غیرمد» بودن گروه در دهه ۹۰ هم اشاره کرد و گفت که مجله رولینگ استون برای ۲۰ سال به آنها توهین کرد و به آلبومهایشان یک ستاره داد. اما با گذر زمان و بازگشت به صحنه در دوران کرونا، جورنی موفق شد دوباره همه سالنها را پر کند. او گفت: «همه میگفتند ما شکست میخوریم، اما ما به جشن راک اند رول برگشتیم و حق با ما بود.»
تصویر شماره ۲: 
این مصاحبه بار دیگر نشان داد که مرزهای میان هنر و سیاست برای بسیاری از هنرمندان راک همچنان یک خط قرمز نیست. از اسپرینگستین تا کین، هر کدام با صدای بلند از دیدگاه خود دفاع میکنند، اما شاید تفاوت در این است که یکی از آنها ترجیح میدهد دیگران را «خفه» صدا کند.
