پاییز ۱۹۹۰ بود که متالیکا در استودیوی One on One در نورث هالیوود قدم گذاشت، بیخبر از اینکه ۱۸ ماه بعد یک پدیده فرهنگی متولد میشود. گروه تازه از تور سرگروهی اولین آرهناهایشان برگشته بود؛ «...And Justice For All» با ویدیوی «One» که در آن روزها روی MTV پخش میشد، محبوب بود، اما جیمز هتفیلد، لارس اولرینگ، کرک همت و جیسون نیوستد میدانستند صدایشان هنوز کامل نیست.
باب راک و جستنِ ریتم
انتخاب باب راک به عنوان تهیهکننده نقطهٔ عطف بود. او تازه «Dr. Feelgood» موتلی کرو و «Sonic Temple» ذا کلت را تولید کرده بود؛ آلبومهایی که نشان دادند چگونه میتوان سنگینی را با شفافیت استودیویی ترکیب کرد. راک با هتفیلد روی صدا کار کرد تا آوازها در لایههای گیتار فرو نروند و هرکدام جایگاه خود را داشته باشند. بیس نیوستد — که در «...And Justice» تا حدی نامحسوس بود — اینبار نفس کشید. در مستند «A Year and a Half in the Life of Metallica» میگوید: «ما دنبال یک بخش ریتم واقعی گشتیم، چیزی که دیگران سالها میدانستند و ما تازه درک میکردیم.»
«چادر یارو» و تونِ گیتاری که تاریخ شد
برای ضبط «Sad But True» و چند قطعه دیگر، راک یک چادر موقت از پنلهای چوبی و پتوها درست کرد — تیم بعدها آن را «Tent of Doom» نامید. میکروفنها هم در کنارههای اسپیکرها و هم در عمق اتاق قرار گرفتند. نتیجه یک دیستورشن ضخیم، سهبعدی و پر از آوای اتاق بود که هنوز در هدفونهای مدرن طنینانداز است. کوک Drop D گیتار هتفیلد در این قطعه الگویی شد برای نسلهای پسین متال و گرانج.
بالادهای وارونه؛ خطرات محاسبهشده
«The Unforgiven» فرمولِ بالادهای کلاسیک متالیکا — بندهای پاک و کورسهای سنگین — را برعکس کرد: بند دیستورشندار، کورس آکوستیک و ملایم. کرک همت ماهها برای سولو زمان گذاشت؛ در نهایت گفت: «این همان سولوئی است که سالها دنبالش بودم.» دو دنباله در ۱۹۹۷ و ۲۰۰۸ منتشر شد، اما نسخهٔ اصلی همچنان بیمانند و ماندگار باقی ماند.
«Nothing Else Matters» اولین بالاد کامل گروه بود؛ هتفیلد خود سولو را نواخت و برای اولین بار کیبورد و زهیهای ارکستر سمفونیک لندن با رهبری مایکل کامن به آلبوم اضافه شدند. این شجاعت، متالیکا را از قالبِ صرفاً تِرشِ متال خارج کرد و به رادیوهای پاپ و مخاطبان گستردهتر راه یافت.
ابزارهای غیرمتعارف در خدمت صدا
استودیو مملو از ابزارهای غیرمتعارف شد: سیتار الکتریک، بیس دوازدهسیم، گیتار آکوستیک دوازدهسیم، گیتار نایلونی و گیتار باریتون. لارس اولرینگ در «Wherever I May Roam» شیکر، تمپرین و دیگر سازهای کوبهای را اضافه کرد. هتفیلد برای «The God That Failed» در استودیو یک تفنگ دستهگردان بهکار برد تا صدای کوبهای در لحظهٔ مشخصی پشت سولو همت ثبت شود. جزئیات کوچک اهمیت یافتند و بخش عظیمی از هویت صوتی آلبوم را شکل دادند.
ورود به تاریخ: بیش از ۳۱ میلیون نسخه فروش
۱۲ اوت ۱۹۹۱ «آلبوم سیاه» منتشر شد. تکآهنگ «Enter Sandman» با ریفِ نمادین آغازین، همزمان در رادیوهای راک، پاپ و در MTV جا افتاد و چیره شد. آلبوم چهار هفته متوالی در صدر بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و تاکنون بیش از ۳۱ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته — پرفروشترین آلبوم تاریخِ ژانر متال. پنج تکآهنگ آن («Enter Sandman»، «The Unforgiven»، «Nothing Else Matters»، «Wherever I May Roam»، «Sad But True») همگی در جدولها جایگاههای برجستهای کسب کردند.
میراثی که کهنه نمیشود
متنِ آلبوم از موضوعاتِ مرسومِ جنگ، تاریخ و وحشت فاصله گرفت و سراغ ترس، پشیمانی، عشق و آسیبپذیری انسانی رفت. «The God That Failed» با ایمان شکسته روبهرو شد و «My Friend of Misery» — تنها قطعهای که جیسون نیوستد در حقِ نویسندگی سهم داشت — تنهایی و فشارِ ستاره بودن را به تصویر کشید. این صمیمیت باعث شد آلبوم فراتر از دایرهٔ متالدوستان برای مخاطبان گستردهتری نیز تاثیرگذار بماند.
۳۵ سال پس از انتشار، «آلبوم سیاه» هنوز در فهرستِ بهترین آلبومهای تاریخ، در لیست پخش ورزشکاران و در ستلیست کنسرتهای استادیومی حضور دارد. متالیکا نشان داد که میتوان هم ریفهای سنگین نواخت و هم ملودیهایی ساخت که در ذهن بمانند. آن ۱۸ ماه در استودیو نه فقط یک آلبوم ساخت، بلکه نقشهٔ راهِ متالِ مدرن را ترسیم کرد.
