تحقیق روی 52 فضانورد نشان می‌دهد بی‌وزنی حرکت مواد غذایی در روده را کند کرده و تخمیر پروتئین توسط باکتری‌های روده را افزایش می‌دهد؛ پدیده‌ای که می‌تواند یکی از دلایل اصلی بروز یبوست در مأموریت‌های فضایی باشد.

شواهد بیوشیمیایی از کندی هضم در مدار

پژوهشگران دانشگاه کپنهاگ و ناسا با تحلیل 488 نمونه پلاسما از 52 فضانورد که بین سال‌های 2006 تا 2018 به مدت 2 تا 9 ماه در ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) ساکن بودند، تغییراتی در حدود 40 ترکیب گردش خون شناسایی کردند. این تغییرات شامل افزایش متابولیت‌هایی است که هنگام تخمیر پروتئین در کولون تولید می‌شوند؛ شواهدی مبنی بر اینکه عبور مواد غذایی در دستگاه گوارش طولانی‌تر شده است.

روش‌شناسی: متابولومیکس به‌عنوان پنجره‌ای به واکنش بیولوژیک

تیم تحقیق از روش متابولومیکس برای اندازه‌گیری مولکول‌های کوچک خون استفاده کرد تا تأثیر پرواز فضایی بر بدن و میکروبیوم را بررسی کند. نتایج نشان داد ظرف چند هفته پس از ورود به فضا نشانه‌های تخمیر پروتئین افزایش می‌یابد و پس از بازگشت به زمین عمدتاً ظرف چند روز کاهش می‌یابد.

فضانورد در ایستگاه فضایی و تجهیزات تحقیقاتی درباره سلامت

مکانیزم: چرا تخمیر پروتئین افزایش می‌یابد؟

در شرایط عادی باکتری‌های کولون ابتدا فیبر و کربوهیدرات‌های قابل تخمیر را مصرف می‌کنند تا انرژی موردنیازشان تامین شود. وقتی عبور مواد در روده کند می‌شود، منابع کربوهیدرات محلی کاهش یافته و باکتری‌ها برای تأمین انرژی به تخمیر پروتئین‌ها روی می‌آورند. این فرایند منجر به تولید متابولیت‌هایی مانند آمونیاک و سولفید هیدروژن می‌شود که می‌توانند وارد جریان خون شده و اثرات سلامت بلندمدتی داشته باشند.

نقش رژیم غذایی نسبت به عوامل فیزیولوژیک

تحلیل پژوهشگران نشان داد تفاوت‌های رژیم غذایی—از جمله میزان مصرف کافئین، ماهی و چربی—کمتر از یک‌سوم تغییرات متابولیک را توضیح می‌دهد. بنابراین رژیم به‌تنهایی قادر به توجیه افزایش تخمیر پروتئین در فضا نیست و احتمالاً عوامل فیزیولوژیک مرتبط با ریزگرانش نقش اصلی را دارند.

نمونه‌برداری خون از فضانورد و آنالیز آزمایشگاهی

پیامدها برای مأموریت‌های طولانی‌مدت و کاربردهای زمینی

با برنامه‌ریزی برای مأموریت‌های طولانی به ماه و مریخ، شناخت مکانیزم‌های تغییرات گوارشی در ریزگرانش اهمیت عملی و بالینی پیدا می‌کند. افزایش تخمیر پروتئین می‌تواند تولید ترکیباتی را به دنبال داشته باشد که با اثرات منفی سلامتی مرتبط‌اند؛ بنابراین مدیریت این تغییرات برای حفظ کارایی و رفاه فضانوردان ضروری است و بینش‌هایی نیز برای درمان اختلالات گوارشی در زمین فراهم می‌کند.

راهکارهای عملی پیشنهادی

  • افزایش فیبر غذایی: افزودن منابع کربوهیدراتِ کندتخمیر به رژیم می‌تواند باکتری‌ها را به استفاده از کربوهیدرات‌ها محرک کند و از تخمیر پروتئین بکاهد.
  • پایش متابولیکی: پایش منظم متابولیت‌های خون امکان شناسایی زودهنگام تغییرات میکروبی و اعمال مداخلات مناسب را فراهم می‌آورد.
  • پروبیوتیک‌ها و پری‌بیوتیک‌ها: بررسی هدفمند ترکیب میکروبی و انجام آزمون‌های بالینی برای تعیین سویه‌های مفید در شرایط ریزگرانش ضروری است.

محدودیت‌ها و مسیر پژوهش‌های بعدی

این مطالعه زمان عبور غذا در روده را به‌‌طور مستقیم اندازه‌گیری نکرد و نتیجه‌گیری‌ها بر پایه نشانه‌های متابولیک صورت گرفت. پژوهش‌های آینده باید با اندازه‌گیری مستقیم زمان عبور روده و تحلیل نمونه‌های مدفوع، رابطه میان کندی عبور، تغییرات میکروبی و علائم بالینی مانند یبوست را به‌صورت قطعی‌تری بررسی کنند.

یافته‌های این مطالعه در تاریخ 29 ژوئن در نشریه Nature Communications منتشر شد و می‌تواند راهنمای طراحی رژیم و مداخلات سلامت در مأموریت‌های آینده باشد. برای بررسی‌های بیشتر به منابع رسمی دانشگاه کپنهاگ و ناسا مراجعه کنید.

نتیجه‌گیری‌ها بر پایه آنالیز متابولیک خون هستند و برای اثبات علت‌های دقیق به مطالعات هدفمندتر نیاز است.