از لحظه بازگشتن دونالد ترامپ به کاخ سفید در ژانویه ۲۰۲۵، رابطه دولت با رسانههای اصلی به موضوعِ روز تبدیل شده است. اما اگر میخواهید بدانید آمریکاییها این رابطه را چگونه ارزیابی میکنند، جواب کاملاً بستگی دارد به اینکه از چه کسی بپرسید.
یک مطالعه تازه مرکز تحقیقات پیو (Pew Research Center) که روز سهشنبه منتشر شده، تصویری آشکار از تقابل عمیق در درک شهروندان ترسیم میکند: ۷۲ درصد از دموکراتها معتقدند آزادی مطبوعات در دولت دوم ترامپ کاهش یافته، در حالی که تنها ۱۵ درصد از جمهوریخواهان با این نظر موافقاند.
شمارهها: روایت دو واقعیت متمایز
بر اساس نظرسنجی انجامشده بر روی ۳,۵۰۷ بزرگسال آمریکایی در مارس و ۳,۴۸۸ نفر در ژوئن ۲۰۲۶، ۴۴ درصد از کل جامعه آمار 믿ند مطبوعات کمتر آزاد شدهاند، ۱۲ درصد میگویند بیشتر آزاد شدهاند، و ۲۶ درصد تغییری نمیبینند. اما این میانگین، شکاف ۵۷ درصدی میان دو حزب را میپوشاند که در سیاست آمریکا هماکنون امری متداول شده است.
نکتهzeichنذیرتر این است که ۹۲ درصد از آنانی که وضعیت را «کمتر آزاد» میدانند، این روند را برای کشور مضر ارزیابی میکنند. این توافقنظر در میان منتقدان، نشان میدهد نگرانی از آزادی بیان فراتر از خط حزبی است، حتی اگر تشخیص «کمتر آزاد شدن» ذاتاً حزبیانه به نظر برسد.
فهرست رویدادها: از دعوهای قضایی تا محدودیتهای اداری
مطالعه پیو فقط به احساسات بسنده نمیکند؛ ریشهیابی این احساسات را در اقدامات عینی جستجو میکند. از زمان استلام قدرت، تیم ترامپ چندین اقدام انجام داده که منتقدان آن را «محدودیت بر آزادی مطبوعات» مینامند:
- دعوهای قضایی: شکایت علیه نیویورک تایمز، بیبیسی و وال استریت ژورنال.
- محدودیتهای پنتاگون: کنترل دسترسی رسانهها و برکناری ویراستار و ناشر استارز اند استریپز، نشریه نظامی تاریخی با استقلال ویرایشی.
- جنگ برچسبگذاری جغرافیایی: کاخ سفید دسترسی آژانس آسوشیتد پرس (AP) را به دلیل اصرار بر عبارت «خلیج مکزیک» به جای «خلیج آمریکا» محدود کرد.
- احضار منابع خبری: وزارت دادگستری برای شناسایی منابع ناشناس در گزارشهای مربوط به ایر فورس وان اقدام کرد.
- قطع بودجه رسانههای عمومی: تلاش برای بستن لولههای مالی پیبیاس (PBS) و انپیآر (NPR) که قاضی فدرال آن را نقض اصلاحیه اول قانون اساسی دانست.
- درگیری با FCC: شبکه ایبیسی علیه کمیسیون ارتباطات فدرال و رئیس منصوب ترامپ، برندن کار، دعوا کرد که از طریق تهدید انقضای مجوزهای پخش، «حمله غیرعادی»ای به حقوق اصلاحیه اول میکند.
خطوط قرمز: امنیت ملی در برابر دقت خبری
دادهها پارادوکس جذابی آشکار میکنند: ۷۳ درصد آمریکاییها آزادی مطبوعات را «بسیار» یا «انتهایی» مهم میدانند، رقمی ثابت در سه سال اخیر. اما همزمان، نیمی یا بیشتر معتقدند دولت باید در موارد خاص بتواند گزارشدهی را محدود کند.
وقتی «دقت» و «آزادی» در تقابل قرار میگیرند
وقتی انتخاب بین «دقت» و «آزادی» اجباری میشود، ۵۳ درصد طرفدار پیشگیری از گزارش نادرست هستند (حتی با قید آزادی)، در برابر ۴۵ درصد که آزادی prensa را ترجیح میدهند. ۶۰ درصد میگویند اگر خبری امنیت ملی را تهدید کند، دولت باید بتواند حذفاش را دستور دهد؛ ۵۱ درصد برای اخبار «نادرست» هم نظر مشابهی دارند.
گسترش منطق به پلتفرمهای اجتماعی
این منطق به فضاهای مجازی هم تعمیم داده شده است: ۶۷ درصد حذف پستهای خطرناک برای امنیت ملی توسط شرکتهای تکنولوژی را درست میدانند، ۵۳ درصد برای اطلاعات نادرست موافقاند، اما تنها ۱۱ تا ۱۵ درصد برای محتوای سیاسی یا منتقد دولت 찬同 ý (موافقت) میکنند.
برداشت برای پیش رو: آزادی یا ابزار تقابل؟
مطالعه پیو، در همکاری با بنیاد نایت، نشان میدهد که اجماع عمومی بر اهمیت آزادی مطبوعات وجود دارد، اما اجماع در تعریف مرزها و ضمانتمحوران آن وجود ندارد. در فضایی که رئیسجمهور رسانهها را «خبرهای جعلی» مینامد و نهادها تحت فشار مستقیم قرار میگیرند، تفسیر شهروندان از «آزادی» بیش از پیش بستگی دارد به منظر حزبیشان.
آیا آزادی مطبوعات مفهومی مشترک است یا ابزاری برای تقابل حزبی شده؟ پاسخ، در رفتارهای روزانه دولت و رسانهها و نه فقط در نظرسنجیها، نوشته خواهد شد.
