توسعه دادهها در سایه 43 درخواست محلی
جهان به سرعت به سمت ساخت مراکز داده عظیم حرکت میکند تا نیازهای هوش مصنوعی و پردازش ابری را پاسخ دهد، اما پروژهای که قبلاً بدون محدودیت روی میز توسعهدهندگان قرار میگرفت، اکنون با فرمهای پیچیده و الزامات سنگین شهرداریها روبهرو شده است. از نیویورک تا تگزاس، مقامات محلی و شهروندان خط قرمز جدیدی ترسیم کردهاند: این مجتمعهای فناوری باید مالیات کامل بپردازند، هزینه نوسازی شبکه آب و برق منطقه را تقبل کنند، آلودگی صوتی را به حداقل برسانند و مشاغل با حقوق مناسب را به ساکنان محلی اختصاص دهند. منطق جامعه ساده است. هر سازندهای که از انرژی و فضای این مناطق بهره میبرد، باید نفع ملموسی هم برای خودش باقی بگذارد.
توسعهدهندگان معمولاً در جلسات عمومی این خواستهها را میپذیرند، اما لحظهای که لیست دقیق و جزئیات حقوقی روی میز میآید، روال کار تغییر میکند. حالا نوبت یک درگیری حقوقی داغ در حومه فیلادلفیا به عنوان نمونهبارز این تغییر فاز رسانده است.
قانون پنسیلوانیا در برابر 43 بند اجرایی
برایان اونیل، توسعهدهنده بخش خصوصی، طرحی را کلید زده است که شامل احداث یک دیتاسنتر 2 میلیون فوت مربعی در محوطه یک کارخانه فولاد متروکه میشود. طبق قوانین ایالت پنسیلوانیا، شهرداری پلیموث حق نمییابد صرفاً با استناد به ماهیت پروژه، به استفاده قانونی از زمین اعتراض کند. این شهرداری میتواند مقررات منطقهبندی را اعمال نماید و در راستای حفظ سلامت عمومی و ایمنی، اقدامات کاهنده زیستمحیطی را الزامی کند.
بر اساس اسناد شهرداری، شرکت توسعهدهنده متعهد شده بود هر شرطی را که نهادهای محلی طرح کنند، اجرا نماید. بر همین اساس، شورای ناحیه پلیموث اسنادی 9 صفحهای و شامل 43 بند اجرایی تدوین کرد. اونیل و تیم حقوقیاش ناگهان از این مسیر انحراف دادند. ادعای اصلی تیم حقوقی توسعهدهنده این است که این شروط آنقدر پیچیده و پرهزینه شدهاند که عملاً امکان اجرای اقتصادی طرح را از بین میبرند و آنها اکنون در حال به چالش کشیدن آییننامه منطقهبندی در دادگاه هستند.
واکنش تند شهرداری و تقابل منافع
شهرداری پلیموث پاسخ کوتاه و تندی داده است. در بیانیهای 12 صفحهای که روز دوشنبه منتشر شد، مقامات محلی به حملهای مستقیم به روشهای مذاکره توسعهدهنده پرداخته و اقدام تیم حقوقی اونیل را «تلاشی آشکار برای مجبور کردن نهادهای محلی به تایید تحت فشار عاطفی» عنوان کردهاند. لین ووکیو، رئیس شورای ناحیه، در گفتگو با روزنامه فیلادلفیا اینکوایر حتی از واژه «قلدری و ارعاب مقامات محلی» برای توصیف روشهای مذاکره توسعهدهنده استفاده کرد.
در این میان، تنها صدای میانهرو از میان اعضای شورا شنیده میشود. کریس مانرو، عضو شورای شهر، ضمن تایید توانایی دیتاسنترها در تحویل سودهای کلان مالی و پیشرفتهای فناورانه، هشدار میدهد که مقامات نباید برای جلب این منافع، کیفیت زندگی و سلامت ساکنان را فدای پروژههای کلان کنند. مانرو نیز مانند اکثریت شورا، شرایط فعلی و شیوه پیشنهادی توسعهدهنده را رد میکند.
آینده زیرساختهای دیجیتال در گرو توافق با جوامع محلی
این درگیری نمادی از یک چالش جهانی است. همانطور که در ویکیپدیا درباره مراکز داده آمده، اگرچه این سازهها قلب تپنده اینترنت، ابررایانهها و خدمات هوش مصنوعی به شمار میروند، اما مصرف انرژی و آب بسیار بالایی دارند. گزارشهای اخیر بلومبرگ نشان میدهد که تقاضا برای برق این مراکز در حال سرسامآوری است و شبکههای برق محلی بسیاری در ایالات متحده تحت فشار شدید قرار گرفتهاند.
شهرداریهای هوشمند به تدریج در حال یادگیری هستند که چگونه از ابزارهای قانونی و طرحهای منطقهبندی برای جلوگیری از تحمیل هزینههای پنهان بر دوش مودیان مالیاتی استفاده کنند. وقتی توسعهدهندگان مجبور شوند هزینههای واقعی زیرساخت را از جیب بدهند و الزامات محلی را بپذیرند، مدل کسبوکار دیتاسنترها از یک بازی برنده-بازنده صرف به سمت یک تعامل پایدارتر حرکت میکند. شاید در آینده نگاه به زمینهای بایر و کارخانههای متروکه دیگر تنها از منظر مساحت و هزینه نباشد، بلکه معادلات محلی و زیستمحیطی نقش کالاهای اصلی در ارزشگذاری پروژههای زیرساختی را ایفا کنند.
