کارگردان تایوانی هسین هسوان یه پروژهٔ واقعیت مجازی «رودخانه درونت» را در Venice Production Bridge، رویداد بازار تأمین مالی سیزدهمین جشنواره فیلم ونیز که از 4 تا 6 سپتامبر برگزار میشود، معرفی میکند. این تجربهٔ نشسته و حدود 30 دقیقهای رابطهٔ میان نگه داشتن یادِ کسی که رفته و نیروی رهایی در سوگواری را بازتعریف میکند.
داستان و ساختار روایی
روایتِ «رودخانه درونت» از منظر مادربزرگی آغاز میشود که تازه درگذشته است: پروانهای روح او را به سوی اقیانوسی از اشکها هدایت میکند، اما قطرهٔ اشکِ نوه، مادربزرگ را به دنیای خاطرات مشترکشان بازمیگرداند. مادربزرگ ناچار به بازگشت در زمان است تا لحظههای شاد گذشته را دوباره تجربه کند و راهی برای رهایی هر دو — مادربزرگ و نوه — بیابد.
پایهٔ داستان برگرفته از یک باور عامیانهٔ تایوانی است که معتقد است اشکهای بازمانده بر آرامشِ روح تاثیر میگذارد؛ اثر پرسش میکند آیا بازگشت به خاطراتِ مشترک میتواند جایگزینی برای ساختن یادهای جدید و شکلی از خداحافظی باشد یا خیر.
الهام و پیشینهٔ شخصی کارگردان
الهام اثر از تجربهٔ مراقبت از مادربزرگ در روزهای آخر زندگی او نشأت گرفته است. هدفِ کارگردان بازپسگرفتن تصویری کاملتر از کسی است که زیسته است؛ نه بازگرداندنِ شخص، بلکه بازسازیِ آنچه بوده تا جای خالیِ او معنا پیدا کند.
فرمت تجربه و عناصر تعاملی
این تجربهٔ فردی و نشسته با ساز و کاری تعاملی طراحی شده تا مخاطب را در دید مادربزرگ قرار دهد و از طریق معماها و تعاملهای لمسی خاطرات شخصی را به برخوردهایی ملموس تبدیل کند که به نوه کمک میکنند با غم مواجه و در نهایت رها شود.
ردیابی دست و لمسِ روایی
فناوری واقعیت مجازی همراه با ردیابی دست در هستهٔ تجربه قرار دارد؛ لمس بهعنوان ابزارِ روایی و احساسی عمل میکند و رابطهٔ حافظه و احساس را از طریق تعامل فیزیکی تقویت میکند.
بافت تصویری: فوتوگرامتری و CGI
برای کاهش حسِ دیجیتال و ایجاد گرمای دستساز، سازندگان از مدلهای گلین اسکنشده با فوتوگرامتری و انیمیشن CGI استفاده کردهاند تا بافتهای لمسی و جزئیات ملموس حفظ شود؛ هدف ایجاد احساسی است که مخاطب بتواند تقریباً اشیاء را لمس کند و انسانیت به فضای دیجیتال بازگردد.
ویژگیهای کلیدی
- طول تجربه: حدود 30 دقیقه، فرمت نشسته
- فرمت: واقعیت مجازی با ردیابی دست
- عناصر بصری: اسکن گلین، فوتوگرامتری و CGI برای حفظ بافتهای ملموس
- محور موضوعی: سوگ، حافظه و رهایی؛ مبتنی بر باورهای عامیانهٔ تایوانی ولی با بار احساسی جهانی
چشمانداز تولید و اهمیت جهانی
تهیهکنندهٔ پروژه، شیا هسین چائو، میگوید این نخستین تجربهٔ اوست که واقعیت مجازی را برای پرداختن به زندگی، مرگ و سوگ به کار گرفته و تاکید میکند بارِ شخصیِ قصه پیامِ آن را جهانی و قابل درک برای مخاطبان مختلف میکند. معرفی اثر در Venice Production Bridge میتواند راه را برای تولیدات هنری بیشتری باز کند که مرز میان بازی، فیلم و تجربهٔ شخصی را کمرنگ میکنند.
جمعبندی
«رودخانه درونت» نمونهای از ظرفیت رسانههای فراگیر در بازسازی تجربههای شخصی و جمعی بهصورت تعاملی است؛ اثری که هم تکنیکهای واقعیت مجازی را میآزماید و هم پرسشهایی دربارهٔ حافظه، احترام به گذشته و امکان رهایی از غم مطرح میکند.
